Dio - Inferno: The Last in Live (1998)
mijn stem
27 stemmen
Verenigde Staten
Rock / Metal
Label: Mayhem
-
Intro (1:37)
-
Jesus, Mary, and the Holy Ghost (3:28)
-
Straight Through the Heart (5:47)
-
Don't Talk to Strangers (6:03)
-
Holy Diver (5:00)
-
Drum Solo (4:02)
-
Heaven and Hell (7:29)
-
Double Monday (3:18)
-
Stand Up and Shout (4:08)
-
Hunter of the Heart (5:16)
-
Mistreated (10:11)
-
Guitar Solo (3:40)
-
The Last in Line (6:56)
-
Rainbow in the Dark (4:58)
-
Mob Rules (3:39)
-
Man on the Silver Mountain (2:13)
-
Long Live Rock 'N' Roll (4:16)
-
We Rock (5:44)
-
After All (The Dead ) * (6:32)
-
I * (5:25)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
1:27:45
(1:39:42)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 9 mei 2025, 17:06 uur
"What would you say if we did something unplugged right now?" Het publiek reageert afwijzend. That's the same thing that I would say: bullshit. Try this, man!"
Chicago, 31 mei 1997. Ronnie James Dio tourt met het Dio met oudgediende drummer Vinny Appice, gitarist Tracy G(rijalva), toetsenist Scott Warren en nieuwe bassist Larry Dennison die hiervoor bij shredder Tony MacAlpine speelde. Diens voorganger Jeff Pilson vertrok namelijk naar MSG en later Foreigner.
En dan: "We want you to sing along, you've done this before. Hey, the first time we played this song with the Sabs was in Chicago en you did it right".
De livedubbel-cd volgt de setlist van dat optreden, maar opnamen komen ook van optredens in New York City, Bremen en Tokyo. Met zo'n discografie doe je altijd iemand tekort. Desondanks bevat Inferno: The Last in Live, opgenomen tijdens de tour voor Angry Machines, een dwarsdoorsnede van 's mans oeuvre inclusief werk uit de tijd bij Rainbow en Black Sabbath.
Dio zingt met dezelfde passie en kwaliteit als in 1983 in Vredenburg, Utrecht, mijn ijkpunt. Verschil is uiteraard dat we veertien jaar en zes studioalbums verder zijn. Dat herken je (te weinig maar toch) in de setlist.
Aan G de de opgave om de schoenen van Ritchie Blackmore, Tony Iommi en Vivian Campbell te vullen; in de setlist geen werk van Craig Goldy en Rowan Robertson. Hij doet het met verve, terwijl zijn eigen stijl hakkender en weerbarstiger is. Méér dan een snelle shredder, zoals ook zijn gitaarsolo halverwege Catch the Rainbow bewijst.
Jammer is dat Dio zijn toetsenisten in de meeste gevallen weinig ruimte bood, noch in de studio, noch op het podium - al zal de pure gitaarliefhebber daar anders over denken: in Dio stond de scheurende, elektrische gitaar centraal.
Qua verkopen was dit de magerste periode in de geschiedenis van de groep en de kleine man met de grote longen haalde de bezem erdoor: iedereen eruit. G kwam ik daarna pas in 2021 tegen bij het album van Gale Force, dat de nodige overeenkomsten met het Dio van deze fase heeft.
Van het album bestaat bovendien een Japanse editie met als bonussen werk van Black Sabbaths Dehumanizer (1992): After All (The Dead) en I plus een interview. Vond de muziek op YouTube, hier en daar.
Trof verder een interview met de man uit 1999 samen met Motörheads Lemmy Kilmister en Manowars Joey DeMaio.
Pas in 2000 kwam er een nieuw album met bekende namen in de bezetting en een bekend thema: terug naar de wondere wereld van fantasy middels Magica.
Chicago, 31 mei 1997. Ronnie James Dio tourt met het Dio met oudgediende drummer Vinny Appice, gitarist Tracy G(rijalva), toetsenist Scott Warren en nieuwe bassist Larry Dennison die hiervoor bij shredder Tony MacAlpine speelde. Diens voorganger Jeff Pilson vertrok namelijk naar MSG en later Foreigner.
En dan: "We want you to sing along, you've done this before. Hey, the first time we played this song with the Sabs was in Chicago en you did it right".
De livedubbel-cd volgt de setlist van dat optreden, maar opnamen komen ook van optredens in New York City, Bremen en Tokyo. Met zo'n discografie doe je altijd iemand tekort. Desondanks bevat Inferno: The Last in Live, opgenomen tijdens de tour voor Angry Machines, een dwarsdoorsnede van 's mans oeuvre inclusief werk uit de tijd bij Rainbow en Black Sabbath.
Dio zingt met dezelfde passie en kwaliteit als in 1983 in Vredenburg, Utrecht, mijn ijkpunt. Verschil is uiteraard dat we veertien jaar en zes studioalbums verder zijn. Dat herken je (te weinig maar toch) in de setlist.
Aan G de de opgave om de schoenen van Ritchie Blackmore, Tony Iommi en Vivian Campbell te vullen; in de setlist geen werk van Craig Goldy en Rowan Robertson. Hij doet het met verve, terwijl zijn eigen stijl hakkender en weerbarstiger is. Méér dan een snelle shredder, zoals ook zijn gitaarsolo halverwege Catch the Rainbow bewijst.
Jammer is dat Dio zijn toetsenisten in de meeste gevallen weinig ruimte bood, noch in de studio, noch op het podium - al zal de pure gitaarliefhebber daar anders over denken: in Dio stond de scheurende, elektrische gitaar centraal.
Qua verkopen was dit de magerste periode in de geschiedenis van de groep en de kleine man met de grote longen haalde de bezem erdoor: iedereen eruit. G kwam ik daarna pas in 2021 tegen bij het album van Gale Force, dat de nodige overeenkomsten met het Dio van deze fase heeft.
Van het album bestaat bovendien een Japanse editie met als bonussen werk van Black Sabbaths Dehumanizer (1992): After All (The Dead) en I plus een interview. Vond de muziek op YouTube, hier en daar.
Trof verder een interview met de man uit 1999 samen met Motörheads Lemmy Kilmister en Manowars Joey DeMaio.
Pas in 2000 kwam er een nieuw album met bekende namen in de bezetting en een bekend thema: terug naar de wondere wereld van fantasy middels Magica.
* denotes required fields.
* denotes required fields.