Picture - Diamond Dreamer (1982)

Gewoon lekkere heavy metal. Dreunt bijna 40 minuten door als een stoomtrein. Niks vernieuwends of hemelbestormends, maar gewoon inpluggen en gaan. Maar dat is helemaal niet erg, want als ik vernieuwende dingen wil horen zoek ik wel een andere plaat op.
Heb ooit in een oude Aloha ofzo gelezen dat deze zanger een beetje een Dio-achtige strot had. Dat blijkt bij het beluisteren van deze plaat inderdaad te kloppen, zij het dat Abigal niet met zoveel kracht als Dio zingt.

3.5*

De minimalistische uitvoering van de nogal heavy songs zorgen voor een constante spanningsboog die ik qua sfeer vrij uniek noem. Tot op het bot ontkleed, vrijwel geen toegevoegde franje of toeters en bellen.
Het draait om coupletten en reffreinen en zanglijnen, de rest is ondergeschikt. Zelfs de gitaarsolos zijn spartaans.
Is ook het enige album waarbij een groepslid boven de andere uitsteekt en dat is natuurlijk Sammy Shmoulik Avigal, alsof alles om zijn zang gecomponeerd is. Natuurlijk zijn er gitaarsolos maar de vaak moddervette riffs vallen meer op.
Pas bij "Message from Hell" komt er enig tempo in, wat mij opvalt is ook de productie die het verschil maakt. Zo goed heeft die Saxon producer een Saxon plaat nooit laten klinken. Dat zorgt ervoor dat mindere songs toch boeiend blijven omdat het puur genieten is hoe de instrumentatie afzonderlijk klinkt.
"The Hangman" wijkt af, het instrumentale avontuur wordt daar opgezocht zonder de sfeer van het geheel te veranderen. Er zitten bij wijze van spreken meer tempowisselingen in als in de rest van het album.
Zelfs de verplichte ballad op het eind past naadloos in het geheel.

Voor mij de beste hardrockplaat uit Nederland uit de eerste helft van de jaren '80. Samen dan met het debuut van Vengeance uit 1984 die qua sfeer en opbouw van composities wel wat op deze lijkt.