Mogwai - Rave Tapes (2014)

Eerlijk gezegd was ik Mogwai al weer bijna vergeten. Eind nineties hield ik ze steeds goed in de gaten. Later werd dat minder en toen ik deze Rave Tapes voor het eerst hoorde dacht ik dat er nog steeds weinig nieuws onde de zon was. Maar wat blijkt, het album groeit. Deze hernieuwde kennismaking bevalt steeds beter.

Lees mijn recensie van Rave Tapes op Zware Metalen.

Wie post-rock zegt, zegt Mogwai. De Schotten brachten in 1997 het album Young Team uit en legden daarmee een blauwdruk neer voor alle met crescendo strooiende rockers die erop volgden. Mogwai was duidelijk geïnspireerd door Slint (misschien wel de archetypische post-rockband) maar ging aan de slag met meer uitgesponnen composities, iets wat inmiddels een kenmerk is in het subgenre. De meeste post-rockbands borduren nog steeds voort op de blauwdruk van Mogwai, maar de band zelf is een ander beestje geworden. Het achtste album genaamd Rave Tapes laat dit duidelijk horen...

Oei.. Misser..

Mogwai heeft een zeer futloze plaat gemaakt. De krachtige dramatische mokerslagen uit hun vroegere periode maken nu plaats voor vervelende electronische bliebjes die meestal na de eerste minuut al plat vallen.

Ik vind het juist een erg goede Mogwai plaat.

Inderdaad, ik heb het intussen wel wat gehad met die "krachtige dramatische mokerslagen" die je 5 minuten op voorhand al voelt aankomen. Voorganger Hardcore Will Never Die had wat dat betreft toch wat te maken met voorspelbaarheid.
Trouwens, Mogwai heeft in het verleden eerder al albums gemaakt die meer op sfeer dan op grandiose climaxen spelen, zie bv Come on Die Young en Happy Song for Happy People - dit album is voor mij dan ook vooral een kruising tussen die 2.

cd start goed met het eerste nummer, vervolgens gaat de fut er wat uit in het midden en tegen het einde van het korte cd'tje weten ze weer te boeien met twee nummers.
Geen hoogtepunt in hun werk, maar gewoon een voortzetting met de weg die ze waren ingeslagen met hun soundtracks voor oa Les revenants en in mindere mate Zidane. Ben eens benieuwd wanneer ze voor een grote Hollywood productie de full score gaan doen?
In interview met Stuart en John stond dat deze plaat het gevolg was van experimenteren met nieuw speelgoed zijnde synthesizers. Tis er aan te horen.

Ik ben juist vreselijk onder de indruk geraakt van dit album na een aantal luisterbeurten. De sfeer weet mij precies te raken. Ik mis de 'dramatische mokerslagen' helemaal niet. Ijzersterk album

De eerste 2 nummers zijn skippers. De rest is uitstekend en van hoog niveau! Dat is voor Mogwai trouwens niet moeilijk.

Toen ik voor het eerst Remurdered hoorde, vond ik dat maar een mager nummer. Maar nu ik deze plaat enkele keren heb gehoord, moet ik toch zeggen dat ik wederom genoten heb van de muziek en de sfeer die deze plaat voorschotelt. Uiteraard is het een feit dat deze achtste plaat van onze favoriete Schotten weinig vernieuwend is, maar dat is in mijn ogen niet zo erg als dit er voor zorgt dat ik me opnieuw kan meeslepen met de muziek. En dat is toch de bedoeling van muziek?

Van het weekend live gezien in Singapore en zoals altijd met Mogwai moet je deze nummers live zien; live is het gewoon 5 sterren, de cd geeft maar half weer hoe goed dit live klinkt, maar maakt de luisterervaring nu nog indrukwekkender, geweldige plaat wederom, nu maar van 4 naar 4 en half, maar ga ze live zien als je kan...

Nog niet zo lang geleden op de deurmat gevallen, en na een paar luisterbeurten kan ik zeggen, dat het weer een goed album is geworden. Ik denk, dat het wel weer een groeialbum gaat worden, dus ik start voorzichtigheidshalve met 3,5 ster.

Het openingsnummer is ,in al zijn "simpelheid", toch wel echt wel fenomenaal. Het blijft ook in je hoofd hangen. Simon Ferociuos vind ik tot nu toe het minste nummer dat erop staat, maar het is geen skip nummer voor mij.

Ik ken Mogwai nog niet zo lang. De interesse kwam met de Franse serie Les Revenants. De sfeer in deze soundtrack sprak me erg aan.
En ziedaar......deze week viel de LP Rave Tapes op de deurmat. Ik kan alleen maar zeggen dat het een erg mooie sfeervolle en rustige plaat is.
Behoorlijk veel electronica en (volgens de kenners) minder gitaar.

Ondergewaardeerd. Ja, anders dan normaal maar het wordt anders wel voorspelbaar. Remurdered is zooooooo onwijs gaaf!

Remurdered, die diepe synths. Wat een climax!