0
geplaatst: 4 november 2005, 15:26 uur
Klassieke progressive rock: lange symfonische nummers met complexe structuren, tempowisselingen, en technisch begaafde muzikanten. Al luisterend waan je je in de jaren '70, en denk je aan bands als King Crimson, Gentle giant en VDGG.
Niet veel nieuws onder de zon dus, maar desondanks is dit best een verdienstelijk album. De nummers bevatten hele mooie stukken en zijn eigenlijk alleen vervelend wanneer er gezongen wordt: deze muziek heeft geen zang nodig, die doet enkel afbreuk aan het werk. De melodieën zijn helaas niet van grote schoonheid, maar de bij tijd en wijle intrigerende geluidstapijten weten dat aardig te compenseren.
Mijn grootste bezwaar is dat de nummers een beetje eindeloos doorgaan met het uitwerken van alle ideeën van de bandleden, maar eigenlijk nooit ter zake komen en het nummer op een waardige wijze van spanningsopbouw, of in ieder geval van een climax, voorzien. Er zijn hier wel voorzichtige pogingen toe merkbaar, maar echt bekoren kunnen ze me vooralsnog niet. En zo blijft het in plaats van een geweldig album toch niet veel meer dan een mooie stijloefening.
Ik ga dit zeker nog een paar kansen geven, maar ik blijf vooralsnog op 3/5 steken.
Niet veel nieuws onder de zon dus, maar desondanks is dit best een verdienstelijk album. De nummers bevatten hele mooie stukken en zijn eigenlijk alleen vervelend wanneer er gezongen wordt: deze muziek heeft geen zang nodig, die doet enkel afbreuk aan het werk. De melodieën zijn helaas niet van grote schoonheid, maar de bij tijd en wijle intrigerende geluidstapijten weten dat aardig te compenseren.
Mijn grootste bezwaar is dat de nummers een beetje eindeloos doorgaan met het uitwerken van alle ideeën van de bandleden, maar eigenlijk nooit ter zake komen en het nummer op een waardige wijze van spanningsopbouw, of in ieder geval van een climax, voorzien. Er zijn hier wel voorzichtige pogingen toe merkbaar, maar echt bekoren kunnen ze me vooralsnog niet. En zo blijft het in plaats van een geweldig album toch niet veel meer dan een mooie stijloefening.
Ik ga dit zeker nog een paar kansen geven, maar ik blijf vooralsnog op 3/5 steken.
0
geplaatst: 5 mei 2012, 00:18 uur
Änglagård - Hybris (1992)
Het muzikaal jaar 1992 had niet heel veel te bieden op progressief gebied. Grunge, metal, indie en hip-hop overspoelden zowat het hele muzikale gebeuren, los van het commerciële dan. Dream Theater en in mindere mate Queensrÿche waren wel aanwezig. Maar de overbrugging van de jaren 80 zorgden er wel voor dat het geluid maar weinig mee had van wat in die jaren 70 afspeelde. Op zich niet erg, maar het leek er op dat niemand zich nog wou meten met het unieke geluid van die gouden jaren. Of toch? Jazeker!!! Spijtig genoeg moeten we er wel voor dieper graven. En wie diep graaft vind wel af en toe eens iets. Zoals Hybris van de 6-koppige Zweedse band Änglagård. Tord Lindman en de zijnen hadden heel wat inspiratie gehaald uit die jaren 70. Met slechts 4 nummers waren ze erin geslaagd een symfonisch meesterwerk op poten te zetten die de weerspiegeling van die progressieve jaren volledig deden heropleven. Een plaat die wat mee had van King Crimson, Genesis en Gentle Giant. Echter slaagden ze er wel in om een eigen muzikale richting in te slaan. En met succes!!! De 4 nummers hebben een volledig eigen gezicht. Dat maakt deze plaat al zeker uniek. Een magisch album met een uitgebreid ritmisch klankenpakket. Kortom: vol variatie.
Op de helaas wat weinige berichten lees ik o.a. blauwdruk voor de Skandinavische prog en soort cultstatus. Heel tof te lezen maar iets wat bescheiden, niet? Op progarchives staat de plaat op 14 in het lijstje "beste prog allertijden". Met een score van 4.41 en meer dan 700 stemmen laat deze Hybris kleppers als Pawn Hearts (VdGG), Larks' Tongues In Aspic (King Crimson), Mirage (Camel), Meddle (Pink Floyd) en Aqualung (Jethro Tull) achter zich. Sputnik geeft een 5 en beschouwd dit als een meesterwerk, een classic.
En laten we eerlijk zijn. Over de gehele lijn is dit instrumenteel zeer sterk in één gezet. De composities zijn een streling voor het oor. Jördrok is daar een mooi voorbeeld van. En het weinige gezang stoort me totaal niet. Integendeel, het heeft wel iets.
Masterpiece
Het muzikaal jaar 1992 had niet heel veel te bieden op progressief gebied. Grunge, metal, indie en hip-hop overspoelden zowat het hele muzikale gebeuren, los van het commerciële dan. Dream Theater en in mindere mate Queensrÿche waren wel aanwezig. Maar de overbrugging van de jaren 80 zorgden er wel voor dat het geluid maar weinig mee had van wat in die jaren 70 afspeelde. Op zich niet erg, maar het leek er op dat niemand zich nog wou meten met het unieke geluid van die gouden jaren. Of toch? Jazeker!!! Spijtig genoeg moeten we er wel voor dieper graven. En wie diep graaft vind wel af en toe eens iets. Zoals Hybris van de 6-koppige Zweedse band Änglagård. Tord Lindman en de zijnen hadden heel wat inspiratie gehaald uit die jaren 70. Met slechts 4 nummers waren ze erin geslaagd een symfonisch meesterwerk op poten te zetten die de weerspiegeling van die progressieve jaren volledig deden heropleven. Een plaat die wat mee had van King Crimson, Genesis en Gentle Giant. Echter slaagden ze er wel in om een eigen muzikale richting in te slaan. En met succes!!! De 4 nummers hebben een volledig eigen gezicht. Dat maakt deze plaat al zeker uniek. Een magisch album met een uitgebreid ritmisch klankenpakket. Kortom: vol variatie.
Op de helaas wat weinige berichten lees ik o.a. blauwdruk voor de Skandinavische prog en soort cultstatus. Heel tof te lezen maar iets wat bescheiden, niet? Op progarchives staat de plaat op 14 in het lijstje "beste prog allertijden". Met een score van 4.41 en meer dan 700 stemmen laat deze Hybris kleppers als Pawn Hearts (VdGG), Larks' Tongues In Aspic (King Crimson), Mirage (Camel), Meddle (Pink Floyd) en Aqualung (Jethro Tull) achter zich. Sputnik geeft een 5 en beschouwd dit als een meesterwerk, een classic.
En laten we eerlijk zijn. Over de gehele lijn is dit instrumenteel zeer sterk in één gezet. De composities zijn een streling voor het oor. Jördrok is daar een mooi voorbeeld van. En het weinige gezang stoort me totaal niet. Integendeel, het heeft wel iets.
Masterpiece
0
geplaatst: 29 augustus 2013, 16:47 uur
Ik, oude progrocker/symfoliefhebber, sluit me geheel aan bij alle loftuitingen hierboven. Héérlijke plaat. Mijn enige bezwaar na een aantal keren draaien vond ik op 4 november 2005 al door Paalhaas verwoord: "dat de nummers een beetje eindeloos doorgaan met het uitwerken van alle ideeën van de bandleden, maar eigenlijk nooit ter zake komen en het nummer op een waardige wijze van spanningsopbouw, of in ieder geval van een climax, voorzien." Maar daar heb ik eigenlijk steeds minder problemen mee, of misschien blijken de nummers heel geraffineerd toch eigenlijk wel degelijk op fraaie wijze afgerond te worden, het zou zomaar kunnen. Ik ben hier in ieder geval voorlopig nog niet op uitgeluisterd. (Eén van de bands die ik heb opgepikt uit Jeff Wagners Mean deviation : four decades of progressive heavy metal.)
Trouwens, heb ik te veel fantasie, of hoor ik daar in Kung bore op ongeveer 4'30 een klein eerbetoon aan een karakteristiek gitaarloopje uit Thick as a brick?
Trouwens, heb ik te veel fantasie, of hoor ik daar in Kung bore op ongeveer 4'30 een klein eerbetoon aan een karakteristiek gitaarloopje uit Thick as a brick?
5
geplaatst: 30 juni 2022, 15:26 uur
Als iemand me zou vragen: 'Als je één band zou moeten noemen die volgens jou een 'cultstatus' heeft, welke zou dat dan zijn?' zou mijn eerste reactie, op King Crimson na, Änglagård zijn. De betekenis van de bandnaam reflecteert eigenlijk perfect welke muziek deze band speelt en hoe deze muziek omschreven zou moeten worden. Änglagård betekent namelijk zo iets als 'Tuin der Engelen', wat zeer toepasselijk is voor de geweldige feeërieke, hemelse, ander-wereldse muziek die hier wordt gepresenteerd. Het lukt maar weinig bands om mij op een dergelijke manier mee te sleuren in de belevingswereld die wordt gecreëerd middels de muziek zoals Änglagård dat weet te doen. De muziek heeft iets onbeschrijflijks: het voelt lieflijk, warm, goddelijk en prikkelend aan, maar bij vlagen ook duister, beangstigend en dreigend. Het zijn slechts wat kenmerkende woorden die me te binnen schieten wanneer Hybris mijn oren binnendringt.
Om Hybris geheel op waarde te schatten is het mijns inziens erg belangrijk om de context te begrijpen waarin dit album is verschenen. Nadat onder andere disco, punk en new wave de populariteit van prog grondig hadden ondermijnd, ziet het er in 1992 niet heel florissant uit voor ons geliefde genre: Genesis had een jaar ervoor 'We Can't Dance' uitgebracht (wat vrij weinig met prog te maken heeft), Yes had een jaar ervoor het erg matige Union uitgebracht, King Crimson was weer eens opgehouden te bestaan en tot slot maakte ELP met 'Black Moon' ook niet een verpletterende indruk. Prog werd min of meer in leven gehouden door de neo-prog die in de jaren 80 was opgekomen, met Marillion als grootste vaandeldrager, maar deze vorm van prog kon niet rekenen op een brede steun van de gemeenschap. Toen ik deze geschiedenis van de progressieve rockmuziek voor het eerst bestudeerde, moest ik als historicus spontaan denken aan de manier waarop over het Ottomaanse Rijk in de negentiende / begin twintigste eeuw gedacht werd. Dit rijk werd toentertijd bestempeld als 'the sick man of Europe', waarmee men het gestage verval van het Ottomaanse Rijk (en uiteindelijke disintegratie) bedoelde. De progressieve rockmuziek van eind jaren '80 / begin jaren '90 kan ook op eenzelfde manier gezien worden: een gestaag vervallen, weinigzeggend muziekstrominkje. Vergane glorie zou je kunnen zeggen.
Toen, in 1992, was daar plots het album Hybris van het onbekende Änglagård, een album dat de progressieve rockgemeenschap op haar grondvesten deed schudden. Naast de enorme muzikale inspiratiebron die Hybris is geweest (en nog steeds is) voor verschillende bands nadien (ik noem bijvoorbeeld Anekdoten) is de belangrijkste nalatenschap van dit album misschien wel dat de muziekwereld door begon te krijgen dat prog alles behalve een 'nietszeggend muziekstrominkje' was dat gestaag was vervallen sinds het einde van de jaren '70. Hybris laat de mogelijkheden, de kracht, de schoonheid en de briljantie zien van waar de prog voor heeft gestaan en voor staat. Hybris heeft de progressieve rockmuziek nieuw leven in geblazen, en het is daarom dat we het enorme belang van dit album niet moeten onderschatten.
Hybris is als een overheerlijk driegangendiner van je favoriete restaurant waar je, zelfs nadat je al zo ontzettend vaak in dit restaurant bent geweest, nog steeds geen genoeg van krijgen. Dat komt deels door de overheerlijke ingrediënten die zijn gebruikt om de gerechten te bereiden, maar ook omdat je de liefde waarmee je maaltijd voor je is bereid, kunt proeven. Als een engeltje die over je tong heen piest (of in dit geval: een engeltje die je oor binnen piest) . We krijgen hier een portie prog voorgeschoteld zoals deze maar zelden is vertoond (en vertoond zal worden): Camel, Van der Graaf Generator en Gentle Giant als voorgerecht, King Crimson als hoofdgerecht met Genesis als smaakverfijner en ten slotte, als kerst op de taart, Yes als toetje. Het is alsof de stijlkenmerken van alle bovengenoemde bands, tezamen met de typische Zweedse muzikale mystiek, in een blender zijn gegooid en deze flink door elkaar zijn gehusseld. Het resultaat: een driegangendiner genaamd Hyrbis, afkomstig uit restaurant Änglagård. Bon Appétit!
Ik kan maar niet stoppen om ervan te eten. Telkens proef je nieuwe laagjes, worden er steeds meer muzikale (smaak)verbanden duidelijk of proef (lees: hoor) je hier en daar een instrument of een motiefje waarvan je niet wist dat die er was. Hybris is zo ontzettend gedetailleerd en gevarieerd, dat je er bij wijze van spreken een heel weeshuis voor enkele weken mee kunt voeden. Wat ik hiermee wil zeggen is dat dit album tijdloos is, nergens saai wordt, nergens aan kracht inboet en zelfs dertig jaar na dato nog steeds enorm relevant is. Kortom: alle componenten zijn aanwezig om dit album te betitelen als een heus meesterwerk, iets wat ik dan ook zonder enige schaamte of twijfel ga doen.
Wie wil weten waarom de naam Änglagård zo berucht is binnen de proggemeenschap, waarom de mystiek rondom de naam van deze band bijna 'goddelijk' is en waarom deze band om de haverklap betiteld wordt als 'legendarisch', zal Hybris moeten luisteren, om vervolgens te moeten concluderen dat er geen woord gelogen is aan dergelijke gewaagde en lovende uitspraken. Hybris is een waar meesterwerk; vier majestueuze, meeslepende composities die boordevol buitenaards mooie klanktapijten, dynamiek en emotie zitten. Eén van de beste albums die ik ooit heb gehoord en daarmee een waar meesterwerk.
5*
Om Hybris geheel op waarde te schatten is het mijns inziens erg belangrijk om de context te begrijpen waarin dit album is verschenen. Nadat onder andere disco, punk en new wave de populariteit van prog grondig hadden ondermijnd, ziet het er in 1992 niet heel florissant uit voor ons geliefde genre: Genesis had een jaar ervoor 'We Can't Dance' uitgebracht (wat vrij weinig met prog te maken heeft), Yes had een jaar ervoor het erg matige Union uitgebracht, King Crimson was weer eens opgehouden te bestaan en tot slot maakte ELP met 'Black Moon' ook niet een verpletterende indruk. Prog werd min of meer in leven gehouden door de neo-prog die in de jaren 80 was opgekomen, met Marillion als grootste vaandeldrager, maar deze vorm van prog kon niet rekenen op een brede steun van de gemeenschap. Toen ik deze geschiedenis van de progressieve rockmuziek voor het eerst bestudeerde, moest ik als historicus spontaan denken aan de manier waarop over het Ottomaanse Rijk in de negentiende / begin twintigste eeuw gedacht werd. Dit rijk werd toentertijd bestempeld als 'the sick man of Europe', waarmee men het gestage verval van het Ottomaanse Rijk (en uiteindelijke disintegratie) bedoelde. De progressieve rockmuziek van eind jaren '80 / begin jaren '90 kan ook op eenzelfde manier gezien worden: een gestaag vervallen, weinigzeggend muziekstrominkje. Vergane glorie zou je kunnen zeggen.
Toen, in 1992, was daar plots het album Hybris van het onbekende Änglagård, een album dat de progressieve rockgemeenschap op haar grondvesten deed schudden. Naast de enorme muzikale inspiratiebron die Hybris is geweest (en nog steeds is) voor verschillende bands nadien (ik noem bijvoorbeeld Anekdoten) is de belangrijkste nalatenschap van dit album misschien wel dat de muziekwereld door begon te krijgen dat prog alles behalve een 'nietszeggend muziekstrominkje' was dat gestaag was vervallen sinds het einde van de jaren '70. Hybris laat de mogelijkheden, de kracht, de schoonheid en de briljantie zien van waar de prog voor heeft gestaan en voor staat. Hybris heeft de progressieve rockmuziek nieuw leven in geblazen, en het is daarom dat we het enorme belang van dit album niet moeten onderschatten.
Hybris is als een overheerlijk driegangendiner van je favoriete restaurant waar je, zelfs nadat je al zo ontzettend vaak in dit restaurant bent geweest, nog steeds geen genoeg van krijgen. Dat komt deels door de overheerlijke ingrediënten die zijn gebruikt om de gerechten te bereiden, maar ook omdat je de liefde waarmee je maaltijd voor je is bereid, kunt proeven. Als een engeltje die over je tong heen piest (of in dit geval: een engeltje die je oor binnen piest) . We krijgen hier een portie prog voorgeschoteld zoals deze maar zelden is vertoond (en vertoond zal worden): Camel, Van der Graaf Generator en Gentle Giant als voorgerecht, King Crimson als hoofdgerecht met Genesis als smaakverfijner en ten slotte, als kerst op de taart, Yes als toetje. Het is alsof de stijlkenmerken van alle bovengenoemde bands, tezamen met de typische Zweedse muzikale mystiek, in een blender zijn gegooid en deze flink door elkaar zijn gehusseld. Het resultaat: een driegangendiner genaamd Hyrbis, afkomstig uit restaurant Änglagård. Bon Appétit!
Ik kan maar niet stoppen om ervan te eten. Telkens proef je nieuwe laagjes, worden er steeds meer muzikale (smaak)verbanden duidelijk of proef (lees: hoor) je hier en daar een instrument of een motiefje waarvan je niet wist dat die er was. Hybris is zo ontzettend gedetailleerd en gevarieerd, dat je er bij wijze van spreken een heel weeshuis voor enkele weken mee kunt voeden. Wat ik hiermee wil zeggen is dat dit album tijdloos is, nergens saai wordt, nergens aan kracht inboet en zelfs dertig jaar na dato nog steeds enorm relevant is. Kortom: alle componenten zijn aanwezig om dit album te betitelen als een heus meesterwerk, iets wat ik dan ook zonder enige schaamte of twijfel ga doen.
Wie wil weten waarom de naam Änglagård zo berucht is binnen de proggemeenschap, waarom de mystiek rondom de naam van deze band bijna 'goddelijk' is en waarom deze band om de haverklap betiteld wordt als 'legendarisch', zal Hybris moeten luisteren, om vervolgens te moeten concluderen dat er geen woord gelogen is aan dergelijke gewaagde en lovende uitspraken. Hybris is een waar meesterwerk; vier majestueuze, meeslepende composities die boordevol buitenaards mooie klanktapijten, dynamiek en emotie zitten. Eén van de beste albums die ik ooit heb gehoord en daarmee een waar meesterwerk.
5*
* denotes required fields.