De cello blijft een viool voor grote mensen.
Qua transport is hij wat lastiger mee te nemen.
Ondanks dat hij een stuk groter dan een viool is; wordt hij wel bespeeld door een kortere strijkstok.
Het ziet er een stuk stoerder uit om met een cello over straat te lopen.
Vooral als je je kleed als een metal liefhebber; inclusief lange haren.
Een voordeel is ook als je het woeste uiterlijk hebt van een Fin.
De kracht van Apocalyptica zit zich vooral in het feit dat ze iets deden wat nog niet eerder vertoond was.
Namelijk het spelen van heavy songs met 4 cello’s.
We hebben hier dan ook te maken met geschoolde muzikanten, met een voorliefde voor Metallica.
Ondanks het feit dat Apocalyptica zich later muzikaal ging verbreden, door eerst covers van andere artiesten te spelen, en later zelfs aan de slag ging met eigen nummers; werd de interesse steeds minder.
Eigenlijk hadden ze zich moeten beperken tot dit ene album.
Ze hadden dan een statement neer gezet, en waren uiteindelijk niet een soort parodie op zichzelf geworden.
Gewoon na dit album een jaar op tournee met Metallica (over parodie op zichzelf gesproken), en dan zich weer voegen tot de klassiek geschoolde orkesten.
Net als Nigel Kennedy zich onderscheiden met zijn uiterlijk.