Alcatrazz - Disturbing the Peace (1985)

Hoewel velen hen tot hun favoriete zangers rekenen, heb ik het voor twee rockzangers nooit gehad: Glenn Hughes en Graham Bonnet. Niet als verschoning maar als simpel feit vermeld ik er bij dat ik niet alles van hen ken. Van Graham Bonnet ken ik voornamelijk zijn werk bij Rainbow, The Michael Schenker Group en deze Alcatrazz.

Alcatrazz heeft drie verschillende gitaristen op drie albums gehad, No Parole from Rock 'n' Roll met Yngwie Malmsteen, deze Disturbing the Peace met Steve Vai, Dangerous Games met Danny Johnson. Deze laatste heeft het ongeluk op het zeikerigst album te moeten spelen, zie mijn commentaar aldaar. De nummers hier zijn quasi allemaal geschreven door Vai en Bonnet en ik heb het voor de hardere en snellere nummers zoals God Blessed Video, Wire and Wood, Stripper en Skyfire. Het valt toch op dat dit album een stuk softer is dan hun debuut maar het kan nog erger, hun derde. Op die avontuurlijkere nummers kan Steve Vai zijn wervelende gitaarkusten etaleren. De rest is van bedenkelijk niveau. Lighter Shade of Green is een kort en weinig boeiend instrumentaal nummer met Vai op gitaar. Breaking the Heart of the City is een verschrikking.

Ik heb het niet voor Graham Bonnet, als persoon ken ik hem niet dus oordeel ik niet. Als matige en schorre zanger vind ik hem overroepen tot en met, hij heeft misschien de kracht maar hij beheerst die kracht niet voldoende zodat hij soms tot krijsen en zelfs vals zingen komt. Wel heeft hij het geluk gehad om met goede gitaristen te kunnen werken, Ritchie Blackmore, Malmsteen, Vai en Schenker. Het eerste album vind ik tof, het tweede is “net niet” en het derde is triestig.

Via een recensie in een Amerikaans blad, kwam ik in 1985 op deze plaat.
En daarmee kwam mijn eerste kennismaking met Steve Vai. 30 jaar later ben ik nog steeds fan. Vai laat op iedere plaat of song waar hij op meespeelt zijn handtekening achter, instant herkenbaar, origineel en onnavolgbaar. Het was dat wat mij intrigeerde in deze plaat, en dat wat mij ook nu nog intrigeert aan deze man.

Het hierboven meermalen als inferieur nummer genoemde "Breaking the heart of the city" vind ik een goed voorbeeld van de klasse van deze plaat. Luister naar de manier waarop de gitaar de vocals dubbelt, en de jankende gitaarsolo die daarop volgt. Dit was in die tijd nog nooit vertoond in gangbare rock en popmuziek. Tuurlijk werd wel eens een refreintje meegespeeld, of een zinnetje uit een couplet, maar hier werd alle zang 100% gevolgd, inclusief alle stembuigingen. Dit was totaal virtuoos.
Wat deze plaat zo sterk maakt is de combi van trics en trucs uit de Zappa hoek met de energie en attitude van de hardrock. Het grappige is dus ook dat deze plaat totaal miskent wordt door zowel Zappa fans als door hardrock/metal fans. Voor beide kampen is het niet puur genoeg.
Voor mindere puristen, en/of liefhebbers van superieure arrangementen en gitaarspel valt er op deze plaat veel te halen.

Stuk minder gedateerd dan het debuut uit 1983. Mijn favorieten: Mercy en het slepende Desert Diamond. Beide met interessant gebruik van de tremolo tijdens de gitaarsolo.