Wet Wet Wet - Popped in Souled Out (1987)

Het begin van deze band. Vele hitsingles zijn er van dit album afgekomen met Angel Eyes als grootste hit. Kan helaas niet zeggen dat deze muziek de tand des tijds doorstaan heeft... Wel grappig om te horen, maar meer ook niet.

Lekkere zondag-ochtend-niets-aan-de-hand plaat...

Wishing i Was lucky is absoluut een pop klassieker, samen met angel eyes. maar dit is hun eerste album en veel minder interessant dan b.v. High On the Happy side en Picture This wat topalbums zijn.

hahaha
wetwetwet van de kwijl.......net als de andere platen ja...
zijn er echt nog mensen die hier hun oren mee teisteren?

Erg overgeproduceerde mierzoete produktie.Gemaakt voor een publiek die kennelijk kickt op romantische poeha.
De groep heeft het nog tamelijk lang uitgehouden.Had ik eigenlijk niet verwacht.Meestal wordt de fakkel weer vrij snel overgedragen naar een ander Boybandje.
Veel kitsch en met een lelie blanke soul knipoog.Het kon en kan me niet bekoren.

Heerlijke plaat en wederom voel ik me geroepen om Wet Wet Wet te verdedigen. Dit is niet zomaar een of ander lullig boybandje, maar een zeer getalenteerde groep muzikanten. En ondanks dat ik niet zo van het mierzoete ben (zie mijn top tien) kan dit album me toch heel goed bekoren. Mede dankzij de goede vocalen van de heer Pellow en de prima composities. Wet Wet Wet is een sympathieke pretentieloze band en door de jaren heen hebben ze toch heel wat goede muziek geleverd. Wat betreft de mainstream platen die de jaren 80 heeft opgebracht is dit toch een van mijn favourieten. Voor mijn wat meer duistere buien grijp ik daarna altijd graag weer naar mijn 4AD collectie

Zeg Michel, had ik je net zo hoog zitten en dan lees ik dit hier.
Beetje mijn naam hier misbruiken

dit album hangt samen met verkeringsperiodes en heb ik ergens integraal in mijn hersens hangen-als ik die albumtracks hoor ken ik ze gelijk weer.
Ben het eens met Thunder dat deze groep onterecht een boyband imago had ten tijde van dit album terwijl hier toch echt een band staat in ontwikkeling-ook al zou de injectie Sky radio wel erg groot worden.
Maar Wishing I was lucky mag gelijk een ere parade in van 80's klassiekers en is naar mijn mening een zeer ondergewaardeerd nummer

Moet kunnen: Op 1 avond David Sylvian niet goed vinden en Wet Wet Wet wel (enigszins).

Laatste tijd nog eens een paar keer gedraaid en eigenlijk bevalt me dit nu een stuk beter dan vroeger.
Een eind jaren-80 album wat nu eens een keer niet gedateerd klinkt, want echte drums, een echte piano en echte blazers, hier en daar wat gitaarsoloos en een goede stem.
Wet Wet Wet was destijds natuurlijk "not done", omdat de vrouwtjes dit leuke muziek vonden en Marti Pellow er erg goed uit zag.

Wet Wet Wet staat voor stijlvolle popsoul met hier en daar een licht funky randje.
Hoogstens enigszins vergelijkbaar met Spandau Ballet, maar toch lang niet zo glad, blijkt nu achteraf.
Alle nummers zijn geschreven door de band zelf (de gitarist deed officieel niet mee), behalve Don't Let Me Be Lonely dat een cover is van James Taylor.
En nee, dit was dus geen boyband.

De erg bekende hits Wishing I Was Lucky (haalde slechts nummer 26) en Angel Eyes (nummer 2 in maart 1988) die ik eigenlijk nog steeds wel teveel gehoord heb, blijven toch wel goed en die cover van James Taylor is ook smaakvol gedaan.
Mooiste nummers van de plaat zijn echter de vierde single (die de hitparade niet meer haalde) Temptation en de ballad The Moment You Left Me.
Sweet Little Mystery, East Of The River en I Don't Believe zijn ook aardige nummers.
En over het geheel genomen staan er geen echte draken op.

Band is in 2004 heropgericht en er komt een nieuwe Greatest hits ofzo aan met 3 nieuwe nummers en in december gaan ze weer toeren.
In 1988 zou ik hier 2 sterren aan gegeven hebben, maar nu 3,5.
Dus.
Edit: En 4/100 omhoog .

Minder glad dan Spandau Ballet?

Ja, echt waar .
Had ik voor de herbeluistering (waar ik een beetje tegenop zag), ook nooit gedacht van mezelf, dat ik dat zou gaan vinden.

Op school wisselde je nog weleens cassettes uit. Ik nam dan bijvoorbeeld Lovesexy van Prince op en dan kreeg je op deze manier onder meer Popped In Souled Out. Vind het album niet meer zo goed als destijds, maar nummers als Wishing/I Remember/Angel Eyes/Mystery/I Don't Believe en Temptation staan nog altijd.

Eigenlijk best een prima pop plaat. Logisch dat de plaat wordt afgekraakt, maar dat is altijd met bekende artiesten.

Eigenlijk een beetje in het verlengde van Johnny Hates Jazz en Paul Young. Veel blanke soul, wat lichte gospel, maar vooral veel zoete pop. Marti Pellow heeft ook een erg mooie en krachtige stem. En ook al lijkt het een boyband, het is gewoon een erg serieuze band, die hun eigen songs schrijven en inspelen.

Verder erg zoet en naïef inderdaad, maar wat geeft dat?

Tsja....
als je op deze site niet hip genoeg bent valt hoon je al snel ten deel...
Zie Roxette als lichtend voorbeeld...
Dat is de enige reden dat ik niet veel vaker alhier te vinden ben; ik word een beetje moe van al die zichzelf serieus nemende muziekpersmeelopers, die allemaal gaan voor het snoepje van de week of bij iedere post ineens vertellen dat ze toch echt wel de "vinylversie" hebben aangeschaft....
Dan lees ik liever een genuanceerde reactie als hierboven, waarvoor hulde

Thanks. Het is inderdaad nogal Porcupine Tree/Radiohead georienteerdd hier op de site. Wat prima is, want het zijn goede bands.
Maar als platen afgekraakt worden, van andere genres vind ik het toch wel jammer soms.

Zo ook bijvoorbeeld de prachtige muziek van Mr. Mister, Phil Collins, etc. Wat mensen uit schaamte of snobisme naar beneden stemmen, en de liefhebbers eigenlijk een complex willen aanpraten.

Hoe dan ook. Deze Wet Wet Wet gaat er prima in. Niet altijd, maar soms wel. Vooral Angel Eyes is gewoon echt erg mooi.

U bent een verademing Heer Spacefolk!
Ik doe mee met Mr. Mister en Phil Collins en voeg daar graag The Feeling, Bon Jovi (soms), Abba en a-ha aan toe.
Wat inderdaad niet wegneemt dat Porcupine Tree en Radiohead bijzonder goede producten hebben afgeleverd. En vergeet de Smiths niet; die band afvallen staat gelijk aan het in Noord Korea tijdens het jaarlijkse defilé roepen dat Kim-Jong-Un niet zo'n heel toffe peer is

hahaha...

Muziek is lekker persoonlijk. En ik vind Muse en Korn persoonlijk niet zo sterk maar Queen en aha des te meer. Dat betekent niet dat ik geen smaak heb. Ik heb wel degelijk smaak: mijn smaak!
En daar valt deze Wet Wet Wet ook lekker onder!

Ik val gelukkige overal tussen, daardoor hoor je overal net niet bij en dat voelt meer dan goed. Muziek is mijn religie en als de muziek goed is die goed en is het slecht dan weer slecht. The Smiths afkraken doen ik vrij regelmatig en het ophemelen van "foute" muziek ook

Wet Wet Wet is op zich best een sympathiek groepje, vooral de zanger heeft een fijne uitstraling en een best aardige stem. Probleem bij deze band is toch een beetje de hit der hits die ze hebben uitgebracht en daardoor was iedereen ze toch wel een beetje zat. Een paar weekjes op 1 met Love is all Around maar je moet natuurlijk niet gaan overdrijven met 15 weken op 1 in Engeland met een verkoop van zo'n 1,9 miljoen singles in Engeland alleen. ik kan me nog wel heugen dat in die tijd een stukje stond in de Smash Hits met hun afgebeeld als opa's en de single kwam eindelijk van de nummer 1 positie af.

ze hebben best aardige liedjes zoals Goodnight Girl, More than Love, Julia Says en Sweet Little Mystery maar als geheel kwam het in mijn oren wel te kort. Bij jullie gezien de 3 ook wel.

Overigens is met Mr. Mister, Abba en al helemaal a-ha natuurlijk niets mis

The Smiths afkraken vind ik stom

Zolang ze maar kraken!

hahahaha Touché
Fijn dat er hier toch nog een boel oprechte en eigenzinnige muziekliefhebbers rondlopen, die ook daadwerkelijk met argumenten schermen. Dat zijn er uiteraard wel meer, dus neem me niet kwalijk dat ik wat grumpy leraarachtig uit de hoek kwam (het is bijna vakantie...)
On: ik heb nu Wet Wet Wet weer eens aangezet (op vinyl natuurlijk ) en vooral angel eyes is gewoon een erg goed nummer en die zanger heeft gewoon een goede stem. Lekker voor op de donderdagavond!!

Shit.....5 jaar later inmiddels. Sorry Poeha !

Totaal uit het oog verloren........

Had je het nu niet aangehaald, was ik er nooit op teruggekomen
Ik had die gedachte al lang geleden weggestopt. En we zijn weer 5 jaar ouder en wijzer. Trouwens, zo romantisch ben ik eigenlijk al nooit geweest, volgens mijn eega

Ha ha...........ach ik kwam deze echt per toeval tegen. Wist het ook echt niet meer.
Apart, 5 jaar.

Ouder zeker.....maar of ik nou zo veel wijzer ben geworden ????

Moet toch opvallend zijn voor de MuMe-users om steeds die verdraaide plaat van Wet Wet Wet tegen te komen in de updates

Dat is toch het voordeel van ergens een bericht achter laten.

Zo nu en dan komt er dan een 'vergeten' plaat in je updates. En die ga je dan weer draaien, en dan ben je weer blij.
Leuk hoor dat Musicmeter.

In de jaren 80 stond er veel White Soul in de Britse hitlijsten.
Eigenlijk begonnen bands als Spandau Ballet, Simply Red en Curiosity Killed the Cat lang niet zo commercieel, maar werden ze steeds zoeter.
George Michael ging solo ook steeds meer de Soul kant op, maar juist steeds minder op het grote publiek gericht.
En daar ergens tussen in zat een band als Wet Wet Wet.
Sweet Little Mystery had nog wat weg van Club Tropica van Wham!
Gewoon een lekker zomers nummer.
Net als Spandau Ballet kon deze band ook gewoon prima spelen, allemaal goede muzikanten, wat vaak wordt vergeten.
De zang van Marti Pellow vind ik wat richting die van Paul King (van de band King; niet te verwarren met Mark King; die is van Level 42) gaan.
Wishing I Was Lucky was ook gewoon een lekkere single, maar vervolgens kwam met Angel Eyes het eerste echte grote succes, later nog overtroffen door Love Is All Around van de Four Weddings and a Funeral film.
Marti Pellow ging vervolgens bijna ten onder aan een heroïneverslaving.
Toch leverden ze met Popped in Souled Out een mooi debuut af.
In Nederland scoorden ze eerst met Angel Eyes, vervolgens met Wishing I Was Lucky en Sweet Little Mystery; deze singles werden in de UK echter al voor Angel Eyes uitgebracht.
Temptation was de vierde single van het album, maar wist in Nederland alleen de tipparade te halen.

Wishing I Was Lucky...heb net de 30th anniversary edition versie gehoord. Was heel even wennen, maar toch een verdomd lekker stukkie muziek. Marti is nog steeds goed bij stem, ondanks eerder verslavingen.
Grote klapper blijft voor mij Sweet Little Mystery.

Fijn popalbum dat net niet te glad wordt dankzij de prachtige slouvolle stem van Pellow.

Beter dan dit is het niet te verwoorden. Het wordt nergens briljant, maar de ondergrens wordt ook nergens bereikt. Wishing I was lucky is het lekkerste nummer van de plaat wat mij betreft.