Dio - Killing the Dragon (2002)

Nu ik zo alle Dio platen weer eens aan het beluisteren ben kwam ik ook deze tegen. Het is een degelijke plaat met een ijzersterke start maar tamelijk zwak vervolg. De eerste drie songs en ook Throw Away the children vond ik echt geweldig maar de rest is nogal gemiddeld en met Guilty staat er zelfs een regelrechte misser op dit album. Neemt echter niet weg dat Dio's strot geweldig klinkt maar in alle eerlijkheid moet gezegd dat dit niet zijn beste werk is. Voor de liefhebbers is dit natuurlijk wel verplichte kost.

Dit album heb ik min of meer blind gekocht na het lezen van een positieve recensie. Dat was meteen een goede les voor mij: geloof nooit een recensent en ga eerst zelf luisteren.

Na Magica is dit album voor mij namelijk een flinke stap terug. Weliswaar doet het geluid van Killing the Dragon denken aan het vorige album, het songmateriaal is veel zwakker. Er spreekt weinig kracht of overtuiging uit de nummers, en tot overmaat van ramp komt er na een van Led Zeppelin gejatte riff in Rock & Roll (en nog wel zo’n beetje Zeppelin’s bekendste riff) ook nog een kinderkoor voorbij in Throw Away Children.
Is er dan niks positiefs te melden? Jawel: het titelnummer is erg sterk, en zou niet mogen ontbreken op welke Dioverzamelaar dan ook. Helaas begint het album met dit nummer, en zakt daarna als een plumppudding in elkaar. De laatste 2 nummers, Before the Fall en Cold Feet zijn Dio-onwaardig.

Qua geluid luistert dit album wel lekker weg, en er zit een mooie hoes om de cd, maar qua inhoud stelt het allemaal niet zo heel veel voor. Als de cd is afgelopen, kan ik me meestal niet goed meer herinneren wat ik nou eigenlijk geluisterd heb.

Een hele magere voldoende: 3.0*

Al vanaf Lock up the Wolves (1990) legde Ronnie James Dio met zijn vernieuwde Dio de nadruk op langzame tracks en vanaf Black Sabbaths Forbidden ('92) ontbraken fantasyteksten. Op voorganger Magica (2000) keerden die lyrieken terug en toch is het verrassend dat hij op Killing the Dragon de draak uit de jaren '80 terughaalt en dat bovendien doet in de stijl van die dagen middels het nodige uptempo werk.

Want uptempo is meteen het titellied dat het album opent, net als Along Comes the Spider, waarna het midtempo Scream heerlijk massief rolt. Herkenbaar in sommige composities is de hand van bassist Jimmy Bain met breaks als op de eerste drie albums van de groep. De flitsende en melodieuze stijl van nieuwe gitarist Doug Aldrich past hier meer dan prima bij.
Dit voelt warempel als een jongehondengroep. Had ik dit als tiener in de jaren '80 gehoord, zoals me met het debuut Holy Diver gebeurde, dan was dit op eenzame hoogte gekomen naast het beste werk van Rainbow en Black Sabbath. De muziek vormt een ideale combinatie van die sferen.
Better in the Dark is dan weer snel, het fraaie akoestische intro van Rock and Roll met daarna z'n massieve riff en sterke refrein doen de eerste plaatkant sterk eindigen. Een compositie die de zanger met de vorige (en volgende!) gitarist Craig Goldy schreef.
Ik had Ronnie James al een soort van afgeschreven met z'n monotone composities, maar hier revancheerde hij zich. En hoe!

Lukt dat ook op de tweede helft? Push (ook mede met Goldy geschreven) blijkt een sterke combinatie van een meezingbaar refrein en een hardrockend nummer, Guilty is midtempo en aangenaam, waarna pas door de indringende tekst van het slepende Throw Away Children met z'n kinderkoor tot me doordringt dat de draak van dit album niet een beest uit de oudheid is, maar symbool staat voor eigentijdse demonen. De derde met inbreng van Goldy.
Before the Fall is niet alleen uptempo en aangenaam, nee, toetsenist Scott Warren mag er zowaar een solo spelen. Ja ja ja, zelfs met Hammondgeluid, een primeur voor Dio die dit soort Rainbowiaanse geluiden tot dan toe negeerde. Slotlied Cold Feet is aardig, ondanks dat het zo inspiratiearm wordt weggedraaid; hier had een laatste climax gemoeten.

De zanger leek geen sleet op de stembanden te hebben, alsof hij nog decennia zou doorgaan. Fijn is dat hij de "grom" in zijn stem bewaart voor de climaxen en uithalen, in plaats van die continu in te zetten. Knap gedaan, hij werd kort na verschijnen al zestig. Een 9 voor dit album, dat ik in mijn tienerjaren een tien had gegeven.

In 2020 verscheen een uitgebreide editie (verpakt in lelijke hoes) met zes opnamen van de tour bij het album. De geluidskwaliteit is goed, maar hoorbaar is dat dit van verschillende concerten komt. Klinkt de ene keer wat ongepolijster (met minder gitaar) dan de andere.
Net als een groep als Saxon slaagde Dio erin zichzelf te hervinden. Althans, voor hen die een voorkeur hebben voor het Dio van de jaren '80...