Damien Jurado - Brothers and Sisters of the Eternal Son (2014)

Damien Jurado had al lang de handdoek in de ring kunnen gooien. Het kostte de singer songwriter uit Seattle maar liefst vijftien jaar en tien studioalbums om een groter publiek te vinden. De 41-jarige Jurado is een doorzetter. En nu hij eindelijk voet aan de grond krijgt laat hij er geen gras over groeien. Zijn nieuwe plaat werd, net als het succesvolle Maraqopa uit 2011, opnieuw met Richard Swift (momenteel ook actief in The Shins) achter de knoppen gemaakt. Brothers and Sisters of the Eternal Son is het logische vervolg op zijn voorganger, waarbij de vernieuwing voornamelijk te vinden is in de diepte.

Brothers and Sisters of the Eternal Son gaat opnieuw over de sprookjesachtige droomwereld Maraqopa, die Jurado in zijn dromen bleef achtervolgen. Op Maraqopa had het hoofdpersonage uit zijn liedjes nog geen naam, inmiddels is hij uit de anonimiteit verrezen en is duidelijk geworden dat hij Timothy heet. Hij keert op Jurado's nieuwe plaat terug naar het idyllische Maraqopa. Creatief is het verhaal zeker, wat vergezocht ook. Maar dat geldt enkel voor het het verhaal. Dat Brothers and Sisters of the Eternal Son namelijk goed songmateriaal heeft te bieden hoorde je onlangs al in uitgeklede liveuitvoeringen tijdens concerten in bijvoorbeeld Doornroosje en Theather de Rode Doos of op de laatste editie van Le Guess Who? in Utrecht. Op plaat klinken de nieuwe nummers bij vlagen behoorlijk psychedelisch, zonder als retro bestempeld te kunnen worden. Het moge duidelijk zijn: waar de meeste artiesten na twee of drie albums hun kruit wel verschoten hebben, lijkt er nog altijd een stijgende lijn in de ontwikkeling van Jurado te zitten.

En kolere, wat komt Jurado goed uit de verf op zijn elfde plaat. De kleine 35 minuten durende plaat klinkt behoorlijk divers en in vergelijking tot eerder materiaal wat heftiger en wat ongrijpbaarder. Jurado klinkt soms swingend en licht dansbaar ('Silver Timothy'), dan weer experimenteel en opwindend in voornamelijk het middenstuk ('Silver Donna', 'Magic Number') en kan ook ontroerend uit de hoek komen ('Metallic Cloud', 'Silver Joy'). De dikwijls tamelijk briljant gecomponeerde liedjes klinken op een vrolijke manier droevig, net zoals bij genregenoten Jason Molina, Elliott Smitt en Nick Drake. Brothers and Sisters of the Eternal Son moet dan ook even inwerken. Maar iedere luisterbeurt valt weer een ander tekstregeltje, zanglijntje of knap instrumentaal gedeelte op. De plaat laat je vervolgens ook niet meer los, tot hij vrij abrupt eindigt met 'Suns In Our Mind', dat misschien wel mag gelden als het puurste popliedje dat Jurado ooit uitbracht. Nee, er is geen zwak moment te vinden op deze plaat. Jurado bewijst met Brothers and Sisters of the Eternal Son dat alle aandacht van de pers, zijn trouwe achterban en van collega-muzikanten niet minder dan terecht zijn. Jurado zit nog altijd in de groei en komt dit jaar tot een nieuw persoonlijk hoogtepunt. Het mag dan pas januari zijn, noteer Damien Jurado toch maar alvast voor de jaarlijsten.

Van: Daans Muziek Blog

Mooi geschreven Midnight Boom!

Theater de Rode Doos? Bedoel je niet De Roode Bioscoop in Amsterdam?

Verder hulde voor je mooie bespreking.

Vanaf morgen al te koop bij een gerenommeerde platenzaak (anno 1955) in Amsterdam.

Nieuw voor mij en de eerste kennismaking is een aangename, weet iemand wanneer Damien Jurado en band gaan touren en waar. Bij live-optredens komt toch de ware aard van een artiest naar boven, zo ben zeer benieuwd

18 februari in de Duif (Amsterdam), weet alleen niet of dit een solo show is of met band.
Er staan een heleboel goede live-opnames op YouTube, om je alvast een idee te geven.

Dat noem ik nog eens goede tips en snelle hulp, ga zo meteen naar Glascow, maar zal maandagavond zeker YouTube bezoeken en het 'geheim'achter Damien Jurado proberen te ontdekken, heel fijn weekend

artonna campaign, Ik kan je onderstaande link aanraden, krijg je ook een aantal van de nieuwe nummers in uitgeklede variant te horen.

Het concert in de Duif is met begeleiders. Zie een eerdere post van mij hierboven.

Ah, dat had ik even over het hoofd gezien. Ik ben benieuwd!

Wel een kort album, nog geen 35 minuten lang..

En ook #patsounds recenseert deze zeer geslaagde vernieuwingsstap van Jurado:

Damien Jurado valt meteen met de deur in huis. Op het openingsnummer Magic Number geeft hij nog even een paar seconden de illusie dat het een rustig folk album gaat zijn, maar al snel komt de psychedelica om de hoek kijken en knalt zijn hele band erin. Gelukkig maar. Damien gaat al 11 albums mee, en de meeste albums zijn heerlijke ingetogen singer-songwriter pareltjes. Af en toe komt er een wat heftiger folk-rock album tussendoor, zoals I Break Chairs dat hij heeft opgenomen met Gathered in Song. Of Caught in the Trees, waar zijn bekendste nummers op staan als het fenomenale Sheets, of het rockende Best Dress. Maar doorgaans zijn zijn albums vooral mooi en zwoel, en stiekem toch een beetje saai. Met gitaar alleen is hij heel begaafd, maar zijn echte kracht openbaart zich als hij veel meer middelen tot zijn beschikking heeft.

Want Damien is een ongelooflijke vakman, en hij ontwikkelt zich permanent en grijpt alle kansen die hij krijgt. Op zijn album uit 2012, Maroqopa, opende hij al met een psychedelisch krachtnummer Nothing Is The News. Helemaal verder durfde hij deze richting nog niet in te gaan; de rest van het album was weer mooi en ingetogen. Desalniettemin was het dit album dat ineens de deur naar het grote(re) publiek verder leek te openen. Ineens zijn daar die uitverkochte shows, ineens draait 3FM hem op de radio en ineens is hij headliner op (kleine) festivals als Le Guess Who. Geen wonder dat hij de lijn van Maroqoqa door heeft gezet, met zijn nieuwe album dat zich in diezelfde dromen-wereld afspeelt. En dat is een wonderbaarlijk geslaagde stap.

Op Brothers and Sister of the Eternal Sun vernieuwt Damien zijn eigen sound enorm. Alle nummers benutten zijn volle band, het gebruik van stuwende drums en Afrikaanse percussie is onheilspellend en bezwerend, en zijn stem en gitaarspel komen over alsof zijn leven ervan afhangt. Het hele album lijkt te bouwen en te zijn beïnvloed door die opener van Maroqopa, vooral op het 6 minuten durende middelpunt Silver Donna, en is een bijzondere en spannende toevoeging aan zijn al zeer indrukwekkende oeuvre. Toch is het karakteristiek Damien, met zijn herkenbare emotievolle stem, veel opzwepende baslijnen en die spannende doch simpele instrumentatie van zijn vorige albums. Hij heeft weer een indrukwekkend hoofdstuk toegevoegd aan zijn al weer 11 albums durende levensverhaal.
En Damien? Alsjeblieft, gebruik die band wat vaker. Precies zoals je nu hebt gedaan. Want dan ligt de wereld aan je voeten. Of nouja, in ieder geval ikzelf.

overgenomen van pat-sounds Pat-sounds: Album Damien Jurado - Brothers and Sisters of the Eternal Son (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Damien Jurado heeft het voor elkaar gekregen om zich toch weer te vernieuwen.
Ik las in een interview met Jurado dat zijn lievelings muziek voornamelijk reggae en dub is, wat ik een verassend gegeven vind. Zeker omdat hij altijd al een beetje indie/folk muziek heeft gemaakt, niets dat verder afstaat van die genres lijkt het wel.
Hij zegt in dat interview veel invloeden uit de dub in deze plaat te hebben gestopt. Zoals veel echo's e.d.
Ik ben niet thuis in dat genre, maar het lijkt inees heel hot te zijn; Bill Callahan komt komende week ook met een dubplaat..

Wat ik wel weet is dat dit een enorm geslaagde plaat vind. Uitdagend en toch ook een beetje vertrouwd. Stuk voor stuk mooie nummers.
Ik hoor hier toch vooral ook veel CSN en Fleet Foxes in, grappig want die associatie had ik nooit eerder met een album van Damien Jurado.
Jammer alleen dat het album nog geen 35 minuten duurt, eer dat je er helemaal in zit is hij weer afgelopen.

Heeft iemand de bonusdisc al gehoord?
Dat is wat mij betreft een 5 sterren album. Veel nummers van de reguliere plaat maar dan helemaal gestript met alleen Damien en zijn gitaar en een hemels achtergrond koor. Werkelijk fantastisch, ergens vind ik het dan weer jammer dat hij de reguliere plaat zo vol heeft gestopt met instrumenten.

Ja, zo hoor ik hem ook het liefste. Ik moet alleen nog een beetje wennen aan de uitvoering van Silver Timothy maar de rest is werkelijk schitterend. Ik hoop dat de begeleiding in de Duif volgende maand niet héél uitgebreid is.

Prachtig, de bonusdisc, en dan vooral 'Plains to Crash' en 'Jericho Road'!

Het zal in De Duif een minder grote band worden dan tijdens de Maraqopa tour (met vrienden van hem die toen allemaal zonder werk zaten). Tijdens het optreden in De Roode Bioscoop vertelde Damien dat die Maraqopa tour een experiment was, om eens te zien hoe het is om een album exact te spelen zoals op de cd. Maar dat wil hij nu niet meer omdat hij dat toch eigenlijk niet interessant vindt. Kortom: gaan naar De Duif!

Ook ik kijk ontzettend uit naar het concert in De Duif. Album, inclusief disc 2, staat inmiddels op Spotify.

Ik snap dat echt niet he, al die mensen die zo graag zo'n artiest volledig gestript horen. Ik vond zijn akoestische optreden op LGW bloedsaai. Als studio-plaat kan het er bij mij nog mee door, omdat het dan geschikt is als een mooie winterplaat 's avonds bij het haardvuur ofzo. Maar live? Als ik zie dat een willekeurige singer-songwriter een solo-akoestisch optreden geef, ga ik bij voorbaat al niet.

Zeker bij iemand als Damien. Deze nieuwe plaat is zo ontiegelijk geslaagd, omdat het lekker veelzijdig klinkt, niet verveelt en toch nog enigszins minimalistisch is. Die singer-songwriters hebben allen echt zo'n band nodig, al is het alleen een ritme-sectie of een goed bas-sectie.

Wat kunnen smaken toch verschillen! De ware schoonheid van een song komt vaak pas naar boven in de meest basale vorm, zonder toeters en bellen. Blijft een song dan overeind, dan toont de song zijn klasse. Vind ik. En thuis luister ik graag naar de Richard Swift versie. Groot voordeel van "gestripte" concerten is bovendien dat het in de zaal dan eindelijk eens een keer muisstil is. Een zeldzaamheid in Nederland.

Ik ben nogal een teksten-mens, bij volledig gestripte versies komen die nog beter tot z'n recht.

Ja, ik ben wat minder van teksten. Dat verklaart het een en ander. Ik kan een akoestisch nummer op zijn tijd ook wel waarderen hoor, maar een heel concert of een heel album is gewoon ronduit saai. Deze nieuwe van Damien, telt ook 2 vrijwel akoestische nummers. Dan is dat mooi. Als het onder ander ter afwisseling dient. Maar om dan alles zo te doen? mjah, niet aan mij besteed

En of een concert dan stil is...dat hangt een beetje af van de zaal. Vaak genoeg gebeurt dat niet. Damien was op LGW trouwens wel een held door de bar dicht te gooien

Ja, dat ligt aan de zaal - en het publiek. Vorig jaar in Doornroosje was het zelfs bij het voorprogramma muisstil, zoiets had ik nog nooit meegemaakt!

Als wij er samen zijn, houdt het publiek zich koest, Freedom!

tja damien jurado al zijn platen tig keer geprobeerd altijd net niet goed genoeg voor mij. Deze die netjes bij de trend van de terugkeer van de psychedelica past vind ik wel zijn beste tot nu toe. Maar mist toch voor mij originaliteit. Maar geeft dat? Voorlopig niet want ik draai m graag dit album al weet ik al zeker niet voor lang. te veel concurrentie....

Dat vind ik nou ook. Maar ja, ik zie een concert dan ook als een reden om veel bier te drinken en te dansen en te springen. Luisteren naar de muziek..... Meh.

Louter positieve reacties over deze nieuwe plaat van Damien Jurado. Dat verbaast me enigszins. Het album bevat genoeg mooie momenten, maar te weinig om hier laaiend enthousiast over te raken. Na acht luisterbeurten blijven voor mij alleen Magic Number, Silver Timothy en Jericho Road overeind als echt goede nummers. Een prima album, maar in mijn ogen bij lange na niet van het niveau van Maraqopa. Waar bijna ieder nummer op Maraqopa me bij de lurven greep, gaan de nummers op dit album vooral langs me geen. Oordeel: ***1/2

Lovende reacties.. Het nodigde mij uit tot een luisterbeurt. (een aantal..)
Helaas is dit niet aan mij besteed. Klinkt helemaal nergens naar. Waarschijnlijk zal het daarom wel weer als meesterwerk worden bestempeld en moet je 5 sterren geven. Ik doe in ieder geval niet mee.

Ja Sjakie, zo werkt het. Mensen bestempelen platen als meesterwerken omdat ze nergens naar klinken. Fijn om te vernemen dat jij een onafhankelijke geest bent. Daar is hier een groot tekort aan.

Dat slaat natuurlijk nergens op. Je dingt nu al naar de hoofdprijs voor domste opmerking van het jaar. Laat iedereen van de muziek genieten die hij mooi vindt, alsjeblieft. En als je veel bier wilt drinken, ga dan naar de kroeg.

Dat was nou sarcasme, mijn beste.

Echt? Probeer eens een smiley! Tot ziens in de Duif?

<--- tada.

Hoewel ik het vorige album van Damien Jurado zeer mooi vind en net ben begonnen met het beluisteren van dit album, zit er een groot verschil tussen muziek waar ik graag thuis naar luister en muziek waarvoor ik de deur uitga. Ik moet er tenslotte wel bij kunnen springen met bier in de handen.