Iron Maiden - Dance of Death (2003)

Ik vind het liedje dance of the death gewoon het beste wat iron maiden ooit heeft gemaakt.

Ik vind dit toch ook wel een erg sterk album. Goed de productie is wat minder dan bij Brave New World, maar er worden nog steeds top nummer neergezet. Zo zijn het epische Paschendale, Journeyman en Dance of Death heerlijke nummers. De eerste twee openingsnummer zijn wat meer recht toe rechtaan en doen erg denken aan de oude dagen van Maiden. Ik vind eigenlijk alleen No More Lies een wat minder nummer.

Dance of Death is voor mij (ook) het laatste sterke album van Iron Maiden met Bruce Dickinson als zanger. Het knalt er gelijk lekker in met Wildest Dreams en Rainmaker, die ook zowaar minder dan vier minuten klokken. Geen nutteloze oeverloze zangpartijen hier, gewoon bijna ouderwets degelijke harde rock.
No More Lies is het eerste echte hoogtepunt. Na een rustig begin dendert het fraaie refrein je om de oren: mooi nummer! Montsegur houdt de vaart er lekker in en zit mooi in elkaar. Dance of Death is net zo'n lange track als op de opvolgers van dit album veel aanwezig zijn. Alleen staan op dit nummer wel veel leuke wendingen, goede solo's en verrassingen.

Hierna komt een minder deel van het album. Gates of Tomorrow heeft nog wel aardige gitaren te bieden, maar New Fronter, Face In The Sand en Age Of Innocence zijn niet echt bijzondere nummers. Paschendale is een soort van mini rock-opera. Het gaat over de loopgraven in de eerste wereldoorlog die melo-dramatisch door Bruce worden bezongen. Het nummer is zeker niet mislukt, maar je moet er van houden (zeker van de gehanteerde zangtechnieken). Maar dan, maar dan: wat een verrassing: een prachtig rustig bijna klassiek nummer: Journeyman. Wat een afsluiter van dit album!

Als je zo alles op een rij zet, zie je dat er veel goede muziek op dit Dance of Death staat en ook een paar mindere nummers. Toch is het alles bij elkaar echt de moeite waard.

Het beste album van Iron Maiden na Somewhere in time: Ook hier is de balans tussen compacte en lange songs goed en van een hoog niveau. Nummers als Paschendale, Nomore lies en Dance of death zijn van zo'n hoog niveau, dan lijkt het net dat New frontier, gates of tomorrow minder zijn. Maar haal deze nummers is van dance of death af en zet op A matter of life and death of The Final Frontier, dan tillen deze nummers die albums naar een hoger platform. De nummers zijn namelijk niet slecht, maar doordat er zulke enorme artistieke en creatieve uitschietres staan op dit album, lijkt het net of deze songs minder zijn, maar dat is dus niet zo!

Erg goed album dus!!

Mijn conclusie bij Brave New World lijkt ook hier van toepassing: dit is niks voor me. De terugkeer van Bruce Dickinson heeft in mijn ogen nog geen albums opgeleverd die in de buurt komen van Iron Maiden’s klassieke werk uit de jaren ’80.
Over het algemeen maakt dit product een beetje een gemakzuchtige indruk op me, de hoes incluis. De productie is rauw. Het klinkt niet alsof ze daar veel tijd aan hebben besteed, terwijl ik van Iron Maiden eigenlijk redelijk gelikte albums verwacht. Daarbij heb ik het gevoel dat de nummers veel beter hadden kunnen uitpakken als er wat meer aan geschaafd was. Of liever, als er wat geknipt was. Met name qua lengte van de nummers en de hoeveelheid zang had het wel wat minder gemogen. Op dit album is er teveel Bruce Dickinson. Misschien omdat ik zijn stem hier soms geforceerd en te hoog vind klinken, misschien omdat de melodielijntjes voorspelbaar zijn. Uiteraard is hij geen 30 meer, en wordt een stem minder met de jaren, maar ik het blijft een bron van irritatie.
Het nettoresultaat is een aantal aardige nummers: Rainmaker, het titelnummer, Paschendale en het afwijkende Journeyman, alsmede een paar goede stukken (het middenstuk van Montsegur bijvoorbeeld) en veel middelmatige/ondermaatse stukken die niet blijven hangen, ook niet bij herhaald luisteren. Dieptepunten zijn voor mij Wildest Dreams, het voorspelbare No More Lies, New Frontier en Face in the Sand.
Dance of Death is een album dat ik niet meer ga luisteren, vrees ik. Zo'n fan van Iron Maiden ben ik nou ook weer niet, en ik ken veel betere albums van ze.

2.5*

Drie jaren na de grote “comeback” met Brave New World in 2000 gevolgd door een succesvolle toer waarvan Rock in Rio een aardig verslag is, brengt Iron Maiden een nieuw album uit met dezelfde line-up én met opnieuw Kevin Shirley als producer. Ik gebruik het woord “comeback” met een bijzonder persoonlijke reden, hun eerste decennium (eighties) vind ik oppermachtig, hun tweede decennium (nineties) vind ik uiterst matig en hun derde decennium (noughties) is... anders. Het blijft voor mij wennen en nostalgie naar die jaren tachtig blijft zich roeren. Het is sterker dan mijzelf, nu nog een zelfhulpgroep vinden.

Een blik op de verpakking en het artwork levert als resultaat een mooi verzorgd pakket op en waar voor de zuur verdiende centen. Het is een kenmerk van Iron Maiden, ze zorgen goed voor hun fans. Toch vind ik die hoes verre van een hoogtepunt maar het is zeker niet zo erg als die halve misbaksels in de jaren negentig. Hoogtepunt zoals zo vaak blijven de instrumentale stukken met de obligate gitaarsolo's, hierin blijven ze meesters, met zijn tweeën of met zijn drieën.

Twee zaken springen onmiddellijk in het oog, een akoestisch nummer in de vorm van Journeyman en het eerste nummer waaraan drummer Nicko McBrain meeschrijft in de vorm van New Frontier. Beide nummers spreken mij niet aan. Opener Wildest Dreams en No More Lies zijn de gemakkelijkste nummers, de rest is andere koek en vergt een inspanning. Laten we zeggen dat zanger Bruce Dickinson “nogal aanwezig” is op dit album, wat vaak voor een vermoeiende luisterervaring zorgt. Bij Montségur en Gates of Tomorrow vraag ik me dan af waarom de derde gitaar hier en daar exact de zanglijnen volgt. Gates of Tomorrow mocht gerust geschrapt worden. Er staan evenwel een paar krakers op: Rainmaker, Dance of Death en Paschendale. De laatste drie vervelende nummers zijn er voor mij te veel aan, zelfs het voor hun doen afwijkende en folky Journeyman.

Het is anders zoals vermeld in mijn inleiding tot dit album. De albums zelf worden langer, van 67 minuten voor Brave New World tot 76 minuten plus bij The Final Frontier. Kwantiteit is niet altijd kwaliteit. De nummers zelf worden ook langer, soms te lang door sporadische ronduit vervelende intro's, men mag gerust eens het hakmes hanteren, net zoals ik bij mijn epistels trouwens . Heb ik dan toch nog iets gemeen met Iron Maiden, we kunnen het niet laten en waarom ook niet? Vrijheid, blijheid.

Tweede album sinds de 'reünie', na het sterke ‘Brave New World’. De hoes is alvast spuuglelijk.

Ah, een korte rockende opener, dat ziet er goed uit. Alleen jammer ‘Wildest Dreams’ een ondermaats nummer is. Vooral dat refrein is niet fijn. ‘Rainmaker’ is van dezelfde lengte en een veel aangenamer nummer. ‘No More Lies’ is een sterk nummer, ondanks het repetitieve refrein. ‘Montsegur’ is alweer het derde korte nummer, en het is ook weer een goeie, met helaas ook weer een repetitief refrein. ‘Dance of Death’ is de eerste echte epic, en zoals we gewend zijn is die erg sterk (de beste versie hiervan staat wat mij betreft op ‘En Vivo’). ‘Gates of Tomorrow’ is weinig bijzonder en heeft ook last van het bekende euvel. ‘New Frontier’ is wel oké, vooral het instrumentale gedeelte is fraai. ‘Paschendale’ is het prijsstuk van dit album. Het relaas van een soldaat in de loopgraven van Wereldoorlog I, begeleid met afwisselend harde en zachte stukken en spectaculaire solo’s. De heerlijk sfeervolle live-versie van ‘Death on the Road’ is zowaar nog beter. Na het geweldige ‘Paschendale’ voelt het afsluitende trio een beetje als mosterd na de maaltijd. ‘Face in the Sand’ heeft een aardige opbouw in het begin, ‘Age of Innocence’ is ook niet slecht, maar echt blijven hangen doen ze niet. ‘Journeyman’ is het eerste akoestische nummer van Maiden. Leuk nummer, lekker meedeinen op het refrein, maar dat refrein bevat weer te veel herhaling.

Ondanks de aanwezigheid van misschien wel het beste nummer sinds de terugkeer van Bruce en Adrian is dit het minste album sinds deze terugkeer. Ik vind dat er iets te veel opvulmateriaal op staat. 3,5 sterren lijken me op hun plaats.

De eerste Maiden-plaat waar ik actief naar kon uitkijken nadat ik de band leerde kennen in 2000. Ik weet nog dat ik toentertijd tevreden was, maar toch ook een beetje teleurgesteld over de keuze van de productie en dat ik Bruce bij vlagen toch wat minder goed vond klinken dan op Brave New World. Het is echter wel deze tour geweest dat ik de band live zag en vanwege de tijd in mijn leven waarin het album uit kwam heb ik er zeker ook positieve herinneringen aan.

Ja, de productie valt nog steeds meteen op, maar het album gaat wel heel erg vlot van start. Wildest Dreams heeft een lekker tempo en een uitstekende solo van Smith, maar het is vooral Rainmaker als oorwurm die ik nu al weken aan het zingen ben op ieder onbewaakt moment. Het door velen verguisde No More Lies is zelfs een van mijn favoriete tracks van het album door de sterke, spannende opbouw en die prachtige solosectie van Murray/Smith/Gers (in deze volgorde) die de onderlingen verschillen in stijlen zo goed laat horen. Het refrein, hoe vaak het ook herhaald wordt, is voor mij gewoon een heerlijk krachtig statement. Montsegur vond ik vroeger te beknepen gezongen, maar ik ben die mening ook niet langer toebedeeld. Sterker nog, de gitaarmelodie onder het refrein, Dickinson's sterke teksten en het gehele gitaarwerk samen zijn werkelijk prachtig.

En dan hebben we nog Passchendale, oprecht een van mijn favoriete Iron Maiden epics ooit. Helemaal live in combinatie met Bruce's voordracht van Anthem For The Doomed Youth is het zo groots en episch, dat ik niets anders dan kippenvel krijg. Het is lang niet meer zo speels als vroeger, maar zo goed uitgewerkt. Met Face In The Sand krijgen we een langzamere, sfeervolle track die door Nicko's dubbele baswerk weer eens heel anders klinkt. Journeyman sluit het album rustig en toch krachtig af, terwijl in het midden met Gates Of Tomorrow en New Frontier (ondanks die christelijke tekst van Nicko) twee lekker snelle, fijne songs staan. Slechts Age Of Innocense doet me helemaal niets. Had deze er uit gelaten en er was weinig mis geweest voor me.

Die productie ergert me eigenlijk na een aantal tracks ook niet meer. Wat ruw en ongepolijst bij vlagen, maar toch ook warm en vol. De 3.5 die hier stonden gaan ook een volle ster omhoog. Geen idee wat me al die jaren bezield heeft, maar Dance Of Death gaat echt weer een flink stuk meer gedraaid worden in huize Lennert!

Tussenstand
1. Seventh Son Of A Seventh Son
1. Somewhere In Time
1. Powerslave
4. Killers
5. Brave New World
6. The Number Of The Beast
7. Iron Maiden
8. Dance Of Death
9. No Prayer For The Dying
10. Piece Of Mind
11. Fear Of The Dark
12. The X Factor
13. Virtual XI

Ik heb dit album de afgelopen dagen nog eens flink op me in laten werken. Ik schreef al eerder dat ik dit album had onderschat toen ik mijn score van een 3 naar 3,5 verhoogde. Laat ik daar nu flink onderschat van maken. Met elke draaibeurt geniet ik meer van dit album. Het titelnummer, Journeyman en vooral het geweldige Paschendale zijn de prijsnummers op dit album. Laatstgenoemde nummer is een van de beste nummers sinds de terugkeer van Bruce en Adrian bij de band.

Maar ook nummers als Montségur en Age Of Innocent geven de band wat nieuw elan. Ondanks dat dit onmiskenbaar Maiden-nummers zijn klinken hier toch atypische elementen in door. 17 jaar na dato openbaart dit album zich pas echt aan mij. Dan mag ik met recht spreken van een groeialbum….

Score 87/100

1. Seventh Son Of The Seventh Son
2. Number Of The Beast
3. Powerslave
4. Killers
5. Somewhere In Time
6. Piece Of Mind
7. Dance Of Death
8. Brave New World
9. Iron Maiden
10. Fear Of The Dark
11. No Prayer For The Dying
12. Virtual XI
13.The X Factor

De herinneringen aan dit album die ik had, waren eigenlijk niet heel positief. Net als bij Lennert, was dit het eerste album van Maiden waar ik echt naar kon uitkijken. Dat deed ik destijds ook, want Wildest Dreams op Waldrock '03 smaakte wel echt naar meer. Het album zelf viel me eigenlijk wat tegen en dat had er vooral mee te maken dat het qua opzet heel anders is dan de klassiekers uit de jaren tachtig. Voeg daar ook maar de ongelooflijk lelijke hoes en zelfs dat copy control dingetje waardoor ik de cd niet kon afspelen op een computer. Enfin, ik heb er destijds wel redelijk vaak naar geluisterd, maar al vrij snel verdween het in de platenkast om er eigenlijk niet meer uit te komen.

Tot deze marathon dan. Stof eraf geblazen. CD'tje erin en warempel toch echt genieten. Wildest Dreams werkt nog steeds wel, maar ik geniet plots veel meer van de andere songs. Vooral No More Lies, Montsegur en Gates Of Tomorrow springen er echt uit. Matig wordt het alleen op Age Of Innocence, maar dat komt misschien ook wel omdat het album eigenlijk gewoon wat te lang duurt. Verder eigenlijk weinig commentaar hier. Het geluid is bijzonder helder en daardoor komen alle toeters en bellen goed aan bod. Bruce zingt uitstekend. Ik ben de aanpak van Maiden hier toch wel erg gaan waarderen. Ik heb de plaat zelfs nog vaker gedraaid na het samen met Lennert gehoord te hebben.

Tussenstand:
1. Powerslave
2. Killers
3. Seventh Son Of A Seventh Son
4. The Number Of The Beast
5. Somewhere In Time
6. Iron Maiden
7. Fear Of The Dark
8. Dance Of Death
9. Piece Of Mind
10. Brave New World
11. No Prayer For The Dying
12. The X Factor
13. Virtual XI