Freedy Johnston - This Perfect World (1994)

Als iemand mij indertijd zou hebben gevraagd waarom ik na This perfect world was opgehouden met Freedy Johnston te volgen, zou ik hebben gezegd: op zijn eerste plaat was zijn stem fascinerend want ongewoon, maar de kwaliteit en de insteek van de nummers waren nogal wisselvallig. Op zijn tweede plaat was zijn stem nog steeds fascinerend, maar het merendeel van de nummers was nu niet meer veelbelovend maar tot complete bloei gekomen, en dat maakte Can you fly tot een klein meesterwerk. Op zijn derde plaat had hij zijn stijl in feite geperfectioneerd en waren de ruwe diamantjes van zijn composities tot perfecte popnummers uitgekristalliseerd, maar daarmee was ook het grillige en onvoorspelbare van zijn eerdere platen verdwenen, en bovendien was hij niet alleen steeds béter maar daarmee ook steeds gewoner gaan zingen, waardoor het unieke en ongrijpbare een beetje uit zijn muziek was weggefilterd. Het resultaat is een perfecte plaat – té perfect wat mij betreft, want na het perfecte eerste kwartet nummers slaat de verveling bij mij toe en beginnen mijn gedachten af te dwalen. Ik had niet gedacht dat ik dit ooit bij een plaat zou zeggen, maar het is allemaal té smaakvol, met alle composities te klassiek, alle arrangementen te voorbeeldig, alle emoties te goed gekanaliseerd en alle ruwe randjes te zorgvuldig weggeslepen.