Marvin Gaye - The Very Best Of (1994)

Matige verzamelaar, bij nummer 14,15 slaat bij mij de verveling toe. Geef mij maar de reguliere albums van Marvin. De nummers met Tammi Terrell vind ik ronduit vervelend. Enne, doe mij de versie van Paul Young maar (nummer 15). En ik mis teveel essentiele nummers. Ik zak een half naar 3 sterren.

Ook ik ben geen Marvin Gaye-expert, maar gelukkig wèl in het bezit van Joel Whitburns Billboard book of top 40 hits, en daaruit blijkt dat Gaye tussen 1963 en 1982 40 nummers in de Amerikaanse top-40 heeft gehad. Als we de zeventien top-10-noteringen daarvan (inclusief drie nummer-1-singles) als hits betitelen, dan zien we dat er van die zeventien nummers slechts elf (inclusief die drie nummer-1-hits) op deze CD staan, zodat we het bijvoorbeeld moeten stellen zónder Pride and joy, I'll be doggone, Ain't that peculair, Inner city blues, Trouble man en Your precious love, terwijl er wel ook een paar singles opstaan die de Amerikaanse top-10 niet eens hebben gehaald. (Maar, eerlijk is eerlijk, daarnaast staan er ook een paar nummers op die wel de Engelse maar niet de Amerikaanse top-10 hebben gehaald, inclusief You are everything, in 1971 een hit voor de Stylistics maar in de prachtige versie van Marvin Gaye en Diana Ross nooit in de USA uitgebracht.)
        Maar ja, dit album heet niet Marvin Gaye's greatest hits maar The very best of Marvin Gaye, en zo konden er ook een paar albumtracks en B-kantjes op verschijnen, zoals Wherever I lay my hat (that's my home) (oorspronkelijk een B-kantje uit 1962, maar twintig jaar later Paul Youngs doorbraak in Engeland), When did you stop loving me, when did I stop loving you (het centrale nummer van Here my dear, Gaye's autobiografische relaas over het einde van zijn huwelijk met Anna Gordy, zuster van Motown-baas Berry Gordy) en Stop, look, listen (to your heart) (ook weer een Gaye/Ross-duet dat eerder een hit voor de Stylistics was).
        Dat is dus de positieve benadering. Je kunt ook zeggen dat deze compilatie niet voldoet als hitoverzicht (omdat er gewoon te veel van zijn sixties-hits ontbreken) maar ook niet als carrière-overzicht (omdat er gewoon te weinig van zijn seventies-albums op staat – slechts twéé nummers van What's going on?!), zodat de noodzaak van deze release niet helemaal duidelijk is. Bovendien is de volgorde van de nummers zelfs niet bij benadering chronologisch, en om in één keer van It takes two naar Let's get it on te springen is toch wel een beetje bizar.
        Conclusie: een aardige verzamelaar met een breed carrière-overzicht, zeker niet perfect maar wel zeer boeiend zolang je maar niet verwacht dat dit compleet en dus definitief is.
        De huiskamervraag: zou iemand uit z'n hoofd durven zeggen wat op dit album Gaye's drie Amerikaanse nummer-1-hits waren?