Freedy Johnston - This Perfect World (1994)

Niet baanbrekend. Niet bijzonder opwindend.
Maar best lekker.

Bad Reputation: zalige popsong!

Ook deze voor 0,50 cent gescoord in de kringloop en ik vind hem nog fraaier dan zijn voorganger.Prima composities en prima gespeeld allemaal.Degelijk vakwerk. 4 sterren

Van Freedy Johnston heb ik weliswaar zo'n zes albums in de kast staan, maar ik draai ze zelden. De liedjes op het album met de wrange titel This Perfect World bijvoorbeeld staan weliswaar als een huis, maar de naargeestigheid van die songs kan ik niet zo goed hebben. Over de muzikale verrichtingen heb ik echter geen klagen, zodat ik de hoge waardering van de critici goed kan begrijpen. Verder vind ik het jammer dat de productie nogal gestroomlijnd is (had wat ruwer gekund), dat past niet goed bij de rauwe liedjes. De beschaafde stem van Johnston doet ook niet veel goed.

Ik ben de albums van Freedy weer eens aan het beluisteren. Hij blijft groots in het schrijven van songs.
Gisteren heb ik desondanks bij Can You Fly? een halve ster er af gehaald vanwege de wat kale productie.

En juist die is op dit album weer dik in orde. En dat bewijst dat goede songs nog beter uit de verf komen als ze het juiste jasje aan krijgen. En dat is hier het geval. Genieten!

Als iemand mij indertijd zou hebben gevraagd waarom ik na This perfect world was opgehouden met Freedy Johnston te volgen, zou ik hebben gezegd: op zijn eerste plaat was zijn stem fascinerend want ongewoon, maar de kwaliteit en de insteek van de nummers waren nogal wisselvallig. Op zijn tweede plaat was zijn stem nog steeds fascinerend, maar het merendeel van de nummers was nu niet meer veelbelovend maar tot complete bloei gekomen, en dat maakte Can you fly tot een klein meesterwerk. Op zijn derde plaat had hij zijn stijl in feite geperfectioneerd en waren de ruwe diamantjes van zijn composities tot perfecte popnummers uitgekristalliseerd, maar daarmee was ook het grillige en onvoorspelbare van zijn eerdere platen verdwenen, en bovendien was hij niet alleen steeds béter maar daarmee ook steeds gewoner gaan zingen, waardoor het unieke en ongrijpbare een beetje uit zijn muziek was weggefilterd. Het resultaat is een perfecte plaat – té perfect wat mij betreft, want na het perfecte eerste kwartet nummers slaat de verveling bij mij toe en beginnen mijn gedachten af te dwalen. Ik had niet gedacht dat ik dit ooit bij een plaat zou zeggen, maar het is allemaal té smaakvol, met alle composities te klassiek, alle arrangementen te voorbeeldig, alle emoties te goed gekanaliseerd en alle ruwe randjes te zorgvuldig weggeslepen.