Damien Jurado - Brothers and Sisters of the Eternal Son (2014)

De Amerikaanse singer-songwriter Damien Jurado begon als soloartiest gedurende de jaren negentig met het uitbrengen van muziek. Hij maakt vooral muziek in het indierock genre en bracht al een tiental albums uit. Opvolger Brothers and Sisters of the Eternal Son is een conceptplaat en een vervolg op Maraqopa uit 2012. Het verhaal gaat over een verdwaalde man die wordt ontvangen in het dorp Maraqopa, het vervolg wordt op dit album verteld in tien nummers met muzikale hoogtepunten bezongen.

De opener van het album is Magic Number, een nummer dat de sfeer opbouwt en het verhaal verbindt door de vele geluiden die om je heen klinken. Silver Timothy is een tocht door de wereld waar de mysterie de boventoon voert en de muziek het tempo opvoert. De versnellingen en muzikale complexiteit is van een hoog niveau en tilt je door het nummer heen.

“I was met on the road by a face that was mine
ECHOED chambers staked with diamonds from mines
You can’t never go home if you were never shown
SPOTS on the isle bleed where the numbers are born”

Return to Maraqopa wordt gebracht op een herhalend deuntje waarbij de synthesizers ook hun werk lijken te doen. Op het vervolg met Jericho Road klinken de klokken en zit er muzikaal gezien weer een mooie opbouw in het nummer. De rest van het album neemt ons mee langs de personen waaruit de Silver community bestaat. Het album is een mix van vele instrumenten, drums geven Silver Donna extra kracht en stuwen het nummer vooruit. Silver Katherine straalt vooral rust uit door de akoestische klanken waarbij je mee wordt gevoerd door het verhaal van Damien. Het vervolg met Silver Joy geeft dezelfde rust en laat ons horen wat de kracht van de stem van Jurado is. Met de emotie in zijn stem is het één van de hoogtepunten van het album. Afsluiter Suns in Our Mind is een mooie samenzang waarbij je een vrolijk gevoel krijgt, de zon is weer opgekomen en de wereld lijkt weer vredig voort te leven.

Brothers and Sisters of the Eternal Son is een album waarop de vele gevoelens voorbij komen die het volk in Maraqopa door het leven heen veranderen. De soms weer psychedelische muziek afgewisseld met de rust van akoestische klanken en klokken geven ondersteuning aan de verhalen van Jurado. Damien Jurado zet ook dit jaar weer een sterk album neer waarbij we een vervolg aan dit verhaal dan ook niet uitsluiten.

4*

Afkomstig van Platendraaier

Damien Jurado had al lang de handdoek in de ring kunnen gooien. Het kostte de singer songwriter uit Seattle maar liefst vijftien jaar en tien studioalbums om een groter publiek te vinden. De 41-jarige Jurado is een doorzetter. En nu hij eindelijk voet aan de grond krijgt laat hij er geen gras over groeien. Zijn nieuwe plaat werd, net als het succesvolle Maraqopa uit 2011, opnieuw met Richard Swift (momenteel ook actief in The Shins) achter de knoppen gemaakt. Brothers and Sisters of the Eternal Son is het logische vervolg op zijn voorganger, waarbij de vernieuwing voornamelijk te vinden is in de diepte.

Brothers and Sisters of the Eternal Son gaat opnieuw over de sprookjesachtige droomwereld Maraqopa, die Jurado in zijn dromen bleef achtervolgen. Op Maraqopa had het hoofdpersonage uit zijn liedjes nog geen naam, inmiddels is hij uit de anonimiteit verrezen en is duidelijk geworden dat hij Timothy heet. Hij keert op Jurado's nieuwe plaat terug naar het idyllische Maraqopa. Creatief is het verhaal zeker, wat vergezocht ook. Maar dat geldt enkel voor het het verhaal. Dat Brothers and Sisters of the Eternal Son namelijk goed songmateriaal heeft te bieden hoorde je onlangs al in uitgeklede liveuitvoeringen tijdens concerten in bijvoorbeeld Doornroosje en Theather de Rode Doos of op de laatste editie van Le Guess Who? in Utrecht. Op plaat klinken de nieuwe nummers bij vlagen behoorlijk psychedelisch, zonder als retro bestempeld te kunnen worden. Het moge duidelijk zijn: waar de meeste artiesten na twee of drie albums hun kruit wel verschoten hebben, lijkt er nog altijd een stijgende lijn in de ontwikkeling van Jurado te zitten.

En kolere, wat komt Jurado goed uit de verf op zijn elfde plaat. De kleine 35 minuten durende plaat klinkt behoorlijk divers en in vergelijking tot eerder materiaal wat heftiger en wat ongrijpbaarder. Jurado klinkt soms swingend en licht dansbaar ('Silver Timothy'), dan weer experimenteel en opwindend in voornamelijk het middenstuk ('Silver Donna', 'Magic Number') en kan ook ontroerend uit de hoek komen ('Metallic Cloud', 'Silver Joy'). De dikwijls tamelijk briljant gecomponeerde liedjes klinken op een vrolijke manier droevig, net zoals bij genregenoten Jason Molina, Elliott Smitt en Nick Drake. Brothers and Sisters of the Eternal Son moet dan ook even inwerken. Maar iedere luisterbeurt valt weer een ander tekstregeltje, zanglijntje of knap instrumentaal gedeelte op. De plaat laat je vervolgens ook niet meer los, tot hij vrij abrupt eindigt met 'Suns In Our Mind', dat misschien wel mag gelden als het puurste popliedje dat Jurado ooit uitbracht. Nee, er is geen zwak moment te vinden op deze plaat. Jurado bewijst met Brothers and Sisters of the Eternal Son dat alle aandacht van de pers, zijn trouwe achterban en van collega-muzikanten niet minder dan terecht zijn. Jurado zit nog altijd in de groei en komt dit jaar tot een nieuw persoonlijk hoogtepunt. Het mag dan pas januari zijn, noteer Damien Jurado toch maar alvast voor de jaarlijsten.

Van: Daans Muziek Blog

En ook #patsounds recenseert deze zeer geslaagde vernieuwingsstap van Jurado:

Damien Jurado valt meteen met de deur in huis. Op het openingsnummer Magic Number geeft hij nog even een paar seconden de illusie dat het een rustig folk album gaat zijn, maar al snel komt de psychedelica om de hoek kijken en knalt zijn hele band erin. Gelukkig maar. Damien gaat al 11 albums mee, en de meeste albums zijn heerlijke ingetogen singer-songwriter pareltjes. Af en toe komt er een wat heftiger folk-rock album tussendoor, zoals I Break Chairs dat hij heeft opgenomen met Gathered in Song. Of Caught in the Trees, waar zijn bekendste nummers op staan als het fenomenale Sheets, of het rockende Best Dress. Maar doorgaans zijn zijn albums vooral mooi en zwoel, en stiekem toch een beetje saai. Met gitaar alleen is hij heel begaafd, maar zijn echte kracht openbaart zich als hij veel meer middelen tot zijn beschikking heeft.

Want Damien is een ongelooflijke vakman, en hij ontwikkelt zich permanent en grijpt alle kansen die hij krijgt. Op zijn album uit 2012, Maroqopa, opende hij al met een psychedelisch krachtnummer Nothing Is The News. Helemaal verder durfde hij deze richting nog niet in te gaan; de rest van het album was weer mooi en ingetogen. Desalniettemin was het dit album dat ineens de deur naar het grote(re) publiek verder leek te openen. Ineens zijn daar die uitverkochte shows, ineens draait 3FM hem op de radio en ineens is hij headliner op (kleine) festivals als Le Guess Who. Geen wonder dat hij de lijn van Maroqoqa door heeft gezet, met zijn nieuwe album dat zich in diezelfde dromen-wereld afspeelt. En dat is een wonderbaarlijk geslaagde stap.

Op Brothers and Sister of the Eternal Sun vernieuwt Damien zijn eigen sound enorm. Alle nummers benutten zijn volle band, het gebruik van stuwende drums en Afrikaanse percussie is onheilspellend en bezwerend, en zijn stem en gitaarspel komen over alsof zijn leven ervan afhangt. Het hele album lijkt te bouwen en te zijn beïnvloed door die opener van Maroqopa, vooral op het 6 minuten durende middelpunt Silver Donna, en is een bijzondere en spannende toevoeging aan zijn al zeer indrukwekkende oeuvre. Toch is het karakteristiek Damien, met zijn herkenbare emotievolle stem, veel opzwepende baslijnen en die spannende doch simpele instrumentatie van zijn vorige albums. Hij heeft weer een indrukwekkend hoofdstuk toegevoegd aan zijn al weer 11 albums durende levensverhaal.
En Damien? Alsjeblieft, gebruik die band wat vaker. Precies zoals je nu hebt gedaan. Want dan ligt de wereld aan je voeten. Of nouja, in ieder geval ikzelf.

overgenomen van pat-sounds Pat-sounds: Album Damien Jurado - Brothers and Sisters of the Eternal Son (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Ik had gehoopt op een optreden met band vanavond, zoals hij aankondigde in de Roode Bioscoop een aantal maanden geleden.
Dit was wel een goed optreden, maar het vorige optreden was een stuk intiemer en daarom mooier en intenser.