James Vincent McMorrow - Post Tropical (2014)

Langzaam maar zeker begint de muziek zich te nestelen tussen mijn oren. James componeert fraaie melodieën, maar zijn stem blijft voorlopig nog even het grote struikelblok. Van twee naar drie sterren gestegen (met stip).

Hele mooie plaat tot nu toe. Ik krijg er een beetje het Bon Iver, Bon Iver gevoel bij. Denk dat dit met name live veel indruk gaat maken. Had overigens wel wat luisterbeurten nodig om te wennen aan het nieuwe geluid. Als je een tweede Early In The Morning verwacht kom je in elk geval bedrogen uit.

Een fijne melange van Bon Iver, James Blake en (joh?) McMorrow zelf, dat omschrijft deze plaat wel. Interessant en na 2 luisterbeurten ben ik toe aan meer.

Ken zijn vorige album niet. Schijnt meer standaard folk te zijn niewaer? Nou is dat niet bepaald mn fase maar indrukwekkende ballenknijpfalsetzang ergens tussen Bon Iver, James Blake, Bee Gees en Maxwell begeleid door prachtige synths, plastic trompetten en subtiele drums is dan wel weer helemaal heeeerlijk. Elke luisterbeurt groeit er iets meer tussen James en mij met inmiddels zelfs kans op verslaving. Nooit verwacht! En die eerste zal ik er ook maar eens bijpakken dan......

De aanhouder wint, en dan wordt het bijzonder en om te onthouden.

Die falsetto zangstem van hem gaat me op een gegeven moment helaas erg tegenstaan. Op zijn debuut vind ik de nummers en zijn stem geluid een heel stuk prettiger. Ik heb geen hekel aan falsetto, integendeel bij Bon Iver vind ik het zijn sterkste eigenschap. Buiten Cavalier en het fantastische Gold vind ik de liedjes ook gewoon niet bijzonder sterk. Een krappe 3*

James Vincent McMorrow zette zichzelf met Early in the Morning in één klap op de kaart. McMorrow werd met zijn folkmuziek en falsetstem in hetzelfde hokje geplaatst als Bon Iver. Naast deze overeenkomsten werd het debuut van beide mannen opgenomen in een huisje afgezonderd van alles en iedereen. De vergelijking werd zo dus nog sneller gemaakt. Maar McMorrow houdt er niet van om in een hokje te worden geplaatst en besluit om zijn nieuwe album, Post Tropical, naar een niet bestaand genre-aanduiding te noemen. Daarnaast besluit hij om het bij het tweede album compleet over een andere boeg te gooien. Geen folk meer met akoestische gitaar maar synthesizers en drumcomputers, net als… juist.

Lees verder op ZUBB

Ook Early In The Morning beluisterd. En over artistieke vooruitgang gesproken! Van saaie, inwisselbare radiofolk naar deze intense prachtsound! Hulde!

Een album dat me met gemengde gevoelens opzadelt. Ik vind z'n vorige plaat erg goed, en heb ook wel waardering voor de andere sound die hij hier kiest, zonder zijn troeven daarbij geheel in de goot te gooien; de folk-elementen en, vooral, zijn opvallende stem. Hij haalt er soms wel te nadrukkelijk krachttoeren mee uit, waardoor het geforceerd overkomt, maar op z'n best levert het zeer goeie nummers op ('Cavalier', 'Post Tropical').

Reken daar het poppy karakter bij, en je hebt een plaat in handen die een groot publiek kan aantrekken. Of het ook daadwerkelijk iets doet met een mens, dat is een andere vraag. Met dit exemplaar alvast niet heel veel, en dat is dan ook de zwakte van het album. Waar ik op 'Early in the Morning' meermaals echt werd meegetrokken door McMorrow, gebeurt dat hier enkel op de opener, en dan nog met een lichte aarzeling.

Degelijke plaat dus, maar ik twijfel nog naar welke kant de balans uiteindelijk zal gaan overhellen.

3 sterren

Nou wel ;s klaar met die falset stemmetjes, weer zo'n Bon Iver klinkt-a-like, ben er nu wel klaar mee, k.t plaat

Jammer, ik vind het nog steeds ontzettend geforceerd.

Ook de hoeveelheid herhalingen die er in voorkomen, zoals het laatste stuk van Post Tropical wat ik op zich een mooi nummer vind, wekken bij mij zelfs totale ergernis op. Ook Repeating (het zit 'em al een beetje in de naam van het nummer, maar het maakt de luisterervaring er echt niet beter op). Heb mezelf er op betrapt meermaals hardop 'Jaaaa, zo kan ie wel weer!' te roepen.

Ik zet deze niet meer op.

Ik kan me wel enigszins vinden in het commentaar van de drie voorgangers. Deze plaat is gewoon minder sterk dan zijn debuut. Ik was in februari bij een concert in Nijmegen en daar viel me ook op dat het vooral zijn oude nummers waren die de meeste indruk maakten, met als absoluut hoogtepunt "We Don't Eat".

Toch een lichte tegenvaller. Aangename klanktapijtjes, maar het kruipt nergens bij mn ruggengraat omhoog. Ik mis de echte ontroering. Beetje koude schoonheid zeg maar. Voor de schoonheid heb ik nog wel 3,58*** over.

Zo maar even met een halfje verhoogd deze. Nog steeds een intens goede plaat die ik met elke luisterbeurt meer omarm. Wat een intensiteit en geluidenpracht. En dit moet wel de grootste artistieke vooruitgang zijn die ik me kan herinneren gezien het inwisselbare ergerlijke baggerniveau van zijn debuut.

Grappig hoe meningen zo kunnen verschillen!

Ik vind deze plaat eerder pretentieus geneuzel, waar de eerste weliswaar wat simpeler aan deed maar in essentie sterker was voor mij!

Nog maar eens verhoogd deze. Wordt nog steeds bij elke luisterbeurt intenser. Klassieker in de dop maar hier blijkbaar allang weer vergeten.....

Deze plaat weet mij al vanaf het begin van het jaar te roeren. Wat een heerlijke subtiel album. James Vincent McMorrow heeft een geweldige stem en gebruikt die dan ook graag. Elk nummer weet mij in feite wel te pakken. Ik lees hier kritiek dat het geforceerd zou zijn en daarom niet echt pakt, maar daar ben ik het absoluut niet mee eens. Ik word er wel door geraakt, elke keer als ik dit album beluister. Heel mooi.

Op 10 november komt dit album opnieuw uit met bonusdisc, met daarop solo uitvoeringen van enkele nummers, remixen en nummers die het album niet haalde.

1. When I Leave (bonus track)
2. You Know (bonus track)
3. New Romancers Ft. Moors (bonus track)
4. Red Dust (live / solo version)
5. All Points (live / solo version)
6. Cavalier (1975 remix)
7. Cavalier (DPAT remix)
8. Glacier (Atu remix)

You Know en When I Leave zijn reeds te beluisteren:
James Vincent McMorrow - You Know by James Vincent McMorrow - Hear the world?s sounds - soundcloud.com

James Vincent McMorrow - When I Leave by James Vincent McMorrow - Hear the world?s sounds - soundcloud.com

Wat een tegenvaller, deze koerswijziging
Na die prachtige voorganger verwacht je misschien teveel.
Maar hier kan ik geen soep van maken.
Normaliter blijf ik nog wel even doordraaien, maar irriteert me zo dat ik het opgeef.
Dit gaat niet het worden voor mij.
Voorlopig met een grote boog om Vincent heen

Ik heb de vorige ook en vind ik een mooi en erg goed album voor het grootste gedeelte. Deze ben ik nog niet aan toe gekomen , maar ben benieuwd. Wisselende meningen hier.

Op 9 februari 2014 heb ik James Vincent McMorrow live gezien in Groningen. Hij voerde Post Tropical in zijn geheel uit, zonder andere nummers tussendoor. Zelden in mijn leven heb ik zo'n indrukwekkende show meegemaakt. Het muziek kwam echt binnen. James is een zachtaardige introverte man, wat overduidelijk naar voren kwam tijdens zijn show, maar ook na afloop toen hij op de foto ging met mensen en cd's signeerde. Heb een leuke foto met hem, zijn twee cd's laten signeren en hem met een knuffel bedankt voor zijn show.
Ik was voor het horen van deze cd niet echt bekend met James, kende alleen This Old Dark Machine, de akoestische versie. Heb eerlijk gezegd nog nooit zijn oude cd in zijn geheel beluisterd, kan daar dus geen uitspraak over doen.
Was direct verkocht toen ik het openingsnummer van Post Tropical hoorde, Cavalier. De rillingen gingen door mijn hele lichaam. Vind tot en met nummer zeven, Repeating, alles erg sterk. De titelsong is ook nog erg goed. Glacier pakt mij iets minder, maar is nog steeds een goed nummer. Outside Digging is een sterke afsluiting.

Ik had deze cd lang niet zoveel gewaardeerd had ik het niet live gezien. Dat heeft een impact op mij gehad. Allerlei verschillende emoties gingen door mij heen, maar vooral liefde en somberheid bleven hangen. Fantastisch hoe muziek intense momenten teweeg kan brengen.

Het is erg lastig om hier een definitief cijfer voor te geven. Voor het live optreden geef ik hem 5*, zonder twijfel. De cd is toch een andere ervaring. Het is ook absoluut niet een cd die ik vaak kan opzetten. Het vraagt om erg specifieke momenten. Geef hem vooralsnog 4,5*.