Katatonia - The Great Cold Distance (2006)

Sterk album, in vergelijking met de vorige Katatonia albums wat steviger (en beter) geproduceerd en met meer nadruk op gitaar en de stevige ritmesectie. Dit komt de songs zeker ten goede, al missen een aantal nummers goede melodielijnen en memorabele refreintjes.

Dames en heren, ik heb inmiddels een oordeel over dit album. En dat luidt als volgt:

The Great Cold Distance komt op mij redelijk toegankelijk over. Ik wist van tevoren niet goed wat ik van deze band moest verwachten en het genre doom metal deed mij het ergste vrezen. Gelukkig is het me allemaal erg meegevallen.
Vanaf het eerste nummer is meteen duidelijk wat voor album je kunt verwachten: Bruut en hard, maar met een zachte 'touch'. En met die touch bedoel ik de stem van zanger Jonas Renske. Eigenlijk past zijn stem totaal niet bij de muziek die Katatonia maakt, maar dat is slechts een mening. Die van mij nota bene. Hoe dan ook: Dit stemgeluid bevalt me wel. Het is ook de belangrijkste reden waarom ik dit album zo toegankelijk vind. Harde, ruwe stemmen en grunts schrikken mij namelijk toch wat eerder af.

Na de eerste vier nummers gehoord te hebben was ik eigenlijk al verkocht. Althans, dat dacht ik. De rest van het album beviel me namelijk stukken minder. Waar de eerste vier nummers allemaal goed in het gehoor liggen (ze zijn op een bepaalde manier best catchy) en vooral ook goed blijven hangen, heeft de rest van het album dat niet of in veel mindere mate.
Het middenstuk van dit album vind ik dan ook het zwakst. Follower en Increase weten me gewoon niet te pakken en Rusted stelt op het lekkere introotje na ook niet veel voor.

En dan komt July... Wat hoort iedereen daar toch in? Ik begrijp het maar niet. Een slecht nummer is het niet, dat hoor ik ook wel. Het nummer zit sterk in elkaar, heeft een goede opbouw en geen slechte tekst, maar toch ga ik dit nummer niet als favoriet aanvinken. Ik luister het nummer best graag, maar op de een of andere manier heb ik er geen 'klik' mee. Een klik die ik met bijvoorbeeld My Twin wel heb. En dat nummer is kwalitatief dan weer stukken schraler... Er zit veel te veel herhaling in en de tekst is wel erg simpel. Maar een lekker nummer is het wel en dat is wat telt.

De laatste drie nummers van dit album vind ik wel weer goed. In the White is een aangename afwisseling tussen al die drukke en snelle nummers. The Itch wist me vanaf de eerste luisterbeurt al bij de keel te grijpen en het refrein kan ik maar moeilijk uit mijn hoofd krijgen. Het slotnummer is dan weer wat minder, vooral omdat ook hier wat te veel herhaling in zit. Een slotnummer kan zich dat mijns inziens wel veroorloven en dus zal ik het deze keer door de vingers zien.

The Great Cold Distance is me goed bevallen. Pluspunten zijn de stem van de zanger en het feit dat er geen slechte nummers op staan. Er komen op dit album een paar nummers voor die me niet veel doen, maar die ik met geen mogelijkheid slechte nummers kan noemen. Over kwaliteit heb ik dus niks te klagen. Waar ik wel over ga klagen is eentonigheid. Of beter gezegd 'beperkt toongebruik'. Ik ben erg te spreken over de zang op dit album, maar een groot kritiekpunt is dat de zanger elk nummer op dezelfde toon zingt. Gooi eens wat afwisseling in je stem! Dat zou een hoop nummers goed doen. Je hoort op dit hele album bijna geen hoge of lage tonen en naar verloop van tijd wordt dat best vervelend. Het zorgt er ook voor dat alles veel te veel op elkaar gaat lijken.
Dat laatste is overigens niet alleen te wijten aan de zang, maar ook aan de muziek. Die lijkt ook vaak op hetzelfde neer te komen. Met name bij de eerste vier nummers valt me dat regelmatig op. Als ik dan met een nummer mee zit te neurieën of zingen merk ik dat ik ineens in het verkeerde nummer zit! Zo erg lijkt het af en toe op elkaar. De meeste nummers op dit album zijn ook ongeveer even snel en even hard. Het enige nummer wat duidelijk anders is is In the White. En een nummer op twaalf vind ik wel wat weinig.

Concluderend: Er zitten een paar mooie pluspunten aan dit album, maar daar staan wel weer een paar kritiekpunten lijnrecht tegenover. Al met al vind ik dit echter wel een goed album. Het luistert lekker weg en de zang klinkt prettig. Vooral het eerste deel van dit album (de eerste 5 nummers) bevallen me uitstekend en misschien moet ik na die nummers dit album maar even afzetten. Dan loop ik niet het risico dat ik me ga ergeren aan de eentonigheid en kan ik nog steeds met een goed gevoel naar deze band en dit album kijken en luisteren.

The Great Cold Distance was mijn kennismaking met Katatonia, nu een paar jaar geleden. Hoewel ik niet in herhaling wil vallen, moet ik net als bij Night is the New Day toch ook bij opmerken dat het even duurde voordat ik dit album begon te waarderen. Aanvankelijk leken de nummers toch teveel op elkaar. Dat laatste vind ik nog steeds, maar dankzij de ingehouden emotie die als een geest over deze plaat rondwaart, kan ik hier toch goed van genieten.
Aan de andere kant weet dit album me minder goed te overtuigen dan Night is the New Day. De nummers blijven minder hangen en als ik me niet focus op luisteren, dwalen mijn gedachten gemakkelijk af.

Toch is dit een goed gemaakte metal-/rockalbum. Vandaar vier sterren.

4.0*

Voor mij betekent dit album een klein stapje terug. Waar de voorgangers, zeg maar vanaf Discouraged Ones en zeker de meer recentere albums vrijwel onmiddellijk of na verloop van enige tijd wisten te boeien, spreken de meeste liedjes op deze Katatonia mij nu nog (steeds) niet aan. Ik twijfel zelfs voor het eerst of het ooit helemaal goed gaat komen tussen mij en dit album. De tijd zal het leren...

Dit album krijgt toch 4* omdat July, Journey Through Pressure, Soil's Song, My Twin en vooral In the White toch weer fijne liedjes blijken te zijn. Een nummer als Unfurl had dit album inderdaad naar een hoger niveau getild.

Katatonia, inmiddels uitgegroeid tot een van de grote favorieten binnen mijn bescheiden collectie rockmuziek, sorteert - althans bij mij - meer effect met haar melancholieke, melodieuze ingetogenheid, sterke zang en mooie composities dan met al te platte gitaar erupties.

Op The Great Cold Distance trekt Katatonia wat steviger van leer dan op eerdere albums na hun death/doom-periode. De gitaren hebben een prominentere plek in de mix en ook de drums klinken krachtiger. Het levert een mooi, contrastrijk en goed geproduceerd album op. Een klein minpunt vind ik wel dat het contrastrijke vooral binnen de nummers te vinden is. Het album als geheel had iets meer afwisseling mogen hebben.