Madrugada - The Nightly Disease (2001)

Prachtige dromerige, melancholieke popmuziek uit Noorwegen.

Madrugada klinkt heerlijk warm, zacht en donker, en weet hoe een goede song gemaakt dient te worden.

Vooral het onwaarschijnlijk mooie Step Into this Room and Dance for Me, het uitstekende Hands Up- I Love You en het nóg mooiere The Frontman zijn ware muzikale hoogtepunten.

Zanger Sivert Høyem heeft een heerlijk donkere, diepe stem, waarmee de toch al warme, maar ook erg melancholische, donkere muziek perfecte ondersteuning krijgt.

Wie van bijvoorbeeld Nick Cave, Leonard Cohen of Tindersticks houdt, zal zeker iets aan kunnen vangen met Madrugada.

Zeer prettige muziek.

Beste plaat van Madrugada, liefhebbers van Nick Cave & the bad seeds en Gallon drunk mogen dit beslist niet links laten liggen. 4*

Oei,

/me heeft ineens een lange To-Listen lijst.

Hoewel ik 'm net even wat minder goed vind dan Industrial Silence, is ook dit weer een waar meesterwerk. Vooral "Step into this room and dance for me" en hun imo song "The Frontman" zijn werkelijk fantastisch!

Wow, wat een mooi album, alleen niet zo mooi als het debuut, dat blijft gewoon on overtroffen, maar dit is ook echt schitterend....

Het is allemaal wat rustiger. De warme en donkere sfeer is ook op dit album duidelijk aanwezig. Toch trekt mij Industrial Silence meer aan. Dit album krijgt voor nu 4*

Mijn commentaar voor The Nightly Disease is dezelfde als die voor Industrial Silence (zie aldaar). Prachtplaat. ****

Ik sluit me aan bij hotchipfan, dit is een prachtplaat! Net als Industrial Silence krijgt deze van mij 4,5*

Black Mambo en Step Into This Room and Dance for Me zijn wel de mooiste nummers van beide albums voor mij.

Een van mijn favoriete platen. Ideaal voor een rustige en/of romantische avond. Deze plaat overtreft Industrial Silence!

Nick Cave en Leonard Cohen mogen dan vaak op de loer liggen, het zal mij aan mijn jeweetwel roesten.
Eigenlijk maakt het me gewoon niet zo veel uit welke naam er op de hoes staat: zolang er artiesten zijn die dit soort donkere melancholiek weten te vertalen naar een rond zilveren schijfje ben ik al lang blij.
Iets minder pakkend dan het debuut maar daarmee niet minder fraai.

In afwachting van de nieuwe cd heb ik deze maar weer eens gedraaid vandaag, begint meteen met het fantastische Black Mambo dat mij toch weer aan The Doors en Nick Cave doet denken. Nog mooier vind ik Step into this room....Het ritme is zo onnadrukkelijk sterk aanwezig, de zang uitsermate suggestief,ik ken buiten de beide reeds genoemden weinig die dit kunnen en vooral: die het een hele song volhouden, ook in A Dead end Mind zit die langzame ingehouden spanning, als in een onweer dat dreigt maar niet losbarst. je denkt elk moment dat de gitaren losbarsten en de onvermijdelijke geluidsapotheose komt. negen van de tien bands bouwen immers zo hun nummers op, van een rustig begin naar een climax met loeiende en scheuerende gitaren en heavy drumwerk. Maar Madrugada doet dat niet. Hun songs blijven die duistere onderhuidse spanning behouden en eigenlijk is dat zo veel mooier dan die eeuwige clichématige climax

Muziek van boven de poolcirkel. Buiten giert de ijzig koude oostenwind,en stuwt de sneeuw tot metershoge bulten. Maar binnen ligt de muziek van Madrugada als een warme deken over je heen, zoals bij Steps into this room and dance with me of Only when you're gone. Soms wordt het raam even opengezet en komt het natuurgeweld naar binnen (Lucy One)
Donker en beklemmend als de poolnacht, maar met diepwarme gloed, door vooral de magistrale stem van Høyem.

vergeet A dead end mind niet ! Dat is ook een prachtsong

wat is dit toch een verschrikkelijk goed album....... Lekker duister sfeer vooral Black Mambo, Step Into This Room and Dance With Me, Deadend Mind en Frontman zijn werkelijk sublieme nummers.......
Na het album vandaag weer eens beluisterd te hebben stem verhoogt van 4.5* naar 5*

Ik hoor het nog niet zo goed, bij deze plaat. Maar het zal wel komen, denk ik. Net zoals met hun laatste plaat. De déclic zal wel komen...

en only when you're gone......prachtige duistere sfeer. madrugada op zijn best

en potverdikkie, Hands Up-I love you. Wat een geweldige band was het toch. Ik mis ze.

Beter kan het niet omschreven worden. Topplaat

Geweldige band
Geweldig album

Twee begrippen die spontaan bij me opkomen bij het beluisteren van deze plaat: "Jim Morrison" en "Nick Cave". Mogelijk?

Zeer goed mogelijk zelfs........

Aangename ontdekking dit Madrugada en een geslaagde tip van mijn collega. Zeer gevarieerde plaat, met een link naar de vroegere Nick Cave, maar ook Low en ja zelfs een vroegere Bowie in de wat snellere nummers. Hier en daar duikt het moerasgevoel weer op, tjirpende krekels, geritsel van de bladen en muskieten die op het zweet afkomen.
Lekkere muziek, met titels als Nightly Disease, A Deadend Mind en Two Black Bones. Deze ga ik vaker beluisteren en wat mij betreft blijft het niet bij deze ziekte....volgens mij ben ik besmet.

Ik lees die vergelijking vaker. Maar de vroege Nick Cave is toch veel punk-achtiger? Misschien is er een beetje overeenkomst met de Cave uit de tijd van The Boatman's Call. Maar dan is Madrugada toch weer wat steviger qua sound.
Ik vind Madrugada eigenlijk moeilijk ergens mee te vergelijken. Dat maakte ze ook zo uniek.

Ach vergelijkingen zijn m.i vooral een poging om iets te duiden en niet zo zeer om in te kaderen. Idd. Madrugada heeft zekers iets eigens over zich, wat ook maakt dat ze mij zo aanspreken. Ken alleen deze plaat. Maar het klopt dat de 'óudere' Cave meer punk was met een swampy geluid.

Verder neig ik toch naar een half* meer, vooral door het jaren zeventig Bowiaanse Lucy One, het sterke Hands Up- I love You, het mooie A Deadend Mind en het bezwerende Two Black Bones.

Ik vind dat deze plaat best wat invloeden van The Doors in zich opgenomen heeft. Ik moet gelijk aan The Doors denken als ik deze plaat beluister.

Wat een prachtig album! Pas Madrugada "ontdekt". Ik hoor idd. veel overeenkomsten met The Doors, maar dat is zeker geen kritiek. Heerlijke donkere sfeervolle rock.

Donders, wat hakt een nummer als Lucy One er toch lekker in. De donkerbruine stem over licht depressief gitaar-geram. Hoewel ik dit album toch de mindere Madrugada vindt staat een van mijn favorieten: step into this room and dance for me er wel op.

Lucy One roept bij mij ook een prettige Heroes gevoel op van Bowie en is tegelijk ook een van mijn favorieten van dit album en zowiezo de laatste jaren.

Veel te laat ontdekt eigenlijk. Ik ga intens genieten. Ik ben na enkele luisterbeurten verkocht. Ook het andere werk bevalt me zéér.

Ook weer een leuk album van deze Noren.
Vind weer bijna alles mooi, behalve de in mijn ogen lawaaierige nummer Lucy One en Nightly Disease.
"The Frontman " is, na meerdere keren luisteren, echt een topper.