Iron Maiden - Dance of Death (2003)

Dance of Death is voor mij (ook) het laatste sterke album van Iron Maiden met Bruce Dickinson als zanger. Het knalt er gelijk lekker in met Wildest Dreams en Rainmaker, die ook zowaar minder dan vier minuten klokken. Geen nutteloze oeverloze zangpartijen hier, gewoon bijna ouderwets degelijke harde rock.
No More Lies is het eerste echte hoogtepunt. Na een rustig begin dendert het fraaie refrein je om de oren: mooi nummer! Montsegur houdt de vaart er lekker in en zit mooi in elkaar. Dance of Death is net zo'n lange track als op de opvolgers van dit album veel aanwezig zijn. Alleen staan op dit nummer wel veel leuke wendingen, goede solo's en verrassingen.

Hierna komt een minder deel van het album. Gates of Tomorrow heeft nog wel aardige gitaren te bieden, maar New Fronter, Face In The Sand en Age Of Innocence zijn niet echt bijzondere nummers. Paschendale is een soort van mini rock-opera. Het gaat over de loopgraven in de eerste wereldoorlog die melo-dramatisch door Bruce worden bezongen. Het nummer is zeker niet mislukt, maar je moet er van houden (zeker van de gehanteerde zangtechnieken). Maar dan, maar dan: wat een verrassing: een prachtig rustig bijna klassiek nummer: Journeyman. Wat een afsluiter van dit album!

Als je zo alles op een rij zet, zie je dat er veel goede muziek op dit Dance of Death staat en ook een paar mindere nummers. Toch is het alles bij elkaar echt de moeite waard.

Vrij goed album van Iron Maiden, misschien net wat minder dan 'Brave New World', maar het verschil is erg miniem. Sterke songs zijn in mijn ogen 'No More Lies', het titelnummer, 'Paschendale' en 'Rainmaker'. Mijn mooie score blijft staan.

De Orkestrale versies van Dance of death en Pashendale (te vinden op een speciale No more lies single) klinken net zo goed, zo niet beter als op het album.

Ben deze weer sinds lange tijd aan het draaien, en och och jongens wat is dit toch een onderschat pareltje van maiden. Alleen gates of tomorrow en new frontier zou ik als iets minder willen bestempelen, maar de rest is van zon ongekende schoonheid dat ik niet anders dan 5 sterren kan geven! Wildest dreams lekkere opener, goeie meezinger. Rainmaker heel aanstekelijk riffje en wederom goeie meezinger. No more lies episch nummer met prachtige uithalen van Bruce! No More Lieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeesssss. Dan montsegur, snoeihard, wat een geweldige riff! Dance of death hoef ik niks meer over te zeggen, is al genoeg over geschreven wat voor klassieker dit is. Dan volgen twee wat mindere nummers, al zijn ze zeker te weten niet slecht. Maar dan weer zon klassieker, Paschendale, mysterieuze intro, en dan die snoeiharde riffs, heerlijk! Face in the sand heeft echt een kippevelintro voor mij, en dan komt de drums erbij met double bass, kippevel. Age of Innocence heeft het beste refrein op deze plaat, klinkt heel hoopvol en erg lekker. Maar de riff in dit nummer is ook zo lekker zwaar! En dan Journeyman, nooit eerder had Maiden een akoestisch nummer, dus in dat opzicht al uniek. Maar het is ook nog eens een echte klassieker voor mij. Prachtige afsluiting!

Ik zit zwaar te twijfelen of ik deze ten koste van Brave New World in mijn top 10 moet zetten. Moeilijk!!

Ik volg je helaas niet in je enthousiasme, richiedoom.
Zo te lezen vind je elk nummer een klassieker, ik zou durven stellen dat
Dance Of Death in mijn beleving Maidens zwakste album is.
Wildest Dreams is de zwakste single die ze ooit hebben uitgebracht, het refrein is bedroevend slecht...ik kan een geeuw nauwelijks onderdrukken.
Van Rainmaker word ik dan weer wél vrolijk. Een Maiden nummer met een catchy refrein en geweldige gitaarsolo.
No More Lies is dan weer veel te lang en kent alweer een zeer zwak refrein.
Het instrumentale middenstuk van Montségur is om duimen en vingers af te likken en trekt het niveau gelukkig weer wat naar boven. Kijk, zo hoort Maiden te klinken!
Dance Of Death is ook weer veel te lang maar heeft wel goede momenten.
Aan Gates Of Tomorrow wens ik niet veel woorden vuil te maken:
New Frontier is mogelijk nog zwakker.
Paschendale wordt door veel Maidenfans als een klassieker bestempelt, voor mij is het echter "net niet". Zeker geen slecht nummer maar heel erg overroepen.
Face In The Sand heeft een geweldige intro, meteen het hoogtepunt van het album.
Alleen Bruce zijn uitgeknepen vocals verpesten een heleboel.
Age Of Innocence: Dat ze dit ooit hebben uitgebracht, gaat mijn petje teboven. Ook dit soort van teksten vind ik niet bij Maiden passen.
Journeyman vind ik erg saai, nochtans hou ik wel van akoestische gitaarmuziek.
Ik prefereer echter de elektrische versie van de No More Lies EP.
Neen, van Dance Of Death word ik bepaald niet vrolijk. Dat het artwork dan ook nog eens bedroevend slecht is (een baby in bikini op een witte wolf, een vrouw met misvormde nek) zegt ook al heel veel. Dit is zo'n dustcollector in mijn collectie.

Haha grappig zeg
Dance of death, paschendale en journeyman vind ik echte klassiekers ja, maar wel grappig dat we zo van mening verschillen!
Teksten interesseren mij niet zo, of ze moeten echt i love you so much baby achtige teksten gaan zingen, maar dat is hier niet het geval.
Wat ik nog vergeten was te zeggen, dat ik de productie ook geweldig vind, hele mooie volle sound!
De albumcover is tergend lelijk natuurlijk, maar dat heeft geen moer met de muziek te maken wat mij betreft.

Nee dat klopt. Hoewel ik bij Maiden in de eerste plaats terecht ben gekomen dankzij hun hoezen.
Overigens leuke Top 10 met een superschijf op 3!

Thanks

Tot voor kort (lees: 8 Juni 2011) zag ik deze cd als een minpunt in de lange en vooral rijke Iron Maiden history.
Maar ineens werkt het. Ineens valt het kwartje. Ineens begrijp ik deze plaat.
Is het het beste wat ze hebben uitgebracht?
Nee, zeker niet maar vooral dankzij het titelnummer moet ik toegeven dat deze cd zo slecht nog niet is.

Het was een 3.5, er komt een half puntje erbij.

Da's niet verkeerd, toch?

Nee das zeker niet verkeerd!

Het is inderdaad een echte groeier. Naarmate je deze plaat vaker luistert, des te beter kun je hem waarderen. Wildest Dreams blijft echt uitermate zwak, maar een nummer als Paschendaele, No More Lies, het titelnummer of Age of Innocence wordt echt per luisterbeurt beter. Ik heb New Frontier overigens ook altijd een heerlijk nummer gevonden.

Naar mijn mening toch de minste van de 4 platen die maiden tot nou toe heeft gemaakt na de terugkeer van mr. Dickinson.

Ze openen het album (net als later op AMOLAD en TFF) met een erg radiovriendelijk nummer. Nu is dat op zich niet zo'n probleem ware het niet dat deze de laatse tijd tot de zwakkere nummers behoren. Het had de plaat goed gedaan om een paar nummers weg te laten. Wildest dreams, gates of tomorrow, new frontier en the age of innocense zou ik in ieder geval niet hebben gemist en er was dan nog altijd zo'n 50 minuten aan kwaliteit overgebleven. Even ter vergelijking.. TNOTB is 40 minuten lang, POM 46, Powerslave ook 50 en SSOASS 46. Kortom lang zat voor een goede plaat. Gelukkig staan er dus ook een paar knallers op zoals paschendale en rainmaker. Ik vind het nog steeds jammer dat ze montsegur niet in de live set hadden opgenomen.

Verder blijft de keuze voor de hoes natuurlijk opmerkelijk. Een onafgemaakte test versie van de tekenaar, waar nog van alles aan mankeert, zomaar tot hoes promoveren van een band die juist bekend stond om zijn prachtige artworks... onbegrijpelijk. Terrecht wilde hij zijn naam hier dan ook niet aan verbonden hebben en dat zegt natuurlijk alles.

Het beste album van Iron Maiden na Somewhere in time: Ook hier is de balans tussen compacte en lange songs goed en van een hoog niveau. Nummers als Paschendale, Nomore lies en Dance of death zijn van zo'n hoog niveau, dan lijkt het net dat New frontier, gates of tomorrow minder zijn. Maar haal deze nummers is van dance of death af en zet op A matter of life and death of The Final Frontier, dan tillen deze nummers die albums naar een hoger platform. De nummers zijn namelijk niet slecht, maar doordat er zulke enorme artistieke en creatieve uitschietres staan op dit album, lijkt het net of deze songs minder zijn, maar dat is dus niet zo!

Erg goed album dus!!

New frontier, gates of tomorrow zouden dan de betere nummers zijn van a matter of life and death en the final frontier? Ik vind dit met nog een paar nummers echt de vullertjes van dance of death en voor mij staan daarvan iets teveel op dance of death. In mijn ogen het minste wat ze in de jaren 2000 hebben gemaakt.
Ik zag ook in jouw bericht bij Somewhere in time dat je het nogal vervelend vond dat ze A matter of life and death in 2006 helemaal hebben gespeeld. Ik had daar wel willen staan, want ik vind dit een erg goed album en het was voor Maiden begrippen verrassend dat ze een heel album live hebben gespeeld. Constant maar weer 10 van die klassiekers tijdens iedere tour. Een keertje wat anders kan echt geen kwaad.

Prima! Dat kan en ik respecteer ook je mening. Alleen begrijp je niet goed wat ik bij Somewhere in Time over het concert in 2006 in den Bosch heb gezet. Als ze dan een album integraal spelen laat ze dan Somewhere in time spelen en niet A matter of life and death. Ik ben ook niet voor 10 dezelfde klassiekers, dat heb ik ook niet vermeld! Liever niet juist!

Waarom ws er toen niet bij in 2006

Geweldige show. Die Life and death show. Veel gasten om mij heen vonden het kut en veerden pas op toen Fear Of The Dark werd ingezet. Van Dance Of Death werd niets gespeeld toen.

Dance Of Death vind ik een degelijke opvolger van Brave New World. Soms denk ik dat de plaat iets minder sprankelend klinkt dan Brave New World of The Final Frontier, maar aan de nummers ligt het niet. Een ietwat valse start met Wildest Dreams maar vanaf Rainmaker is de boel volledig op stoom. Hoogtepunten zijn het titelnummer en het weergaloze Paschendale. De rest doet daar wat mij betreft nauwelijks voor onder.

Tot en met nummer acht, Paschendale houd ik een positief gevoel over aan dit album: twee energieke openers om mee te brullen op de festivalweide en zes knappe nummers. Enkel vanaf Face in the Sand begint mijn glimlach te veranderen in een grimlach: Face in the Sand en Age of Innocence vallen mij als song iets te licht uit en bij Journeyman krijg ik het gevoel "Iron Maiden does Night of the Proms".

Ik begrijp je gevoel helemaal, maar Journeyman vind ik juist een prachtige afsluiter met geweldig zangwerk voornamelijk. Voor mij echt een kippevel moment.

Zeker "the cry" Journeyman is eens totaal wat anders dan we van Iron Maiden gewend zijn en het wordt nog eens heel mooi uitgevoerd

Sir Spamalot: Als je de Face in the sand opzet, doe de volumeknop maar eens wat harder zetten, want ik vind juist dit intro tot de beste van Iron Maiden behoren. Het wordt heel goed opgebouwd. Het begint vrij rustig maar je hoort dat het steeds verder wordt uitgebouwd
Subliem

Ik mag niet meer met die volumeknop spelen naar omhoog, die verrekte tinnitus ook. Vanaf Face in the Sand krijg ik een decompressie want tot dan toe is de opbouw van dit album heel goed, het voelt bij mij aan als een anticlimax.

Face in the Sand vind ik wel een goed nummer. Mooie opbouwende intro naar een redelijk zwaar nummer met die drums. Wel een beetje eentonig, maar een hele goede Smith solo.
Age of innocence is redelijk, maar het refrein vind ik erg flauw.
De echte missers voor mij blijven Gates of tomorrow en New Frontier.

Vandaag weer eens opgezet. Paschendale is echt fantastisch. Ik zie zo de live-versie weer voor me met het prikkeldraad en Bruce in zijn soldatenkostuum. Dit nummer strijd met Where eagles dare om mijn meest favoriete Maiden-song. Toevallig 2 oorlogsnummers

Heerlijk Maiden album. Wildest Dreams klinkt lekker catchy als opener. Andere toppers zijn het titelnummer, Passchendale en het verrassende Journeyman. Toch stiekem wel mn favoriet van de albums sinds Dickinson terugkeer. Al was de rest ook zeker niet slecht.

Gisteren in de gelegenheid geweest om Passendale te bezoeken. Erg indrukwekkend en bijna niet voor te stellen wat voor strijd daar allemaal is geleverd.
In het dorpje zelf zagen we een truck met de naam "Iron Maiden"er op. Volgens mij als een soort eerbetoon aan de band

even van wikipedia geplukt
Gedurende de Eerste Wereldoorlog werd het dorp totaal verwoest. De Slag om Passendale werd beschreven als een hel van modder en vuur, één der bloedigste veldslagen aller tijden, die duurde van 4 oktober tot 6 november 1917. Op 28 september 1918 werd het dorp definitief op de Duitsers heroverd door het 4e Regiment Karabiniers en door de Grenadiers. Naar deze legerkorpsen werden dan ook twee straten genoemd.

Haha, Iron Maiden heeft volgens mij meer oorlogsnummers dan iets anders

Oh en btw, het blijft toch echt een lelijke hoes...

En wat een verschil in perspectief. Allebei oorlogsnummers ja. Where Eagles Dare met zijn heldenverhaaltje over een elite-eenheid die een onneembare vijandelijke vesting binnendringt, saboteert en probeert weg te komen voordat de pleuris uitbreekt. En aan de andere kant Paschendale over de smerige werkelijkheid van de loopgraven. Pijn, dood en een verlangen naar huis.

Mijn conclusie bij Brave New World lijkt ook hier van toepassing: dit is niks voor me. De terugkeer van Bruce Dickinson heeft in mijn ogen nog geen albums opgeleverd die in de buurt komen van Iron Maiden’s klassieke werk uit de jaren ’80.
Over het algemeen maakt dit product een beetje een gemakzuchtige indruk op me, de hoes incluis. De productie is rauw. Het klinkt niet alsof ze daar veel tijd aan hebben besteed, terwijl ik van Iron Maiden eigenlijk redelijk gelikte albums verwacht. Daarbij heb ik het gevoel dat de nummers veel beter hadden kunnen uitpakken als er wat meer aan geschaafd was. Of liever, als er wat geknipt was. Met name qua lengte van de nummers en de hoeveelheid zang had het wel wat minder gemogen. Op dit album is er teveel Bruce Dickinson. Misschien omdat ik zijn stem hier soms geforceerd en te hoog vind klinken, misschien omdat de melodielijntjes voorspelbaar zijn. Uiteraard is hij geen 30 meer, en wordt een stem minder met de jaren, maar ik het blijft een bron van irritatie.
Het nettoresultaat is een aantal aardige nummers: Rainmaker, het titelnummer, Paschendale en het afwijkende Journeyman, alsmede een paar goede stukken (het middenstuk van Montsegur bijvoorbeeld) en veel middelmatige/ondermaatse stukken die niet blijven hangen, ook niet bij herhaald luisteren. Dieptepunten zijn voor mij Wildest Dreams, het voorspelbare No More Lies, New Frontier en Face in the Sand.
Dance of Death is een album dat ik niet meer ga luisteren, vrees ik. Zo'n fan van Iron Maiden ben ik nou ook weer niet, en ik ken veel betere albums van ze.

2.5*

hmm Wizard. Luister toch maar eens goed naar het intro van Face in the sand. No more lies vind ik juist een erg goed nummer en sluit perfect op de eerste 2 kortere nummers.

Ik blijf het een topalbum vinden

Drie jaren na de grote “comeback” met Brave New World in 2000 gevolgd door een succesvolle toer waarvan Rock in Rio een aardig verslag is, brengt Iron Maiden een nieuw album uit met dezelfde line-up én met opnieuw Kevin Shirley als producer. Ik gebruik het woord “comeback” met een bijzonder persoonlijke reden, hun eerste decennium (eighties) vind ik oppermachtig, hun tweede decennium (nineties) vind ik uiterst matig en hun derde decennium (noughties) is... anders. Het blijft voor mij wennen en nostalgie naar die jaren tachtig blijft zich roeren. Het is sterker dan mijzelf, nu nog een zelfhulpgroep vinden.

Een blik op de verpakking en het artwork levert als resultaat een mooi verzorgd pakket op en waar voor de zuur verdiende centen. Het is een kenmerk van Iron Maiden, ze zorgen goed voor hun fans. Toch vind ik die hoes verre van een hoogtepunt maar het is zeker niet zo erg als die halve misbaksels in de jaren negentig. Hoogtepunt zoals zo vaak blijven de instrumentale stukken met de obligate gitaarsolo's, hierin blijven ze meesters, met zijn tweeën of met zijn drieën.

Twee zaken springen onmiddellijk in het oog, een akoestisch nummer in de vorm van Journeyman en het eerste nummer waaraan drummer Nicko McBrain meeschrijft in de vorm van New Frontier. Beide nummers spreken mij niet aan. Opener Wildest Dreams en No More Lies zijn de gemakkelijkste nummers, de rest is andere koek en vergt een inspanning. Laten we zeggen dat zanger Bruce Dickinson “nogal aanwezig” is op dit album, wat vaak voor een vermoeiende luisterervaring zorgt. Bij Montségur en Gates of Tomorrow vraag ik me dan af waarom de derde gitaar hier en daar exact de zanglijnen volgt. Gates of Tomorrow mocht gerust geschrapt worden. Er staan evenwel een paar krakers op: Rainmaker, Dance of Death en Paschendale. De laatste drie vervelende nummers zijn er voor mij te veel aan, zelfs het voor hun doen afwijkende en folky Journeyman.

Het is anders zoals vermeld in mijn inleiding tot dit album. De albums zelf worden langer, van 67 minuten voor Brave New World tot 76 minuten plus bij The Final Frontier. Kwantiteit is niet altijd kwaliteit. De nummers zelf worden ook langer, soms te lang door sporadische ronduit vervelende intro's, men mag gerust eens het hakmes hanteren, net zoals ik bij mijn epistels trouwens . Heb ik dan toch nog iets gemeen met Iron Maiden, we kunnen het niet laten en waarom ook niet? Vrijheid, blijheid.