James Vincent McMorrow - Post Tropical (2014)

Zo'n drie jaar terug ontpopte James Vincent McMorrow zich van een rups naar een vlinder. De bescheidde singer-songwriter met plankenkoorts transformeerde tot een grote folkster. McMorrow was, zowel solo als met band, een graag geziene gast op festivals en in concertzalen. De vraag is niet waar, maar eerder waar hij níet gestaan heeft. Maar na een intensieve tour van bijna twee jaar was er ruimte voor bezinning. Ruimte tot nadenken. Ruimte om zijn horizon te verbreden.

Als we het persbericht mogen geloven schreef de inmiddels 30-jarige James Vincent McMorrow zich een ongeluk. Honderden ideeën en pagina's vol teksten verdwenen zonder pardon in de prullenbak. McMorrow deed hierbij uiteindelijk hetzelfde als John Grant en de stadgenoten van Villagers recentelijk ook deden: het roer van een succesformule 180 graden draaien. De gitaren van debuut Early In The Morning zijn naar de achtergrond verdreven door synthesizers, drummachines en blazers die Post Tropical kleuren. Er is zelfs ruimte voor wat R&B. Maar dit alles in de subtielste zin van het woord.

Een opvallende koerswisseling dus, die voor fans van McMorrow even flink wennen zal zijn. De plaat klinkt afstandelijker en er is sprake van een vollere productie. De tien liedjes zijn minder toegankelijk en minder meezingbaar dan op het debuut. Zo klinkt 'Gold' licht theatraal, horen we een knap geplaatst koor in 'All Points' en trillen diepe bassen in 'Outside, Digging'. Post Tropical klinkt opnieuw als Bon Iver en Patrick Watson, maar ook als James Blake en Vondelpark. Dat valt vooral te horen in het meest afwijkende - en tevens prijs- nummer: 'Cavalier'.

McMorrow zelf zingt opnieuw veel met zijn hese falsetto stem, en soms - zoals in titelnummer 'Post Tropical' - doet hij meerdere partijen om zijn woorden kracht bij te zetten. De liedjes zijn goed, hoewel dat soms misschien lastig te horen is in het dromerige klanktapijt. Maar dat mysterieuze en dromerige draagt wel bij aan de bijzondere sfeer. Post Tropical is een bescheiden, gedurfd en knap vervolg op Early In The Morning, dat zich pas na een paar luisterbeurten geheel prijsgeeft.

Van: Daans Muziek Blog

James Vincent McMorrow zette zichzelf met Early in the Morning in één klap op de kaart. McMorrow werd met zijn folkmuziek en falsetstem in hetzelfde hokje geplaatst als Bon Iver. Naast deze overeenkomsten werd het debuut van beide mannen opgenomen in een huisje afgezonderd van alles en iedereen. De vergelijking werd zo dus nog sneller gemaakt. Maar McMorrow houdt er niet van om in een hokje te worden geplaatst en besluit om zijn nieuwe album, Post Tropical, naar een niet bestaand genre-aanduiding te noemen. Daarnaast besluit hij om het bij het tweede album compleet over een andere boeg te gooien. Geen folk meer met akoestische gitaar maar synthesizers en drumcomputers, net als… juist.

Lees verder op ZUBB

Ik kan me wel enigszins vinden in het commentaar van de drie voorgangers. Deze plaat is gewoon minder sterk dan zijn debuut. Ik was in februari bij een concert in Nijmegen en daar viel me ook op dat het vooral zijn oude nummers waren die de meeste indruk maakten, met als absoluut hoogtepunt "We Don't Eat".

Op 9 februari 2014 heb ik James Vincent McMorrow live gezien in Groningen. Hij voerde Post Tropical in zijn geheel uit, zonder andere nummers tussendoor. Zelden in mijn leven heb ik zo'n indrukwekkende show meegemaakt. Het muziek kwam echt binnen. James is een zachtaardige introverte man, wat overduidelijk naar voren kwam tijdens zijn show, maar ook na afloop toen hij op de foto ging met mensen en cd's signeerde. Heb een leuke foto met hem, zijn twee cd's laten signeren en hem met een knuffel bedankt voor zijn show.
Ik was voor het horen van deze cd niet echt bekend met James, kende alleen This Old Dark Machine, de akoestische versie. Heb eerlijk gezegd nog nooit zijn oude cd in zijn geheel beluisterd, kan daar dus geen uitspraak over doen.
Was direct verkocht toen ik het openingsnummer van Post Tropical hoorde, Cavalier. De rillingen gingen door mijn hele lichaam. Vind tot en met nummer zeven, Repeating, alles erg sterk. De titelsong is ook nog erg goed. Glacier pakt mij iets minder, maar is nog steeds een goed nummer. Outside Digging is een sterke afsluiting.

Ik had deze cd lang niet zoveel gewaardeerd had ik het niet live gezien. Dat heeft een impact op mij gehad. Allerlei verschillende emoties gingen door mij heen, maar vooral liefde en somberheid bleven hangen. Fantastisch hoe muziek intense momenten teweeg kan brengen.

Het is erg lastig om hier een definitief cijfer voor te geven. Voor het live optreden geef ik hem 5*, zonder twijfel. De cd is toch een andere ervaring. Het is ook absoluut niet een cd die ik vaak kan opzetten. Het vraagt om erg specifieke momenten. Geef hem vooralsnog 4,5*.