Fleetwood Mac - The Dance (1997)

Hoogtepunt van dit Live' concert is de soloversie van 'Big Love' van Lindsey Buckingham. Rhiannon klinkt ook mooi.

Helemaal mee eens, alleen al Big Love maakt dit album fantastisch. Maar met de rest van de nummers is zeker ook niks mis. De band speelt bezield en met name Lindsey Buckingham maakt indruk. Geweldige gitarist en performer.

Een band die het presteert om de songs live nog meer kracht te geven dan op de vaak wat steriele studioversies. Als ze dit ergens aantoonden was het wel op deze live opname uit 1997.

Ik heb ze mogen aanschouwen in Oberhausen tijdens de Say you will tour, ook hier speelde Lindsey Buckingham zijn naar uitgekeken Big Love, kippenvel! Maar er ontbrak een essentiële factor die wel aanwezig was bij deze concertregistratie: Christine McVie. Dus geen parels als Songbird, You make loving fun of Everywhere. En vooral een ontbrekende schakel in de harmonieën.

Dan terug naar the Dance. Een van de beste concertregistraties die ik ooit heb gehoord, perfecte uitvoeringen van alle verwachte krakers, een aantal zelfs beter dan op de plaat. Met name de Buckingham songs zijn in live uitvoering om van te watertanden. Onbetwist hoogtepunt is Big Love, waarin hij zijn onbetwiste klasse als gitarist en performer op verbluffende wijze etaleert. Om maar even aan te stippen wat zijn vertrek (na de release van Tango in the Night) in 1987 voor de groep betekend heeft. Maar vlak de andere leden niet uit, want allen hebben een onmiskenbaar aandeel in het totaalplaatje Fleetwood Mac. De immer prominente aanwezigheid van Stevie Nicks, de zangeres met mystiek, de bescheiden maar hopeloos romantische Christine McVie en de stuwende ritmesectie, de motor, bestaande uit typische bassist John McVie en charismatische drummer Mick Fleetwood.
Wanneer men zoekt naar een compleet overzicht van het oeuvre van Fleetwood Mac luidt mijn mandaat: Laat de greatest hits compilaties liggen en ga voor deze live registratie!


*****

Wanneer men zichzelf een plezier wilt doen gaat men voor de DVD versie met daarop nog een parel van Buckingham solo: Go insane. Maar vooral om de voordracht ook te kunnen zien, een song als Big love komt nog veel beter over wanneer je de beelden erbij ziet. Het komt echt uit zijn tenen, een genot om naar te kijken! Dat zijn de echte performers!

Een soort live best of, ik vind hun studioplaten vaak al reuze, maar hier overtreffen ze zichzelf nog maar eens!
Ik zal wel een FAN zijn, zeker ?

****1/2

ooit heb ik deze op dvd gehad , de beeldkwaliteit was niet om aan te zien , daarintegen zijn de nummers natuurlijk gewoon top.

Je hebt wel op "ON" getoetst?

Die DVD is okay maar die cd zelf geeft me niets. Geen goede plaat.

Heb je wel een goede DVD speler Of ben je in het bezit van zo'n prul van Het Kruidvat

Beeldkwaliteit is hier prima...

Tsjongejonge......Big Love, Laat ik mezelf nu in de maling nemen of speelt Lindsey Buckingham alles wat ik hoor aan gitaar alleen?

Op de DVD zie ik hem alleen op het podium staan, maar ik vraag me iedere keer weer af of er nog iemand meespeelt in de duisternis van het podium.

Subtiele toevoeging van delay en reverb doet wonderen, Uilenei!

Hij doet het wel degelijk alleen, ik heb het hem live zien doen tijdens de Say you will Tour, of er moet iemand backstage staan.
De kijker/luisteraar neemt hier gewoon een gitarist waar die met zijn speciale fingerpickingstijl zo snel zoveel noten kan raken. Let maar eens goed op wat je hoort en wat hij doet, voor zover het te volgen is...

Album wat op mij nog steeds indruk maakt. Om na zovele jaren nog steeds een extreem puik concert te geven, is werkelijk van grote klasse.
Eigenlijk alle nummers zijn met bezieling gespeeld, maar een paar uitschieters zoals Rhiannon, I'm so afraid (wat een heerlijke gitaarsolo aan het eind) en natuurlijk de al vaker aangegeven Big love.

Ik dacht dat rond die jaren Fleetwood Mac een beetje was uitgebrand, dus nooit echt een drang gehad om dit album aan te schaffen. Ik ben blij dat ik 'm inmiddels alweer een aantal maanden in de collectie heb staan...

Voorbeeldig reunieconcert van de meest succesvolle FM bezetting.
Een heel gedreven optreden,waar het spelplezier van af straalt.
Big Mick Fleetwood is nog immer de drummende dorpsgek, en wat is ie nog strak.
De dames Mcvie en Nicks zingen nog prima, John Mcvie is de ronkende motor, maar Lindsay Buckingham is de absolute uitblinker.
De acoustische versies van Big Love is zeer geslaagd, en overtreft wat mij betreft het origineel.
Een parel blijft ook I'm So Afraid met dat geweldige sobere begin en het lyrische eindstuk.(Buckingham bewijst hier wat voor compleet
muzikant hij is)
Ook de nieuwere nummers mogen er zijn. Bleed To Love Her en
Temporary One klinken vertrouwd en zouden niet hebben misstaan op vroegere albums.
Stevie's bijdrage is ook misselijk, met als hoogtepunt het hemels vertolkte Silver Springs.
Een groot feest der herkenning dus eigenlijk. Het slot met Tusk en
Don't Stop is heel apart. Samen met een geweldige marsband wordt
dit uitstekend naar een climax toegewerkt.
Toch is de dvd beter aan te raden.Hier staan oa. Over My Head, Gold dust Woman, de acoustische versie van Go Insane en de echte afsluiter Songbird op.
En zeker met de maffe Mick Fleetwood achter de drums is het bij vlagen nog lachen ook.

Ik weet het eigenlijk niet. Ik heb cd en dvd en beiden slagen er niet in door te dringen tot grote hoogten. Ik zal zeggen wat ik er op tegen heb. Ze zijn me veel te gladjes, nergens gaat men over de schreef. Buckingham is tijdens de Say you will tour enthousiaster en ik vind alle werk op Fleetwood mac live (1981) avontuurlijker, hoewel bijzonder vreemd gemixt. Vergelijk maar eens Rhiannon, Go your own way en I'm so afraid, het roept meer emotie op. Ik heb ook een dubbelaar uit 1977 met een magere geluidskwaliteit (want illegaal?), maar die is ook leuker. Nog even vergeleken met de Mirage DVD..................Nee, is ook beter. Jammer, de reunie had beter kunnen uitmonden in een studio cd, er waren alvast 4 nieuwe nummers geweest.

Bij de eerste tonen van The Chain denk je u gaat het los.Nee dus.Het kabbelt voort met hier en daar een uitschieter (I'm So Afraid en Big Love)Liedjes die goed in elkaar zitten ,maar eigenlijk zo klinisch en kil gebracht worden,de nummers van Buckingham uitgezonderd.Tuurlijk was dit een comeback tour en dan speel je wat de massa wil horen,maar iets meer bezieling en misschien een iets minder voor de hand liggende setlist had dit album een stuk spannender gemaakt.

Heb deze plaat recent verwijderd uit mijn cd-collectie daar ik deze erg slecht vind. Ongeinspireerd en zielloos. Veruit de minste live plaat die ik ken.

SILVER SPRINGS

Had dat even gezegd, had ik dit fantastische album voor een prikkie van je overgenomen .

@ evdk: Silver Springs...??

Het Hell Freezes Over album van Fleetwood Mac.
Fraai live album gedragen door een uitmuntende Lindsey Buckingham want op de momenten dat het gaat knallen zoals met I"m So Afraid & Go You Own Way is Lindsey uiteraard met zijn virtuoze gitaarspel prominent aanwezig.
De band klinkt geinspireerd en de sfeer lijkt goed en dat is ook wel eens anders geweest.
Hoogtepunten zijn de 2 bovenstaande nummers, maar ook Silver Springs & het ingetogen acoustisch gebrachte Big Love.
De nieuwe nummers ( o.a Bleed To Love Her ) zijn mooi maar doen mij persoonlijk wat minder vandaar net geen volle mep voor deze plaat.

Een zooitje hé?

Zo erg vind ik het niet, maar erg veel bezieling hoor ik niet, dit is een band die op automatische piloot speelt en met deze Greatest Hits Live nog eens lekker langs de kassa wil passeren, alsof ze dàt nog nodig hadden...

Er was wel iets meer aan de hand: een eerste voorzichtige reünie, na enige jaren van eh............... wat onenigheid en bandwisselingen.

Ze spelen wat onwennig en daardoor ook op safe. Automatische piloot wil ik nog niet zeggen. Maar het zette ook (nog) niet aan tot nieuwe daden in de studio. Dat gebeurde pas na het vertrek in 2000 van Christine McVie.

Ik kan mij best voorstellen, dat de leden toen wel weer wat meer financiele armslag konden gebruiken, over geld gesproken.

Daar is toch niks mis mee. Fleetwood Mac is immers geen charitatieve instelling. Of bedoel je wat anders, musician?

Ik vind er eigenlijk niet zo veel op aan te merken . Vocaal en muzikaal staat dit concert als een huis . Je kunt echt wel horen dat als deze mensen bijelkaar komen er iets gebeurt .
Buckingham escaleert , duidelijk de man met de meest frisse inbreng , maar als totaalplaatje is dit een uitstekende come-back .

Nee, ik bedoel nooit iets anders dan ik schrijf.

In 1997 kon ik mij voorstellen dat de nood wat hoger was. Zowel de band als de individuele leden hadden bepaald geen vette jaren achter de rug, in de jaren '90.

Nee, hun pijp moet ook roken. Gelukkig heb ik ze heel wat kunnen toeschuiven, in de loop van de tijd. Maar ik doe het graag, het is voor een goed doel.

Persoonlijk kijk ik liever naar de DVD van The Dance dan dat ik naar de CD luister. Muzikaal gezien gebeurt en niet zo heel veel, de nummers zijn goed, ze zijn allemaal nog goed bij stem maar ik hoor geen vuur, hetgeen wel te zien is tijdens de DVD waarin duidelijk is dat de spanning, op alle fronten, tussen Lindsey Buchingham en Stevie Nicks nog steeds aanwezig is, ze hebben meer oog voor elkaar als voor de rest van de band of voor het publiek.

Charisma heb je of dat heb je niet. Stevie Nicks heeft dat overduidelijk. Ook bij Mick Fleetwood zit dat wel goed. Hij is typisch zo'n coole vader die iedereen stiekem graag zou willen. Zo een die vraagt of hij een paar knakworstjes in de pan moet gooien als je om 4 uur 's ochtends brak thuis komt. Of tegen de buren zegt dat ze hun kop moeten houden als ze zeuren dat de muziek te hard staat.

De rest van de band heeft het minder goed getroffen. Christine McVie ziet eruit als een deftige en saaie huisvrouw die je in het weekend achter de balie ziet staan bij de cosmetica afdeling van de Bijenkorf. Eventjes dacht ik ook dat ze gewoon een paspop van diezelfde Bijenkorf hadden neergezet op het podium. Maar nee, ze beweegt, af en toe dan. Lindsey Buckingham is het schoolvoorbeeld van het kneusje van de klas. Vreemd genoeg zijn dat later altijd de meest succesvolle personen. Nu we het toch over scholen hebben, John McVie zou prima in het beeld van de eenzame conciërge passen.

Lindsey Buckingham neemt de rol van leider op zich. Moet hij niet doen. Zodra hij de leadvocalen verzorgt valt het ineens op wat voor een vervelend geknepen rotstemmetje hij heeft. Het is treurig dat meneer Buckingham dit zelf echter niet door heeft, of het niet door wil hebben, en hij gooit er vervolgens nog maar wat rare fratsen uit. Stevie Nicks had het door en probeerde zijn afgang te voorkomen tijdens 'Go Your Own Way', helaas mocht dat niet baten. Maar het kan altijd erger: het is dat ik zag dat hij het was tijdens 'Tusk' anders had ik 112 gebeld met een melding over een mishandeld kind. Eigenlijk is hij dat ook, gewoon een groot kind. Kinderen gaan namelijk altijd te lang met hetzelfde door, ze zijn dan zo trots dat ze iets goed kunnen dat ze het eindeloos blijven herhalen. Dat doet meneer Buckingham ook. Best een goede gitarist hoor, maar télkens dat eenzijdige getokkel van hem is nergens goed voor. Ik hou van wat meer afwisseling. Tijdens zijn solo nummers stond ik zelfs op het punt om de DVD stop te zetten.

De echte chemie komt pas in 'Rhiannon'. Nicks als aanvoerdster, de rest volgt dan wel. Helaas volgen ze slechts. Ze moeten eens flink over de schreef gaan, maar Fl€€twood Mac kleurt altijd braaf (sorry Patrick, ik kon geen ander woord vinden) binnen de lijntjes. Ook jammer, maar anders verkoopt het natuurlijk minder goed... Dat is natuurlijk de insteek van zo'n reunie. Mag ook best, maar waag het dan niet om zonder bezieling op het podium te gaan staan, en dan ook nog zo'n wanproduct op de markt te brengen.

Aardig trouwens dat Oprah Winfrey bereid was haar zaal met bijbehorend publiek uit te lenen aan Fleetwood Mac. Past perfect bij de oersaaie podiumact. Naast John McVie en Lindsey Buckingham komt ook hun schoolband nog even langs en krijg nou wat er ontstaat zelfs sfeer. Treurig dat Fleetwood Mac die trommelaars daar voor nodig heeft.

Deze CD/DVD is enkel de moeite waard voor de Nicks en McVie nummers. Al is het interessanter om te zien hoe je nagels groeien dan om McVie's podium-presentatie te bekijken. Tenslotte wil ik Buckingham verzoeken van de opbrengst van mijn aankoop een mooie muilkorf te kopen.

ik vind zowel cd als dvd zeer goed , vooral die drumsolo van mick vind ik schitterend met die waanzinnige blik van hem , ze zijn in feite alle 5 goed op dreef , 4 op 5 !

Het is de soundtrack die past bij een tupperware party voor huisvrouwen, speciaal voor de lezeressen van de Viva.

Von Helsing schept genoegen in antistemmen en vervolgens in het constant blijven reageren met zijn lage waardering bij de betreffende cd.

Als het muziek is voor huisvrouwen, wat zoek je hier dan op deze pagina's van musicmeter, stoere man zijnde?
Afgezien van het feit dat je aanhoudend je oordeelkundig vermogen te grabbel gooit en je geloofwaardigheid tot een 0-punt is gedaald, is je aanwezigheid verder nauwelijks nog van enige waarde.

Als de cd slecht is, zal ik dat met alle liefde ook zeggen. Laat Von Helsing zich vooral richten op de stoere mannen muziek (en ver bij ons vandaan).

Musician, wat is stoere mannen muziek Ik vind mijzelf eigenlijk ook best wel een stoere vent . Of anders gezegd: ik ben zeker geen watje . En toch vind ik "The Dance (1997)" een wonderschoon album waar ik graag naar mag luisteren . 4****

Dit is gewoon een prima liveregistratie en ik ga er niet verder inhoudelijk op in. Alles wat gezegd moet worden is al gezegd. En aan Von Helsing. Je had die cd al uit je collectie "gemieterd". Dat hadden we al gelezen. Waarom dan zo flauw door bijven reageren op FM. Gebrek aan aandacht? Ga toch naar muziek luisteren, die je wel mooi vindt!