Status Quo - Back to Back (1983)

Weinig opvallend album, niet slecht maar ook niet bijzonder. De echte Quo-fan verzamelt echter alles.

Het zal wel komen, omdat ik in 1983 mijn tienerjaren net achter de rug had. Vanaf dit album hoeft het voor mij niet meer, ook al beschouwde de hele school mij als een echte Quo-fan.

Ik vind dat Status Quo vanaf hier steeds meer qua geluid op BZN gaat lijken.

Ik heb dit album als musicassette in mijn collectie. In de jaren 80 ging ik vaak met mijn Walkman (Sony tm) op stap.
Dit was voor mij ook het laatste reguliere album van Status Quo dat nog te pruimen viel. Ik heb daarna nog 12 Gold Bars volume II gekocht dat tot en met The wanderer gaat.
Het album opent goed met A mess of blues. Dit nummer is o.a. door Elvis Presley gedaan. Status Quo had hiervoor al Wild side of life gecoverd. Later zouden ze ook The wanderer van Dion coveren, dat ook door de videoclip een grote hit werd. Het nummer is hier als bonus track aanwezig.
Ol' rag blues is Quo op hun best.
No contract ken ik mij nog als b-kantje herinneren.
Marguerita time was in hun eigen land een joekel van een hit en laat een heel andere Quo horen. Wel vreemd dat Volendamse bands zoals BZN en The Cats dit nummer nooit gecoverd hebben.
Back to back is het meest gevarieerde album van Status Quo en hun laatste goeie.

Redelijk album wat mij betreft. De band lag hier ook al zo goed als uit elkaar. Schijnt zelfs dat de bas partijen zijn ingespeeld door toetsenist Andy Bown omdat Lancaster vaak in Australie zat.
Enfin, het begin van het (eerste) einde van Quo.
Ol' rag blues, Mess of the blues, Too close to the ground en Can't be done zijn goede nummers. Win or lose, No contract en Going downtown tonight zijn aardig en de rest is gewoon ruk. Vooral Marguarita time!! Lancaster had groot gelijk dat ie niet mee wou doen in de clip voor het nummer omdat ie bang was uitgelachen te worden.

De eerste drie nummers zijn het beste wat Back to back te bieden heeft. Van de resterende tracks is Your kind of love nog wel aardig als laatste Lancaster compositie.
Andy Bown heeft de overhand in Going down town tonight, en dat klinkt voor geen meter bij Quo.

Ik heb deze ooit kado gekregen van een oom die destijds bij connecties had bij Phonogram.

Vele Quo fans zullen "Back To Back" niet als een klassieker ervaren, en ik trouwens ook niet, maar ik heb dit album vroeger veel gedraaid, want zoveel keuze in LP's had ik toen nog niet. Ik vind dit album nog steeds niet onaardig. En tijdens het schrijven van dit bericht zit ik 'm weer eens te luisteren.

Er staan toch wel een aantal nummers die ik leuk vind om te horen zoals: "A Mess of Blues", "Ol Rag Blues", "No Contract" en "Win or Lose". Verder zijn de andere nummers niet zo heel geweldig.

No Contract is zelfs bijna een echt hardrocknummer te noemen.

Klopt, No contract zit tegen hardrock aan. Best een goed nummer trouwens! Die had ik in m'n vorige post niet genoemd maar die mag best bij de goede nummers van dit album staan

Dat geeft heel goed weer wat er mis is met deze plaat. Vroeger maakten ze met liedjes als Backwater, Mystery Song en Let's Ride pure hardrock. Met Back to Back kun je niemand meer op stang jagen.

Mee eens. Als je alleen de oude stijl van Quo kunt waarderen dan heb je niks aan dit album!

degelijke plaat staan toch een aantal nummers op die blijven hangen
zoals can't be done en win or lose ook wel een aantal mindere zoals
stay the night en no contact.

Zo heel slecht is dit album ook niet
Can't be Done
A mess of Blues
Stay the Night
Marguerita Time
Win or Lose
Ol’ rag Blues
zijn goed te pruimen

Geweldige tegenvaller toentertijd, kocht 'm ooit in een winkel in de Zeilstraat in Amsterdam. Na twee minuten daar luisteren werd de elpee afgezet en gezegd dat ik 'm maar moest kopen of weg moest gaan... toch maar gekocht !
De nummers zijn individueel niet eens zo heel slecht, maar het is niet echt een geheel en de bliepjes en foefjes irriteren me nu ook nog mateloos.
"Ol' Rag Blues" is top, "Can't Be Done" is ook niet verkeerd. "Too Close To The Ground" vond ik altijd zo'n zielig nummer als jonge puber, "No Contract" is ook een lekker nummer, zelfs de ooh-ooh irriteert me niet eens zo heel erg.
Maar al met al, geen top plaat. Zegt ook wel wat als één van de meest poppy nummers "Your Kind Of Love" tot de beste van de plaat behoort.

Een stoere hoes, en vol verwachting klopte mijn hart; No contract en Ol’ rag blues zijn heerlijke nummers… maar helaas is bij Marguerita time mijn Quo hart gebroken. Ik liep gedesillusioneerd, intens verdrietig en met het schaamrood op mn kaken weg van luisterafdeling bij de plaatselijke platenboer, met de hoop dat niemand gezien had wat ik daar deed.

De hoes is inderdaad cool, heb ik ook altijd gevonden, maar de muziek dekt de lading inderdaad niet bepaald. Hierna hield ik ook wel op met hun platen aan te schaffen.

"Half the world is in a mess, the other half as well" Nice...
Klinkt in mijn oren als een typische Rossi tekst.

Zeker geen topper , maar nog wel redelijk te noemen. En als je de situatie weet , in wat voor toestand ze bivakkeerde is het nog best knap om zo’n album af te leveren. Vielip verwoord precies zoals ik het ook zie.

Mijn jongere broer kocht Back to Back in een jaar waarin ik met veel interesse de steeds harder en sneller wordende heavy metal volgde. De voorheen bijna grimmige doenkedoenkritmes (Roll over Lay Down) zijn nu overgoten met vrolijke tralalamelodietjes, waarbij Rossi hoger zingt dan voorheen. In Brittannië scoorde de groep maar liefst vier hitsingles van deze plaat. Ogenschijnlijk ging het de groep dus voor de wind, maar de oude fans haakten meestal af. Alsof een trappistenbier overschakelde op Radler; van zwaar bier naar limonadepils.
De hoes vond ik mooi en dat de teksten op de binnenhoes stonden (op Going Down Tonight na) was handig , alleen jammer dat een groepsfoto ontbrak.

Na drie maal lichte lichte (hitparade)rock volgen twee composities van toetsenist Andy Bown met zanger-gitarist Rick Parfitt. Eerst een pure popballade. Too Close to the Ground doet me denken aan een jaren '70 singer-songwriter als Gilbert O'Sullivan en is niet onaardig, zij het een vreemde eend; zelfs op deze elpee.
Daarbij valt op dat de productie een stuk beter is dan op voorganger 1+9+8+2. Dit loont zich in het steviger No Contract, wat op deze plaat niet onaardig is.
Op de B-kant valt opener Win or Lose op, door Rossi met schrijfmaatje Bernie Frost gecomponeerd, als een mindere versie van Runaway van album Whatever You Want (1979). Alan Lancasters Your Kind of Love is een schattig liefdesliedje, waar de ritnditn-gitaarpartijen niet goed bij passen.

Lancaster ageerde tegen Quo's limonadepilskoers, wat ik altijd hypocriet heb gevonden: zijn Ol' Rag Blues en Your Kind of Love zijn bepaald geen stevige rockers. In diverse bandbiografieën en Wikipedia is te lezen dat de platenmaatschappij Rossi's zangpartij bij Ol Rag' Blues verkoos boven die van Lancaster. Het kwam de sfeer niet ten goede.
Dit was de tweede en laatste met drummer Pete Kircher, van wie hierna nauwelijks iets is vernomen. Wel kwam ik op deze Quofansite een bericht met foto uit 2020 tegen.

Heb mijn broer geappt wat hij van Back to Back vindt, die hem meteen weer heeft opgezet: "Al precies veertig jaar oud dit album! Om af te spelen als je folders vouwt een 8 en om naar te luisteren 7. O.a. 'Ol' Rag Blues' geeft energie. Alle teksten ken ik nog steeds uit mijn hoofd, ongelooflijk."

Hoe meningen kunnen verschillen.

Leuk om eens wat recentere foto's van Kircher te zien. Want zoals je al zegt; na zijn vertrek bij Quo hebben we zelden of nooit meer iets van hem vernomen.

Uiteraard ouder, maar niet veel veranderd. Herken 'm meteen.

Na zijn vertrek niet meer, nee. Maar Kircher is kennelijk wat ouder dan de meeste Quo-leden en had al een aardige muzikale loopbaan achter de rug, zoals ook blijkt uit die Quo-fansite: de jaren zestigband The Honeybus (hit: I can't let Maggie go), de mij onbekende bands Compass en Shanghai (die laatste vormde de basis voor de Quo-connectie, zo lees ik op Wikipedia), the Liverpool Express en het alleraardigste new wavebandje Original Mirrors, dat ik bij toeval ken doordat een maat in mijn middelbare schooltijd hun debuutalbum ooit eens voor mij op een bandje zette.
Interessant bandje, dat Original Mirrors, zo ontdekte ik toen ik een paar jaar geleden het originele vinyl tegenkwam en daar een bespreking aan wijdde op deze site. Vrijwel alle leden volgden een ander muzikaal spoor, en meestal niet zonder enig succes.

Deze LP van Status Quo ken ik verder niet. Hier hield mijn interesse voor de band op (of eigenlijk al bij het vorige album). Al heb ik nog wel de single Ol' rag blues. Die was nog wel aardig, alhoewel ook geen hoogtepunt in het Quo-repertoire.

Ja de bands van voor hij bij Quo kwam ken ik wel van naam. Muziek ken ik er niet van maar ik geloof je gelijk als er best interessante dingen tussen zitten. Ol' rag blues heb ik altijd een kneiter van een nummer gevonden. Heerlijke drive zit er in en dat refrein is net als dat van Dear John een echte earwurm. Love it!