menu

Working Man (1996)

Alternatieve titel: A Tribute to Rush

mijn stem
3,73 (15)
15 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Magna Carta

  1. Sebastian Bach - Working Man (3:52)
  2. James LaBrie - By-Tor and the Snow Dog (4:12)
  3. Jack Russell - Analog Kid (5:19)
  4. Mike Baker - The Trees (4:34)
  5. Steve Morse - La Villa Strangiato (9:28)
  6. Eric Martin - Mission (5:36)
  7. Mark Slaughter - Anthem (4:15)
  8. Sebastian Bach - Jacob's Ladder (7:38)
  9. Fates Warning - Closer to the Heart (3:04)
  10. Devin Townsend - Natural Science (8:39)
  11. James Murphy - YYZ (4:21)
  12. James LaBrie - Red Barchetta (6:13)
  13. Gregoor Van Der Loo - Freewill (5:29)
totale tijdsduur: 1:12:40
zoeken in:
avatar van Sir Spamalot
3,5
Sir Spamalot (crew)
Tributes zijn als de "witte producten" (in Nederland huismerken genaamd) in de supermarkt, goedkoper maar niet beter dan het origineel. Aardige zaken zul je hier ook op horen maar een aantal zaken vallen op én tegen.

De drie-eenheid Lee Lifeson Peart is onverslaanbaar, sommige muzikanten doen al te veel hun best om Rush songs in een metaljasje te gieten (Devin Townsend in Natural Science bijvoorbeeld), Rush is nooit metal geweest, einde discussie. Terughoudendheid is altijd het kernwoord geweest bij Rush. Aangename factors: bassist Billy Sheehan en gitarist Steve Morse, buitengewoon storende factor blijft Mike Portnoy, ik kan me geen song op dit album voorstellen zonder die grijns van hem. Hij breekt ook al te vaak de groove van een song door zijn overbodige fills hier en daar. De meesters van Rush weten dit al lang: minder is meer. Bewijzen? Vergelijk origineel en deze kopie qua drum- en gitaarwerk. Dag en nacht verschil.

Een song blijft me toch bij, Mission, met de Rush versie heb ik een haat-liefdeverhouding. de versie gezongen door Eric Martin vind ik heel mooi én gevoelig gedaan. Waar men zich eerder bescheiden opstelt en niet de behoefte voelt om de meesters te overtreffen - lukt ze toch niet - valt er te genieten tussen een aantal bovengenoemde ergernissen door. Overbodig of niet? Not my problem. Met tributes kun je bij voorbaat geen prijzen winnen.

avatar van gigage
4,5
Disclaimer: Voor degene die een hekel aan eerbetoon albums hebben (vanwege de lage creativiteit, de nummers bestaan immers al) is dit niet aan besteed. Alle credits gaan naar Rush vanwege het beschikbaar stellen van deze fijne collectie Rock songs

Voor degene die Rush composities een warm hart toedragen en willen weten hoe een keur aan boven gemiddelde artiesten hiermee om gaat is dit een vette aanrader.

Niet de eerste de beste zangers laten hier hun vocalen los op meerendeel wat ouder Rush materiaal. We hebben hier de frontmannen van Skid Row, Slaughter, Dream theater, Shadow Gallery, Fates Warning, Devin Townsend project, Great White en Mr. Big.

Voor het gitaarwerk komen ook bekendere snarenplukkers ten tonele die onder andere in de volgende bands hebben gespeeld: Ozzy Osbourne, Deep Purple, Symphony X, Death, Dokken, Shadow Gallery, Dream Theater, Fates Warning

Achter de drumkit mogen Dream theater’s Mike Portnoy (6 maal) en (oa Journey’s) Dean castronovo (3 maal) onder andere met de stokken slaan. Mike doet ze alle zes samen met Mr.Big ’s bass player Billy Sheehan (opvallend: nu in 2013 samen in The Winery Dogs)

Al met al een mooie line-up voor een GMM denk ik zo.
Maar goed, dan nog, hebben ze er een potje van gemaakt of is het een fijne productie geworden? Magna Carta (label) heeft er volgens mij best veel tijd en geld ingestoken om deze tribute naar behoren uit te brengen.

Billy Sheehan kan lekker los gaan, deze muziek is voor hem gemaakt. De guitar heroes vullen de solo's naar eigen inzicht in gelukkig. Want om nou alles letterlijk na te spelen heeft natuurlijk weinig zin, dan hadden ze beter een karaoke variant kunnen maken en had ik het zelf wel ingezongen onder de douche.
De songs worden door meer dan 3 man ingespeeld en dat heeft natuurlijk te maken met de beperkte productie tijd, maar geven ook de riffs van de tweede gitarist (met een eigen sound) wat extra cachet. Op La Villa worden zelfs de solo's afgewisseld door totaal andere stylisten, heel verfrissend.
De eerste 5 nummers hebben een vaste sterke begeleiding en dat maakt de start van het album erg consistent en contrasteert dan ook behoorlijk met Mission (past perfect bij Mr. Big's voice)
Anthem krijgt een geweldige sleaze aanpak van George Lynch, Portnoy heeft in het begin een adhd aanval op een dream theater aanpak van Jacob's Ladder (Bach zou Labrie mooi kunnen vervangen indien nodig aldaar), Fates Warning maakt er maar het beste van op het verkorte closer to the heart en Natural Science krijgt ook een heel eigen metal leven hier (geweldig!).
James Murphy(Death/testament) mag dan blijven staan en heel verdienstelijk doorsoleren op het niet zo afwijkende YYZ. De uitvoering van Red Barchetta kleurt ook netjes binnen de lijntjes.

Het label heeft een plaatsje overgehouden voor de net gecontracteerde Nederlandse band Lemur Voice of de band was toch al in de studio geen idee, maar het blijft een vreemde eend in de bijt. Freewill met een piepklein accentje, ach het mag de pret niet drukken.

Al met al een zeer geslaagde tribute. Eén van de beste in zijn soort.

Hoogtepunten: Working man, La Villa, Mission, Anthem en Natural Science

Gast
geplaatst: vandaag om 23:06 uur

geplaatst: vandaag om 23:06 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.