Bill Withers - Greatest Hits (1981)

Een van die zeldzame Greatest Hits die je helemaal kan draaien. Je gelooft gewoon niet dat het allemaal van één man komt. Met het mooie jazzy 'just the two of us', waarvan ik laatst een afschuwelijke versie hoorde in een reclame ofzo. Soulshadows is ook lekker easy. Lovely Day, de grote dance-hit staat er natuurlijk op, en ook op dit album staat dé versie van 'Ain't no sunshine', een van de meest gecoverde soul-nummers ooit.

Mocht er een topic bestaan "het allerlelijkste hoesontwerp allertijden" dan wil ik deze graag nomineren. Gelukkig is er met Bill's nummers niets mis, hoewel ik van "Just the two of us" ook snel genoeg krijg.

Volgens mij heb ik Ain't no sunshine via een diverse-artiesten-verzamelelpee leren kennen, en dat vond ik toen zó mooi dat ik daarna deze Greatest hits van hem kocht, ergens begin jaren 80. (Ik dacht eveneens dat dit zijn allereerste compilatie was, maar AllMusic noemt nog twee eerdere verzamelplaten, uit 1975 en 1980.) Dat was wel een rare ervaring, want naast de intimiteit van Ain't no sunshine en Grandma's hands trof ik hier ook lounge-jazz, funk, smooth-soul en folk-blues aan, en nog afgezien van het feit dat ik niet al die genres evenzeer waardeerde maakte die diversiteit hier ook wel een rare verzameling van. Decennia later kan ik het allemaal veel beter plaatsen en hoor ik ook wel hoe dit het werk kan zijn van één man, die dus in relatief korte tijd veel terreinen heeft bestreken. Zeker zo a-chronologisch blijft het een rare compilatie, en een enkel nummer is wat te stroperig (met name I want to spend the night en Hello like before), maar de voornaamste indruk blijft toch die van een enorme muzikale en emotionele rijkdom en warmte.