Dio - Inferno: The Last in Live (1998)

Matige (en veel te korte) live dubbelaar. Was zelf heel erg teleurgesteld in het ontbreken van Dio nummers van bvb Sacred Heart, Dream Evil of Lock Up The Wolves. Had dat dan toch veel liever gehad dan maar weer eens Man On The Silver Mountain, Heaven and Hell of Mob Rules.

Ook gitarist Tracii G is behoorlijk zwak en heeft bij verre niet de klasse die vorige Dio gitaristen wel hadden. Laat staan dat hij een Blackmore of Iommi evenaard op de Rainbow / Sabbath covers. Met name Mistreated en solo gaan grandioos de mist in.

Jammer!

Wat een lekkere live cd! Misschien kwalitatief niets het best maar zeker niet onaardig!

De stem van Dio blijft meesterlijk om naar te luisteren.
Goeie plaat!

Het plan van een live dubbelaar was er midden jaren '80 al. Ik meen dat de EP met wat live nummers roet in het eten gooide, "Intermission" was dan ook geen idee van Ronnie James Dio zelf, maar het werd de fans zo'n beetje opgedrongen.

Het kwam er pas van in 1998, met twee CD's: "Last in Live". Tja het is zeer vet allemaal en ik ken het concert uit dezelfde tour in Paradiso: en zo klonk het ook. Wel een zeer veilige song keuze, had best een "Dream Evil" er bij willen hebben en dan geen Rainbow klassiekers, want niks ten nadele van die nummers, maar het past hier niet zo tussen, mede dankzij de veel bekritiseerde gitarist Tracy Grijalva.
Ik had dus "After All (the Dead)" en "I" er graag wel weer bij op gehad!

Mee eens. Mistreated is bijvoorbeeld zeer oninteressant zonder Blackmore. Dus dat had best vervangen kunnen worden voor wat eigen werk.

Vind het een behoorlijke goeie live plaat. Eigenlijk heb ik hier weinig op aan te merken. Voor Dio liefhebbers gewoon de moeite waard.

Ik heb nooit begrepen wat Dio als solo artiest met Mistreated moest.

Mistreated is ook echt iets voor een blueszanger. Ronnie James was veel, maar geen blueszanger.

Ja maar ook heeft hij totaal niets met het origineel te maken. Kijk dat Blackmore, Coverdale en Hughes er bijvoor beeld iets mee te doen snap ik, maar Dio niet ook niet door zijn tijd bij Rainbow. En inderdaad dat bluesverhaal is ook een goeie.

"What would you say if we did something unplugged right now?" Het publiek reageert afwijzend. That's the same thing that I would say: bullshit. Try this, man!"
Chicago, 31 mei 1997. Ronnie James Dio tourt met het Dio met oudgediende drummer Vinny Appice, gitarist Tracy G(rijalva), toetsenist Scott Warren en nieuwe bassist Larry Dennison die hiervoor bij shredder Tony MacAlpine speelde. Diens voorganger Jeff Pilson vertrok namelijk naar MSG en later Foreigner.
En dan: "We want you to sing along, you've done this before. Hey, the first time we played this song with the Sabs was in Chicago en you did it right".

De livedubbel-cd volgt de setlist van dat optreden, maar opnamen komen ook van optredens in New York City, Bremen en Tokyo. Met zo'n discografie doe je altijd iemand tekort. Desondanks bevat Inferno: The Last in Live, opgenomen tijdens de tour voor Angry Machines, een dwarsdoorsnede van 's mans oeuvre inclusief werk uit de tijd bij Rainbow en Black Sabbath.
Dio zingt met dezelfde passie en kwaliteit als in 1983 in Vredenburg, Utrecht, mijn ijkpunt. Verschil is uiteraard dat we veertien jaar en zes studioalbums verder zijn. Dat herken je (te weinig maar toch) in de setlist.

Aan G de de opgave om de schoenen van Ritchie Blackmore, Tony Iommi en Vivian Campbell te vullen; in de setlist geen werk van Craig Goldy en Rowan Robertson. Hij doet het met verve, terwijl zijn eigen stijl hakkender en weerbarstiger is. Méér dan een snelle shredder, zoals ook zijn gitaarsolo halverwege Catch the Rainbow bewijst.
Jammer is dat Dio zijn toetsenisten in de meeste gevallen weinig ruimte bood, noch in de studio, noch op het podium - al zal de pure gitaarliefhebber daar anders over denken: in Dio stond de scheurende, elektrische gitaar centraal.

Qua verkopen was dit de magerste periode in de geschiedenis van de groep en de kleine man met de grote longen haalde de bezem erdoor: iedereen eruit. G kwam ik daarna pas in 2021 tegen bij het album van Gale Force, dat de nodige overeenkomsten met het Dio van deze fase heeft.
Van het album bestaat bovendien een Japanse editie met als bonussen werk van Black Sabbaths Dehumanizer (1992): After All (The Dead) en I plus een interview. Vond de muziek op YouTube, hier en daar.
Trof verder een interview met de man uit 1999 samen met Motörheads Lemmy Kilmister en Manowars Joey DeMaio.

Pas in 2000 kwam er een nieuw album met bekende namen in de bezetting en een bekend thema: terug naar de wondere wereld van fantasy middels Magica.