Daryl Hall & John Oates - Bigger Than Both of Us (1976)

Hall & Oates scoorden in 1977 hier hun eerste hit met 'Rich girl'.
In Amerika deden de nummers 'Back together again' en 'Do what you want, be what you are' het ook goed.
Het is hier wederom goede rock 'n' white soul, maar het vorige album heeft wat meer afwisseling. 'Room to breathe' behoorde jarenlang tot de live-favorieten van Hall & Oates.

Ik heb nog de LP Bigger than both of us.

Meestal is dat een indicatie dat de behoefte, de LP ooit te vervangen door een cd (inmiddels) uitermate laag ligt (vooral op artistieke gronden) of dat de cd nooit is gevonden.

Erg veel wordt het album niet gedraaid, tot gisteren weer eens een keer, en ik wist ook gelijk waarom de plaat bij mij niet floreert.

Ik vind het album heel erg goed starten, de eerste vier nummers zijn van het niveau 4, 4,5. Daarna zakken Hall & Oates in als een plumpudding en vliegen de vier volgende lelijke, rock-achtige nummers (de laatste van kant één, de eerste drie van kant twee) volledig uit de bocht.

De positieve aandacht die het duo aanvankelijk wist te trekken wordt bij mij omgezet in een soort van afgrijzen, een veel te 'schelle' vorm van muziek maken die helemaal niet past bij Hall & Oates. Dat het dan geen 2,5** wordt maar dan nog net 3 komt door het laatste nummer, Falling.

Dat begint aanvankelijk ook niet best maar na een minuut of twee geeft het uiteindelijk nog wel een mooi einde aan het album.