Grateful Dead - The Grateful Dead (1967)

Zeer ondergewaardeerd album van the Dead, en één van mijn favoriete albums van uit het psychedelische circuit van San Francisco.

ik doe met je mee..

Leuk debuutalbum, maar het is wel een beetje teveel van hetzelfde.
Ieder Dead-album bevat wel wat hoogtepunten. Op dit album zijn dat voor mij 'The golden road', dat ook hun eerste Warner Bros. single is en 'Cream puff war'
Voor mij is het beste Grateful Dead-albums 'American beauty' (1970) dat een gaaf country-rock feeling heeft en iedere track o.k. is.

Ook een mooie hoes trouwens.

Een aardige blues rock plaat. Met name 'Cream puff' war springt er aardig uit (tevens de enige van twee eigen composities op de plaat). 'Beat it down the line' is ook aardig.

Niets speciaals, maar wel leuk om zo af en toe eens op te zetten.

Heerlijke plaat die na 40+ jaar nog altijd fris klinkt. Viola Lee Blues is misschien wel de beste studio-jam die ze ooit opnamen.........

Mooi die titel, Alice D (LSD ! )

Naar aanleiding van een krantenartikel met de kop LSD Millionaire wat claimde dat de Dead's handy man & super-hippie Owsley miljonair geworden van de verkoop van LSD .......

Als liefhebber van the Dead (vooral vanaf 69/70) ben ik me ook maar eens gaan verdiepen in hun 'eerdere' werk, en ook al ken ik heel wat nummers van deze plaat, zoals Beat It on Down the Line, Good Mornin' Little Schoolgirl, Cold Rain and Snow en Morning Dew uit Live Concerten (en ja, ik had deze plaat ook al eens eerder in de oren gehad) hij verveelt tot nu toe nergens. Het betreft in mijn geval wel de remaster uit de Golden Road Box-set, met de bonus tracks. Goede psychedelica, die af en toe wat weg heeft van the Doors, zoals op Cream Puff War, maar niet van dat geneuzel zoals op Pink Floyd's Piper at the Gates of Dawn.

De beste songs vind ik echter de traditionals, BIODTL en CRAS.

Heerlijke spontane psychedelische plaat, waarop vooral McKernan de show steelt op nummers als 'Cold Rain and Snow' en 'Cream Puff War'.

'Morning Dew' is ook al zo'n pareltje, maar ik vind hier eigenlijk geen enkel minder nummer.

31 stemmen...

Overseas Stomp(The Lindy)

Aardige plaat van de Grateful Dead. Zelfs in het vroege stadia van hun carriere weten ze bij vlagen te overtuigen en er zijn vaak schimmen te zien van de latere Grateful Dead. Deze debuutplaat is nog erg toegankelijk en lang niet zo psychedelisch als platen van de Dead die hierna kwamen. Misschien wel afgedwongen door de platenmaatschappij, of misschien waren ze zelf bang om met een kakafonisch en intens meesterwerk te komen, want ze laten geregeld horen dat ze het kunnen, of beter gezegd ''konden''.

Vooral Viola Lee Blues is een meesterlijk nummer dat goed laat zien waar de Grateful Dead toe in staat was. Een episch nummer vol psychedelica en diepe gitaarsolo's. Één van mijn favorieten uit het rijke ouvre van de Dead. Prachtig is ook dat de rust zich opbouwt tot een grote gitaareruptie om dan weer over te schakelen naar volledige harmonische rust. Één van de vele kwaliteiten die de Dead tot in het meesterlijke wist te beheersen. Over de hele plaat gezien hangt een sterk bluesluchtje en soms wat heerlijke up-tempo rockmuziek en inderdaad, de vergelijking met The Doors is niet gek.

The Grateful Dead is een sterk debuutalbum dat soms goed laat zien waar de Dead toe in staat was. Vooral op Good Morning Little Schoolgirl en Viola Lee Blues laten ze hun beste talenten en kwaliteiten zien. Helaas nog niet heel gedurfd en soms wat braafjes, maar nog altijd van een goede kwaliteit. 3,5*

Geen van beiden. Dit is zoals ze live klonken in die tijd, zoek maar eens wat boots op uit die tijd ...... The Fillmore Auditorium, 19/11/1966 is bijvoorbeeld een dikke aanrader .......

Zal 'm eens opzoeken. Echter wel jammer, het klinkt net of ze een beetje getemd worden terwijl ze op Viola Lee Blues juist helemaal los komen.

Aaaah...The Golden Road (To Unlimited Devotion) heerlijk klein zomers nummertje met een lieve tekst, i love it.

Lekker garagerock album van de Dead. The golden road to unlimited devotion had een titel van een Santana track kunnen zijn maar is hier inderdaad een heerlijk zomers nummertje wat perfect de Haight Ashbury sfeer van medio 1966 te pakken heeft (voor mijn gevoel dan, ik was er zelf niet bij). Andere hoogtepunten zijn "cold rain & snow", "cream puff war" (psychedelische garagerock waar the 13th Floor Elevators met Roky Erikson nog een puntje aan kunnen zeggen en "Morning Dew". "Viola Lee Blues" start sterk maar in de jam raken de heren elkaar een beetje kwijt heb ik het idee.

De 50th anniversary edition bevat live opnames uit 1966. De sound is nog heel anders dan bijvoorbeeld een jaar later. Ze leunen nog erg op covers en het eigen werk zonder Hunter klinkt anders dan ca. 1 a 2 jaar later. Ook de orgel van Pigpen is hier nog een stuk prominenter aanwezig. Ben er niet heel rouwig om dat dat vanaf Anthem of the Sun een stuk verder naar achteren is gedrukt, verdrongen eigenlijk door T.C.

Vind het nog steeds een sterk album, maar de live CD plaatst één een ander wel in perspectief; de nummers zijn live vaak beter gespeeld. De band was zelf ook niet heel enthousiast over het eindresultaat.

Bijzonder dat dit album uit 1967 in de OOR jaarlijst 1974 staat (op positie 49). Is het album toen nog een keer uitgebracht? Ik kan daar niets over vinden. Misschien komt het door de film over de band die in 1974 verscheen? Is er iemand die dit weet?
Dit album scoort bij mij in elk geval 3,5*. Leuke psychedelica.

Ik denk dat ze Grateful Dead From The Mars Hotel bedoelen. Op de 1974 jaarlijst versie op het internet staatie trouwens 128e dus ik weet niet waar jij naar zit te kijken ?

Ga je ook nog op zoek naar de nummer 4 van 1974 ? Jerry Riopelle's Your Saving Grace is een prachtig album wat ( net als de rest van 's man's output ) door de tijd opgevreten lijkt te zijn ............ en dus ook niet hier op MuMe te vinden is.

Ey jorro, werk jij of heb jij bij het blad OOR gewerkt? Of ben je gek op lijstjes! Nee hoor grapje, viel me op dat je veel van je berichtjes over OOR lijstjes hebt en vergelijkingen trekt.... Prima hoor maar viel me op. Vaak leuke weetjes en informatie . Dit trouwens 'n prima album.

The Grateful Dead heb ik (nog) nooit echt geluisterd.

Door de relatie met Allman Brothers Band en Gov't Mule ga ik me vanaf heden onderdompelen in the Dead.

Ik was altijd bang voor countrymuziek, maar het zit volgens mij meer richting blues- en folkrock.
Wie wil mij helpen op mijn ontdekkingsreis? Ik ga deze debuutplaat maar als eerste eens draaien.

Studio album links laten liggen als je country niks vindt, want de twee meest populaire albums (Workingman's Dead en American Beauty) zijn juist in die stijl.

Ik zou beginnen met hun live werk:
Grateful Dead - Fillmore West 1969 (2005)
Grateful Dead - Dick's Picks - Volume Four (1996)
Grateful Dead - Ladies and Gentleman ... the Grateful Dead (2000)
Grateful Dead - Steppin' Out with the Grateful Dead - England '72 (2002)
Grateful Dead - Sunshine Daydream (2013)
Grateful Dead - Pacific Northwest '73–'74 (2018)
Grateful Dead - Cornell 5/8/77 (2017)
Grateful Dead - Crimson, White & Indigo (2010)
Grateful Dead - Spring 1990: So Glad You Made It (2012)

Hoi Harm, ik kan country wel erg okay vinden hoor. Ik luister graag naar country zolang het richting southern rock/blues rock is. Bijvoorbeeld Dickey Betts, Marshall Tucker Band, Henry Paulband.
Ik vind alleen bijvoorbeeld pure country niet altijd even leuk.

Ik wilde juist Workingman's Dead en American Beauty gaan proberen, door de legendarische status.

Het lijstje met live albums is inmiddels aangevuld.

Op zich zijn die twee prima om mee te beginnen, maar het zijn er slechts twee in hun diverse oeuvre.

Ik zou ook zeker Anthem of the Sun, Wake of the Flood en Blues for Allah checken. Eventueel Terrapin Station en In the Dark

Blijft op vinyl regelmatig op de draaitafel terecht komen. Net zo onontkoombaar in mijn sfeerbeeld van 1968 als bijvoorbeeld de eerste twee Country Joe & The Fish albums en Captain Beefheart's Save As Milk. Ik heb 'm dus maar eens met een halfje verhoogd.

Elke band moet ooit zijn eerste album uitbrengen en in het geval van de Grateful Dead was het deze semi (het woord "The" wil wel eens te pas en te onpas verschijnen bij de band) titelloze plaat. Vaak zie je dat zo'n band met de eerste plaat nog wat zoekt naar zijn/haar geluid (I'm looking at you Bowie) maar in het geval van de Grateful Dead is daar niets van waar. Qua studioplaten is dit - na Blues for Allah - toch wel mijn favoriet album van de groep. Al vanaf de eerste seconde van The Golden Road (To Unlimited Devotion) voel je de energie in je lijf rondpompen en de band houdt dit tempo voor zo'n kleine 40 minuten perfect vast. Stilzitten is alleszins geen optie en het is eigenlijk ook gewoon een mooie dwarsdoorsnede van hoe de groep in deze jaren klonk. Er wordt wel eens smalend gezegd dat de echte Grateful Dead fan enkel maar naar livealbums luistert, maar hun debuut klinkt echt zoals ze toen ook live speelden. Ongedwongen met ogenschijnlijk enorm veel plezier en simpelweg erg veel jeugdig enthousiasme. Cold Rain and Snow zouden ze bijvoorbeeld later veel trager beginnen spelen, maar klinkt hier fantastisch en met persoonlijke favorietjes zoals Morning Dew kan je nooit veel verkeerd doen. Het helpt natuurlijk dat de groep al goed op elkander was ingespeeld (check zeker de show van 1966/11/19 in het Fillmore Auditorium, staat momenteel op een mooie 5e plaats in mijn Metalfist goes truckin’: een ode aan de Grateful Dead) maar wat een fenomenale vibe zit er ook in Viola Lee Blues trouwens. Veruit één van mijn favoriete afsluiters ooit.