Mogwai - Rave Tapes (2014)

Mogwai verkeert al een jaar of acht in een impasse. De postrockers van het eerste uur zijn meesters van het crescendo. De voor het genre zo kenmerkende climaxen zouden ze tot in de lengte der dagen kunnen uitmelken. En elke keer weer zou de makkelijk te paaien luisteraar het uitschreeuwen, ‘wow, wat een indrukwekkende uitbarsting!’ Maar zelfs het hoogtepunt wordt op een gegeven moment saai. Na de vrij generieke albums Mr. Beast (2006), The Hawk is Howling (2008) en Hardcore Will Never Die, But You Will (2011) zag de band dan ook in dat het zo niet langer kon doorgaan. Met hun sfeervolle soundtrack voor de televisieserie ‘Les Revenants’ (2013) schroefden ze het tempo al aardig terug. Het nieuwste album ‘Rave Tapes’ gooit het over eenzelfde boeg: meer aandacht voor rustige motieven, minder focus op oorverdovende climaxen.

Wat vooral opvalt, is de meer elektronica-gerichte insteek. De albumtitel is vooraf uiteraard een duidelijke pointer, net als de lelijke hoes die je eerder bij een Oneohtrix Point Never-album zou verwachten. Tijdens het luisteren zet de opener ‘Heard About You Last Night’ ons echter heel even op het verkeerde been: een inwisselbare rock jam, niets meer dan een belegen samenvatting van het voorgaande werk. Zodra de keyboard op ‘Simon Ferocious’ echter wordt ingezet, is de stijlverschuiving duidelijk. De synths culmineren al snel in het Carpenter-achtige en aanstekelijke ‘Remurdered’ en komen ook verderop in het album om de haverklap voorbij. Met name de melancholie van ‘No Medicine for Regret’ doet het op dit vlak goed.

Pluspunten dus voor de kalmte en de focus op elektronica. Minder aantrekkelijk is echter het gebruik van zang en het gesproken woord. Ook in het verleden was Mogwai hier al geen ster in. Het gewauwel op het verder ijzersterke (!) ‘Katrien’ (1997), de pseudo-poëzie van ‘I Chose Horses’ (2006) en de poppy zang van ‘Mexican Grand Prix’ (2011) lieten de tenen hevig krommen. Op ‘Repelish’ wordt het echter wel érg bont gemaakt met incoherente tongue-in-cheek verwijzingen naar Led Zeppelin, subliminale boodschappen en Satan. Al zou er nog zo’n diepe betekenis achter schuilen, duidelijk is wel dat de stem geenszins strookt met de muziek. Een jammerlijke smet op een verder aangenaam album.

'Vroeger' (toen spruitjes nog lekker waren en seks nog vies) kon ik geen genoeg krijgen van post rock. Explosions in the Sky, God is an Astronaut, 65daysofstatic, Mogwai en nog vele andere. Hele dagen kon ik er naar luisteren. Vaak lange instrumentale nummers waarin naar een climax wordt opgebouwd. Maar op een of andere manier ben ik daar sinds een jaar of 2 klaar mee. Sindsdien luister ik eigenlijk zelden meer naar deze bands. Tot ik deze nieuwe van Mogwai langs zag komen. Eens kijken of ik het oude vuurtje weer een beetje op kan poken!

Het eerste wat opvalt is dat het tempo een stuk lager is dan een paar jaar geleden. Minder opbouw naar climaxen, wat niet perse een slecht iets is. Verder wordt er ook meer electronica gebruikt. Hierdoor krijgt het album iets 'drone'-achtigs en onheilspellends. En precies op het punt dat dat een beetje saai begint te worden, hoor ik stemmen tijdens het nummer Repelish. En dan niet in mijn hoofd, maar echt in de muziek. Een beetje praat zingen lijkt het wel. Soms kan dat heel mooi zijn ('Have You Passed Through This Night van EitS bijvoorbeeld), maar hier komt het erg raar over. Beetje vreemd gemompel, met verwijzingen naar andere bands en satan. Dit doet meer afbreuk aan het geheel dan dat het echt iets toevoegt. Daarna gaat het eigenlijk weer op dezelfde voet verder als in het begin, maar echt spannend wordt het nergens meer. Ik mis toch de climaxen, de golvende beweging in de muziek waardoor het geheel dynamisch blijft. Een korte opleving trouwens nog bij het nummer 'Blues Hour' waar de zang wel heel mooi opgaat in de muziek. Ze kunnen het blijkbaar dus wel.

Een hernieuwde kennismaking dus met een oude liefde. Nu kan dat 2 kanten op gaan. Je oude liefde blijkt opgefleurd en stiekem ben je nog steeds verliefd. Of je bent verder gegaan met je eigen leven en jij en je oude liefde zijn uit elkaar gegroeid. Nou, hier is duidelijk het tweede aan de hand. Mogwai is zeker niet stil blijven staan en probeert nieuwe dingen uit, waarvoor ze alle respect verdienen. Alleen is het niet genoeg om mijn oude liefde weer tot leven te wekken.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds