Dio - Killing the Dragon (2002)

Als dat boekje niet de songteksten bevat, alleen nog meer smakeloos artwork en wat tekst die mij niet interesseert, dan vind ik dat geen meerwaarde.

Hoe lelijk dan ook zo twee kleine afbeeldingen van de hoezen zijn, die afbeeldingen zijn dan tenminste origineel en wat mij betreft te verkiezen boven het geklungel van een of andere prutser.

Ik verwacht ook wel dat ze 2e hands nog goed te krijgen zijn.

Je zult maar wel Magica thuis hebben liggen en Killing The Dragon willen hebben. Dan zul je toch één van de albums dubbel moeten kopen als je geen zin hebt om de markt af te gaan schuimen.

Inderdaad.

En helaas zijn ze 2de hands toch wel moeilijk te vinden. Magica en Strange Highways ben ik nog nergens tegengekomen. Maar eigenlijk hoef ik die albums er ook niet echt bij en heb ik er niet specifiek naar gezocht. Ik heb van Dio alles wel wat ik wil hebben.

Ik vind het wel aardige platen, maar dit zijn inderdaad geen essentiële releases.

Ik moet eigenlijk alleen Master Of The Moon nog om de collectie compleet te maken. En de behoefte om dat morgen te doen, voel ik ook niet. Zelfde verhaal, denk ik.

Ik heb Holy Diver, The Last in Line, Lock Up the Wolves, Killing the Dragon en Master of the Moon.

De rest is goed voor mp3'tjes.

Als je alleen de muziek wilt, lijkt zo'n 2-in-1 uitgave me wel een uitkomst. Zelf hoef ik ze niet.

Ik ben Master of the Moon, Strange Highways en Magica als 2e hands tegengekomen (en gekocht), Lock Up the Wolves heb ik via internet 2e hands gekocht. Alleen Holy Diver en Killing the Dragon heb ik nieuw gekocht. Kortom, volgens mij zijn de meeste albums wel te vinden als je echt op zoek gaat (zeker omdat ik de mijne in merendeel toevallig ben tegengekomen, ben niet een die-hard Diofan.)
Voor de rest zou ik Dream Evil niet laten liggen als ik hem zag, Dio's andere albums kan ik goed zonder.

Niet om flauw te doen, maar jawel: die kleine afbeeldingen vind je ook in het boekje van deze dubbele re-release. En ook nog eens (deels) in het artwork voorop.

En ik vind het wat kinderachtig om na alle toelichtingen op het artwork van de re-release nog steeds te praten over het geklungel van een of andere prutser. Dat is het in dit geval dus duidelijk niet. Sterker nog: ik vind het stukken mooier dan het originele artwork van Magica. Dat is pas echt lelijk geklungel.

Ik heb net nog even gekeken naar de 2 for 1 relaeses: daar krijg je een stukje karton

Ik heb net nog even gekeken naar de 2 for 1 releases: daar krijg je een stukje karton met 2 albums of op 2 cd's of op 1 cd. Zonder tekstboekje of wat dan ook: dat mag je downloaden. Kijk, dat vind ik nou een jammere uitgave. Dan kan je inderdaad beter branden.

Dat is het dus duidelijk wel. Lelijk en goedkoop digitaal geklooi. De letters 'Dio' staan er niet eens fatsoenlijk op. En het blijft hoe dan ook een 'vervalsing' van de originelen.


Jij mag dat stukken mooier vinden. Maar het kinderachtig noemen als ik dat niet vind is euh,... wat kinderachtig hè.

Nou ja, als het over smaak gaat dan is toch veel geoorloofd?

Overigens vond ik jouw mening niet kinderachtig, maar de omschrijving: geklungel van een of andere prutser. Ach ja, het is ook wel weer een duidelijke omschrijving.
Goede muziek trouwens van Dio op dit Killing the Dragon!

En daar gaat het uiteindelijk allemaal om.

Bedankt voor de tip wizard. Gisteren de cd zien liggen en niet geaarzeld.

Graag gedaan, ik hoop dat het album je bevalt.

Het is wat dubieus om klassiekers als Holy Diver of Last in Line minder te beoordelen dan Killing the Dragon, maar toch doe ik het. Wat mij betreft is het niveau op deze soloplaat hoger dan op die twee. Push is overigens een vrij belachelijk nummer. Nu verwacht ik eigenlijk ook niet de meest vindingrijke composities wanneer ik naar Dio luister, dus het is hem vergeven.

Ik heb toevallig nog geen uur geleden deze en Magica gesealed gekocht in een cd winkeltje in hartje Den Haag en voor nog geen 4,95 per stuk. Ze hebben daar stapels in voorraad. Alles trouwens wat Spitfire ooit op metal gebied heeft uitgebracht.

Als je Doug Aldrich op gitaar binnenhaalt dan ben je verzekert van een vette ( overdub) sound en talrijke solo's zoals ook ijvoorbeeld een John Sykes zijn platen inspeelt. Dat heeft zo zijn voordelen maar er kleeft wel een nadeel aan. Het is weinig verassend en wat formalistisch. Bij een Whitesnake hoort dat ook zo maar bij een Dio verwacht je eigenlijk een wat meer aardlijke aanpak. Dan focussen we ons maar op het vakmanschap. En daar is niks mis mee. Go Dougy , Go!

Het voorlaatste schijfje van kleine man met de grote stem. Waar Magica door zijn trage tempo aanvoelt als een lange bevalling schiet Killing the Dragon voor Dio's begrippen uit de startblokken.
Een prima song om het plaatje te openen. Along Comes a Spider bevat ook al weer het nodige tempo maar is niet van hetzelfde niveau als de opener. Scream is weer heerlijk zwaar en wordt met name gedragen door Dio. Better In The Dark had zo op Holy Diver kunnen staan, een uitstekende compositie. Hierna voelt het songmateriaal allemaal wat eenvormig aan en kan Dio het niveau niet vasthouden en dat is jammer, na een redelijk veelbelovend begin kakt de plaat in. Een nummer als Rock & Roll klinkt op zich prima maar duurt wat mij betreft een minuut of drie te lang, Push en Guilty scoren beiden voldoende maar onderscheiden zich niet. Zo is dit schijfje niet beter en niet slechter als zijn voorganger, is het wederom ruim voldoende maar staat dit plaatje ook nooit op repeat bij mij thuis.

Killing the Dragon is misschien wel Dio's saaiste plaat. Het titelnummer is nog sterk, maar daarna is er weinig dat de moeite waard is. Alleen Throw Away Children springt in het oog. Niet dat dat een meesterwerk is, maar door het kinderkoor valt het in ieder geval op. Er zijn geen nummers die tenenkrommend slecht zijn, maar als geheel laat dit album me totaal onverschillig. Alsof Dio hier op routine een paar nummers in elkaar heeft gedraaid, en Doug Aldrich zijn gitaarlijnen waar mogelijk heeft beperkt tot het volgen van de zang.

Dit album is prima als achtergrondmuziek, maar valt bij wat beter luisteren door de mand.

1. Strange Highways
2. Lock Up The Wolves
3. Magica
4. Dream Evil
5. Holy Diver
6. The Last in Line
7. Killing The Dragon
8. Angry Machines
9. Sacred Heart

Terug naar de jaren 80! Er was wat onenigheid met Craig Goldy, en dus heeft Dio een vervanger aangetrokken: Doug Aldrich. Ik ken naast zijn werk met Dio niks van de beste man, maar hij kan toch een aardig potje spelen. Een wat rauwer geluid dan zijn voorganger heeft ie, en soms doet ie me dan ook denken aan de periode met Vivian Campbell. Het helpt daarbij ook niet dat Killing the Dragon volgens mij een hele bewuste retroplaat is geworden. Geen concepten meer, geen agressiviteit, geen logge traagheid meer... Het lijkt mij dat fans van The Last in Line hier toch aardig mee uit de voeten zouden moeten kunnen. Het tempo ligt weer iets hoger, de sfeer is wat gemoedelijker, maar de nummers zijn nog altijd van goede kwaliteit. Sterker nog, gezien het ontbreken van niemendalletjes als 'Eat Your Heart Out' of 'Just Another Day' is deze plaat misschien wel een van de fijnere Dio albums in deze stijl. Met 'Push' hebben we weer een pakkende single, met 'Throw Away Children' een anthem dat ooit zou worden gebruikt voor het vervolg op Hear 'n Aid, wat niet doorging, en met 'Better in the Dark' en 'Along Comes a Spider' weer twee stampers die er niet om liegen. Ik mag dit wel.

1. Strange Highways
2. Angry Machines
3. Holy Diver
4. Dream Evil
5. Killing the Dragon
6. Lock Up the Wolves
7. Magica
8. Sacred Heart
9. The Last in Line

Het rollende en stuwende titelnummer pakt mij direct bij de lurven, prima gedaan. Zo hoor ik Dio graag een plaat openen. De volgende twee songs zijn iets minder maar scoren nog steeds een dikke voldoende. Met name Scream is Dio op het lijf geschreven. Better In the Dark is ook weer uptempo en vormt wederom een prima song. Het niveau wordt echter niet vastgehouden, het lijkt wel of de beste man halverwege het album zijn kruit heeft verschoten, het is niet slecht maar het songmateriaal klinkt bij vlagen ongeïnspireerder, is minder catchy en is ook niet zo ruig als de voorgaande nummers. Dit plaatje scoort in ieder geval beter dan zijn magere voorganger waar Ronnie wat zwalkte voor mijn gevoel. Het is niet heel sterk maar beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.

Tussenstand:

1. Strange Highways
2. Dream Evil
3. Holy Diver
4. Lock Up the Wolves
5. The Last in Line
6. Sacred Heart
7. Killing the Dragon
8. Angry Machines
9. Magica

Al vanaf Lock up the Wolves (1990) legde Ronnie James Dio met zijn vernieuwde Dio de nadruk op langzame tracks en vanaf Black Sabbaths Forbidden ('92) ontbraken fantasyteksten. Op voorganger Magica (2000) keerden die lyrieken terug en toch is het verrassend dat hij op Killing the Dragon de draak uit de jaren '80 terughaalt en dat bovendien doet in de stijl van die dagen middels het nodige uptempo werk.

Want uptempo is meteen het titellied dat het album opent, net als Along Comes the Spider, waarna het midtempo Scream heerlijk massief rolt. Herkenbaar in sommige composities is de hand van bassist Jimmy Bain met breaks als op de eerste drie albums van de groep. De flitsende en melodieuze stijl van nieuwe gitarist Doug Aldrich past hier meer dan prima bij.
Dit voelt warempel als een jongehondengroep. Had ik dit als tiener in de jaren '80 gehoord, zoals me met het debuut Holy Diver gebeurde, dan was dit op eenzame hoogte gekomen naast het beste werk van Rainbow en Black Sabbath. De muziek vormt een ideale combinatie van die sferen.
Better in the Dark is dan weer snel, het fraaie akoestische intro van Rock and Roll met daarna z'n massieve riff en sterke refrein doen de eerste plaatkant sterk eindigen. Een compositie die de zanger met de vorige (en volgende!) gitarist Craig Goldy schreef.
Ik had Ronnie James al een soort van afgeschreven met z'n monotone composities, maar hier revancheerde hij zich. En hoe!

Lukt dat ook op de tweede helft? Push (ook mede met Goldy geschreven) blijkt een sterke combinatie van een meezingbaar refrein en een hardrockend nummer, Guilty is midtempo en aangenaam, waarna pas door de indringende tekst van het slepende Throw Away Children met z'n kinderkoor tot me doordringt dat de draak van dit album niet een beest uit de oudheid is, maar symbool staat voor eigentijdse demonen. De derde met inbreng van Goldy.
Before the Fall is niet alleen uptempo en aangenaam, nee, toetsenist Scott Warren mag er zowaar een solo spelen. Ja ja ja, zelfs met Hammondgeluid, een primeur voor Dio die dit soort Rainbowiaanse geluiden tot dan toe negeerde. Slotlied Cold Feet is aardig, ondanks dat het zo inspiratiearm wordt weggedraaid; hier had een laatste climax gemoeten.

De zanger leek geen sleet op de stembanden te hebben, alsof hij nog decennia zou doorgaan. Fijn is dat hij de "grom" in zijn stem bewaart voor de climaxen en uithalen, in plaats van die continu in te zetten. Knap gedaan, hij werd kort na verschijnen al zestig. Een 9 voor dit album, dat ik in mijn tienerjaren een tien had gegeven.

In 2020 verscheen een uitgebreide editie (verpakt in lelijke hoes) met zes opnamen van de tour bij het album. De geluidskwaliteit is goed, maar hoorbaar is dat dit van verschillende concerten komt. Klinkt de ene keer wat ongepolijster (met minder gitaar) dan de andere.
Net als een groep als Saxon slaagde Dio erin zichzelf te hervinden. Althans, voor hen die een voorkeur hebben voor het Dio van de jaren '80...

Voor mij was dit album een teleurstelling. Het sprookjesverhaal "Magica" vond ik ook niet perse gemakkelijk, maar heeft toch een apart plekje bij mij. Dat is een bijzonder album en op z'n tijd luister ik er graag naar. "Killing the Dragon", samen met "Sacred Heart" en Lock Up the Wolves" zijn mijn minst favoriete Dio platen. Niet echt slecht, maar ook niet in mijn collectie aanwezig

Overigens vind ik "Throw Away Children", wel van een eenzame schoonheid. Het nummer werd uiteindelijk niet gebruikt voor het goede doel dat door Dio gesteund werd: het Children of the Night project. Omdat het te duister was, hoe rock and roll is dat! R.J.D. had er wel begrip voor las ik. Gek genoeg zat het in mijn hoofd dat het een bonus track was, maar dat blijkt onterecht......