Katatonia - The Great Cold Distance (2006)

Goedendag, wat valt deze plaat me tegen. Wat kan een mens hier goed aan vinden?

De sfeer? Nee toch? Die kerel zingt alles dood lijkt het wel, af en toe komt er eens iets wat een aardige riff lijkt te zijn maar die zanger lijkt alles grijs te maken.
Daarnaast kan ik weinig spannende of catchy melodieën horen. Speling in emotie kan ik ook niet herkennen, heel het album is volgezeurd met quasi-melancholische en sentimentele on-boodschappen.

Nummers hebben ook niet bepaald een eigen gezicht. Ieder nummer zit ongeveer hetzelfde in elkaar en hebben dus zogezegd geen eigen boodschap. Ik ben niet in staat een band te scheppen met ook maar een enkel nummer

Productie is goed in orde en.. ja, dan wordt het al zoeken geblazen. Ik voel me na het beluisteren hiervan ongeveer als de man op de hoes, die ook wel mooi is trouwens.

1,0*

ik dacht al bij het zien van je naam bij de updates, die gaat dit niet leuk vinden

Misschien wel aardig om te vertellen wat ik hier goed aan vind. De stem van Renske, de sfeer die om het hele album heen zit door de nummers die bewust nogal op elkaar lijken... maar toch minder dan je bij een eerste luisterbeurt zou denken. Eerst was ik ook niet in staat om favoriete nummers aan te wijzen, nu ligt dat toch wel anders. Al blijven de pieken lager dan bijvoorbeeld op Viva Emptiness.

Dit is overigens wel het zwakste album wat ik van Katatonia ken (toch wat te vlak allemaal), misschien maar eens een halfje verlagen.

Ik ben wel benieuwd waarom dan. Vanwege mijn liefde voor Powermetal e.d.?

Mwah, onder andere... het is nogal een andere manier van zingen en musiceren in het algemeen... power metal is vaak veel emotie en bombast en hier wordt iedere korte uitspatting vrijwel onmiddellijk de nek omgedraaid. Hetzelfde dacht ik trouwens een tijd geleden toen ik Ayreonfreak zag staan bij ditzelfde album en ook daar had ik het goed - overigens zit ik er ook vaak flink naast, maar dat terzijde.

Voor hetzelfde geld kon je deze "Opeth-light" (niet mijn woorden) juist wel waarderen omdat ze wel hier en daar een vergelijkbaar geluid hebben, maar de nummers kort houden en juist niet van de hak op de tak springen.

Op dezelfde manier is de muziek mooi, jasper. Kijk alleen al naar de albumtitel, The Great Cold Distance.

Kil, als verdoofd, afstandelijk. Enkele woorden die bij het beluisteren in me opkomen.

Katatonia is er meester in om emoties onderdrukt in hun muziek te steken, waardoor het monotoon en ondoordringbaar gaat klinken aan de buitenkant. Maar net zoals wanneer je eigen emoties onderdrukt zijn, woeden ze vanbinnen het sterkst.

Die spanning wordt bij meerdere luisterbeurten voelbaar. Alsof er voortdurend iets op springen staat. Juist door emoties niet expliciet uit te schreeuwen, maar ze ingehouden te laten, is de muziek zo krachtig en barst ze verstild van emotie.

Misschien ooit later nog eens terug proberen. Als je je al van te voren zo voelt als de man op de hoes.

Grappig dat je dit zegt, want ik heb recentelijk mijn stem en mening verwijderd doordat ik er iets in begon te horen. Ik was nogal snel met mijn conclusie.

Hun laatste, Night Is the New Day, is nog net wat beter vind ik. Ook wat toegankelijker.

Op mijn ontdekkingstocht door metalland doe ik vandaag Katatonia aan. Waarom ik juist bij dit album terecht kom? Dat ligt voornamelijk aan de hoes. Wat een mooi ding! Ik kende deze hoes al langer en toen ik hem vandaag weer per ongeluk tegenkwam heb k besloten om eens een paar nummers te beluisteren.

Ik heb My Twin en July geluisterd en vooral die eerste bevalt me meteen heel erg goed. Mijn eerste gevoel zegt dat dit best toegankelijk klinkt voor een (nog) niet-metalfan als ik. Is dat echt zo of zou het komen doordat ik al wat gewend begin te raken aan metal als deze? Hoe dan ook, dit album lijkt me wel wat!

Dames en heren, ik heb inmiddels een oordeel over dit album. En dat luidt als volgt:

The Great Cold Distance komt op mij redelijk toegankelijk over. Ik wist van tevoren niet goed wat ik van deze band moest verwachten en het genre doom metal deed mij het ergste vrezen. Gelukkig is het me allemaal erg meegevallen.
Vanaf het eerste nummer is meteen duidelijk wat voor album je kunt verwachten: Bruut en hard, maar met een zachte 'touch'. En met die touch bedoel ik de stem van zanger Jonas Renske. Eigenlijk past zijn stem totaal niet bij de muziek die Katatonia maakt, maar dat is slechts een mening. Die van mij nota bene. Hoe dan ook: Dit stemgeluid bevalt me wel. Het is ook de belangrijkste reden waarom ik dit album zo toegankelijk vind. Harde, ruwe stemmen en grunts schrikken mij namelijk toch wat eerder af.

Na de eerste vier nummers gehoord te hebben was ik eigenlijk al verkocht. Althans, dat dacht ik. De rest van het album beviel me namelijk stukken minder. Waar de eerste vier nummers allemaal goed in het gehoor liggen (ze zijn op een bepaalde manier best catchy) en vooral ook goed blijven hangen, heeft de rest van het album dat niet of in veel mindere mate.
Het middenstuk van dit album vind ik dan ook het zwakst. Follower en Increase weten me gewoon niet te pakken en Rusted stelt op het lekkere introotje na ook niet veel voor.

En dan komt July... Wat hoort iedereen daar toch in? Ik begrijp het maar niet. Een slecht nummer is het niet, dat hoor ik ook wel. Het nummer zit sterk in elkaar, heeft een goede opbouw en geen slechte tekst, maar toch ga ik dit nummer niet als favoriet aanvinken. Ik luister het nummer best graag, maar op de een of andere manier heb ik er geen 'klik' mee. Een klik die ik met bijvoorbeeld My Twin wel heb. En dat nummer is kwalitatief dan weer stukken schraler... Er zit veel te veel herhaling in en de tekst is wel erg simpel. Maar een lekker nummer is het wel en dat is wat telt.

De laatste drie nummers van dit album vind ik wel weer goed. In the White is een aangename afwisseling tussen al die drukke en snelle nummers. The Itch wist me vanaf de eerste luisterbeurt al bij de keel te grijpen en het refrein kan ik maar moeilijk uit mijn hoofd krijgen. Het slotnummer is dan weer wat minder, vooral omdat ook hier wat te veel herhaling in zit. Een slotnummer kan zich dat mijns inziens wel veroorloven en dus zal ik het deze keer door de vingers zien.

The Great Cold Distance is me goed bevallen. Pluspunten zijn de stem van de zanger en het feit dat er geen slechte nummers op staan. Er komen op dit album een paar nummers voor die me niet veel doen, maar die ik met geen mogelijkheid slechte nummers kan noemen. Over kwaliteit heb ik dus niks te klagen. Waar ik wel over ga klagen is eentonigheid. Of beter gezegd 'beperkt toongebruik'. Ik ben erg te spreken over de zang op dit album, maar een groot kritiekpunt is dat de zanger elk nummer op dezelfde toon zingt. Gooi eens wat afwisseling in je stem! Dat zou een hoop nummers goed doen. Je hoort op dit hele album bijna geen hoge of lage tonen en naar verloop van tijd wordt dat best vervelend. Het zorgt er ook voor dat alles veel te veel op elkaar gaat lijken.
Dat laatste is overigens niet alleen te wijten aan de zang, maar ook aan de muziek. Die lijkt ook vaak op hetzelfde neer te komen. Met name bij de eerste vier nummers valt me dat regelmatig op. Als ik dan met een nummer mee zit te neurieën of zingen merk ik dat ik ineens in het verkeerde nummer zit! Zo erg lijkt het af en toe op elkaar. De meeste nummers op dit album zijn ook ongeveer even snel en even hard. Het enige nummer wat duidelijk anders is is In the White. En een nummer op twaalf vind ik wel wat weinig.

Concluderend: Er zitten een paar mooie pluspunten aan dit album, maar daar staan wel weer een paar kritiekpunten lijnrecht tegenover. Al met al vind ik dit echter wel een goed album. Het luistert lekker weg en de zang klinkt prettig. Vooral het eerste deel van dit album (de eerste 5 nummers) bevallen me uitstekend en misschien moet ik na die nummers dit album maar even afzetten. Dan loop ik niet het risico dat ik me ga ergeren aan de eentonigheid en kan ik nog steeds met een goed gevoel naar deze band en dit album kijken en luisteren.

Wat is die Leaders toch een prachtig nummer. Ik krijg het niet meer uit m'n hoofd.

Hier wil ik graag even op terugkomen. July is geweldig en met afstand het beste nummer van dit album

The Great Cold Distance was mijn kennismaking met Katatonia, nu een paar jaar geleden. Hoewel ik niet in herhaling wil vallen, moet ik net als bij Night is the New Day toch ook bij opmerken dat het even duurde voordat ik dit album begon te waarderen. Aanvankelijk leken de nummers toch teveel op elkaar. Dat laatste vind ik nog steeds, maar dankzij de ingehouden emotie die als een geest over deze plaat rondwaart, kan ik hier toch goed van genieten.
Aan de andere kant weet dit album me minder goed te overtuigen dan Night is the New Day. De nummers blijven minder hangen en als ik me niet focus op luisteren, dwalen mijn gedachten gemakkelijk af.

Toch is dit een goed gemaakte metal-/rockalbum. Vandaar vier sterren.

4.0*

Kennen jullie 'Unfurl'? Dat staat op de cd-single van July. Het is mijn favoriet van ze, en ademt de sfeer van TGCD. Maar Unfurl klinkt nog desolater en donkerder, hoewel het rustiger is. Juist door het ingetogen karakter komen Jonas Renkse's vocalen fantastisch tot hun recht. Geen idee waarom deze het album niet heeft gehaald...

The Great Cold Distance was ook mijn kennismaking met de band, en dit album komt nog altijd geregeld voorbij. Het heeft ook een streepje voor op de albums die erna kwamen, want wat mij betreft heeft Katatonia zich sindsdien nauwelijks nog ontwikkeld.

Ik ben erg kieskeurig als het om de productie van de drums op een (studio) album gaat. Het kan voor mij een plaat maken of breken. Naar mijn smaak blijft The Great Cold Distance dan ook het album met de beste productie die ik heb gehoord. Geen die beter klinkt dan hierop. Het help natuurlijk dat Mattias Norman wel erg smakelijk op de pannen slaat.

Voor mij betekent dit album een klein stapje terug. Waar de voorgangers, zeg maar vanaf Discouraged Ones en zeker de meer recentere albums vrijwel onmiddellijk of na verloop van enige tijd wisten te boeien, spreken de meeste liedjes op deze Katatonia mij nu nog (steeds) niet aan. Ik twijfel zelfs voor het eerst of het ooit helemaal goed gaat komen tussen mij en dit album. De tijd zal het leren...

Dit album krijgt toch 4* omdat July, Journey Through Pressure, Soil's Song, My Twin en vooral In the White toch weer fijne liedjes blijken te zijn. Een nummer als Unfurl had dit album inderdaad naar een hoger niveau getild.

Katatonia, inmiddels uitgegroeid tot een van de grote favorieten binnen mijn bescheiden collectie rockmuziek, sorteert - althans bij mij - meer effect met haar melancholieke, melodieuze ingetogenheid, sterke zang en mooie composities dan met al te platte gitaar erupties.

Mijn eerste kennismaking met Katatonia.
Ik hou van melodieuze en progressieve metal. Dat is wel wat ik hier hoor en daarom sprak het me gelijk aan. Bij de eerste luisterbeurt dacht ik al: dit album ga ik vaker opzetten.
Inmiddels ben ik wat meer van hun nieuwere werk gaan verkennen, waarvan City Burials (2020) en The Fall Of Hearts (2016) me het meeste aanspreken.

Op The Great Cold Distance trekt Katatonia wat steviger van leer dan op eerdere albums na hun death/doom-periode. De gitaren hebben een prominentere plek in de mix en ook de drums klinken krachtiger. Het levert een mooi, contrastrijk en goed geproduceerd album op. Een klein minpunt vind ik wel dat het contrastrijke vooral binnen de nummers te vinden is. Het album als geheel had iets meer afwisseling mogen hebben.

Mijn persoonlijke favoriet. Dat komt vooral door de songs Soil's Song en July. De beste nummers van Katatonia. De nummers zijn nooit allemaal net zo sterk. Daarom komt ook deze plaat niet verder dan een 4.

Grappig, ik stoor me aan hetzelfde maar om een totaal andere reden: ze lijken altijd heel erg dicht bij een extreem catchy hit te zitten, maar ze geraken er nét niet. Dat was op Viva Emptiness ook zo (denk dat eerste deel van Criminals), dus het zal wel heel erg bewust zijn. Hun gloomy melodieuze deprimerende metal weet me in erg geval erg te raken. Ik begin fan te worden.

Ik denk ook nog altijd dat er ergens een universum is waar For My Demons (met wat editwerk) echt een kneiter van een alternative hit is geworden.

Ja! Nog zo'n voorbeeld.