Gino Vannelli - Brother to Brother (1978)

Een goed album van Gino, met het fantastische "Brother to brother", en het ook bekende "I just wanna stop". Maar het hele album is behoorlijk sterk, en er zit ook behoorlijk wat gitaar in de nummers verwerkt.

Heerlijke plaat. Veel sterker in de breedte dan al zijn eerdere platen, met uitzondering van Powerful People. Helaas is wel het jeudige enthousiasme wat die eerdere platen kenmerkt nagenoeg verdwenen.......

Dit vind ik de beste van Gino.
Veel goede songs en de stijl op deze cd spreekt me erg aan.
Zoals Rinus al zegt; "het fantastische Brother to Brother" wat wordt hier even gemusiceerd zeg.....!

Ben gek op het dameskoortje bij Wheels Of Life. Doet me denken aan de dames van Babylon Sisters (shake it) van Steely Dan.

Fraai pril album van Vannelli. Altijd lastig om dit in een bepaald muziekgenre in te delen .
Deze plaat is evenals Powerfull People afwisselend in zijn soort .
Puike Jazzrock klanken gaan perfect samen met een bepaald soort exotische romantische pop .
Muzikaal is het indrukwekkend , wel heel bombastisch , maar met name het titelnummer is nog even boeiend als toen .

Bijzonder titelnummer, jazzrock van de betere soort. (Ik ken ook veel slaapverwekkende voorbeelden).

Het begint gladjes en poppy en wordt steeds enerverender en rauwer. De drummer had wellicht in een trash of speedmetalband gezeten, als dat genre toen al bestond.

Heerlijke plaat van deze Canadees met Italiaanse roots.
Het ietwat bombastische van de voorgangers is weg en hier werd een sublieme mengeling, van funk, soul, rock en jazz op het vinyl gezet, die swingt als de neten.
En nog toegankelijk is ook.
Het gaat meteen los met het heerlijk funkende Appaloosa.
The River Musf Flow is ook funky maar iets rustiger, I Just Wanna Stop de ballad met veel soul en dameskoortjes.
In het titelnummer gaan werkelijk alle remmen los wat een geweldig funk/jazzrocknummer oplevert.
Feel Like Flying is ook een ballad en The Evil Eye is ook weer zo'n erg lekker nummer.
Ook de 2 andere nummers zijn gewoon goed.
Dit is zo'n typisch jaren 70 muzikantenalbum.
Iedere muzikant is een vakman en dat kun je dus horen ook.
De plaat heeft ook het typische geluid van de jaren 70 (wat je vooral hoort door die dameskoortjes), maar dat stoort dus helemaal niet, integendeel zelfs.
Heb deze nog op cassette (met op de andere kant Christopher Cross).

Fantastische plaat van Gino! Na Powerful People zijn beste plaat!
De single I Just Wanna Stop is een briljant liedje, en lief ook. The River Must Flow funkt en groovt als een malle en ook (zoals hier boven word genoemd) het koortje in The Wheels Of Life is verbluffend goed. Wat een plaat, wat een plaat!

3,5*

Wordt steeds leuker, vond t eerst beetje nerveuze chaos, nu lekker prettig energiek.

Mooie plaat hoor, 1 van zijn betere. De titelsong is het beste wat ik van hem ken.

Onze Gino heeft, zeker in zijn beginperiode, alleen maar top(!) albums gemaakt. Later zocht hij meer de jazzy kant op en ook dat klinkt erg relaxt

Brother to Brother (de song) is magistraal. Dat drumwerk van Mark Craney is weergaloos. Luister ook eens naar Imaginairy Voyage van JeanLuc Ponty, voor meer drumvuurwerk.

Helaas staat deze plaat niet op Spotify, dus ik zal het met een verzamelaar moeten doen, waar deze song op staat.
Ben wel benieuwd naar de rest vd plaat.

Nog een weetje: gitarist Carlos Rios duikt later ook op in Chick Corea's Electric Band.

Vorig jaar was Gino tweemaal te horen en te zien in de Boerderij. Nog steeds top!!

Ik wou dat ik soms een injectie Neil Peart kon nemen. Werkt beter dan lichttherapie. Heerlijk, die positiviteit.

Deze live uitvoering van Brother To Brother kwam net deze week voorbij via feestboek .........

De meeste JijPijp filmpjes kijk ik niet uit maar deze was voorbij voordat ik er erg in had.......

Ieder z'n ding toch. Ik volg hem al vanaf zijn eerste album en zijn muziek staat nog als een huis. ik vroeg hem een keer waarom zijn broer is gestopt, maar die doet veel productiewerk.

Absoluut ieder zijn ding. Ik wilde ook echt niet iemand beledigen. Ik haal mijn bericht wel weg.

Toch is Vanelli niks voor mij.

Nee? Dat verbaast me toch een beetje, gezien je voorkeuren voor jazzrock-achtige dingen en AOR/westcoast. Ik kom je naam zó regelmatig tegen bij allerlei favoriete platen van mij in die genres, dat ik zou denken dat Vannelli's muziek daar naadloos op aan zou sluiten.

Zeker bij dit album, waarvan met name het titelnummer een ontzettend fraai staaltje jazzrock is. Niet alleen Gino excelleert daar, maar ook zijn band. Geldt eigenlijk voor dit hele album, dat ik samen met Powerful people tot zijn beste reken. Het leverde hem ook in de VS het meeste succes op, vooral omdat I just wanna stop daar een grote hit werd.

Daarnaast vind ik Appaloosa, The river must flow en Wheels of life de hoogtepunten op dit album. Maar de plaat zakt nergens echt in en is over de hele linie vrij constant.

Ja bizar he. Alles zou erop moeten wijzen dat ik dit goed zal moeten vinden, maar die stem joh. Ik vind het he-le-maal niets.

Hé Gaucho, mijn kennismaking met Gino was Storm at Sunup. Zijn beste(!) album m.i. ( maar ach zeker de eerste albums zijn allemaal top!!!)

Het nummer 'Brother to Brother' na jaaaren weer eens beluisterd en eindeloos lang op repeat gezet. Wat een ongekend getalenteerde muzikanten had Gino Vannelli om zich heen. Vooral de sologitarist en die drummer. Weergaloos.

Recent ontdekt, hoewel ik echt wel heel actief was in die tijd. Wat een openbaring is dit album zeg. Fantastische muzikanten. Alles klopt hieraan. Lekker doorspekt met veel jazz en funk invloed, flink overgetoten met een pittig rock sausje. Heerlijk album.

Sinds Powerful People is Gino in muzikaal opzicht flink gegroeid. Eerst een pas-op-de-plaats met Storm at Sunup. Maar met de prima The Gist of the Gemini en A Pauper in Paradise is de steven weer voorwaarts gewend.

En dat heeft geresulteerd in zijn - naar mijn mening - beste album. Een album, waar de gitaar weer op de voorgrond treedt. En waar ook de jazzinvloed nog groter dan voorheen is geworden. En ik vermoed dat de broers Vannelli goed hebben geluisterd naar Steely Dan, en heel specifiek naar (het een jaar eerder verschenen) Aja.

Maar beter 'goed gejat dan slecht zelf verzonnen', zullen we maar zeggen. Mij stoort het geenszins. Een topalbum!

Sorry Tonio; zijn beste album: Storm at Sunup doe je zwaar tekort

Een aantal maanden geleden stuitte ik op een bundeltje lp’ s van deze Canadese gladjakker. Voornamelijk van voor zijn glijerige periode. Toen hij zijn hits scoorde vond ik hem altijd de volwassen Glenn Medeiros. Hoe onwetend was ik dat zijn vroegere periode , zo spannend en muzikaal zo rijk zou zijn. Een album met louter topmusici en puike songs die mij veel meer bij bleven dan zijn hits. Met terugwerkende kracht leer ik zijn oeuvre kennen en kan alleen maar respect hebben voor deze man die destijds niet de knieval maakte voor commercie ,maar puike (funk)rock maakte met een heerlijke productie. Dit album is voor mij een schatkamer van koortjes en uitmuntende muziek , wat ik lang heb genegeerd ,maar waarvan ik steeds vaker geniet. 4 en halve ster met kans op volle bak in de toekomst. Nu nog eens op cd scoren voor een te behappen bedrag.