Mogwai - Rave Tapes (2014)

Remurdered klinkt prima op het eerste gehoor. Benieuwd naar de rest. Hoes is wel afschuwelijk lelijk, waar voorganger Hardcore Will Never Die, But You Will juist een mooie hoes had.

Zeer benieuwd naar, ik vond de laatste plaat van Mogwai erg goed. Vandaag maar eens Remurdered beluisteren.

Altijd goed, een nieuwe Mogwai!

Toch een band die al zeker 10 jaar over zijn hoogtepunt heen is. Laatste concert in Paradiso was abominabel. Ben benieuwd of dit album nog enigszins relevant zal zijn.

Om eerlijk te zijn vind ik Remurdered maar een mager nummer. Geen enkel spatje romantiek of melancholie.. Een beetje te zielloos. En het woord zielloos is niet direct een woord die ik snel wil gebruiken bij een band als Mogwai.

Met deze wisten ze me anders toch erg positief te verrassen: Mogwai - Earth Division EP (2011)

Op eerste gehoor een matig nummer inderdaad. Ik mis toch die broeierige en sferische stukken. Dat had Hardcore… uit 2011 nog wel.

Remurdered vind ik gaaf. Meer synths en een stuk mechanischer. De Schotten gaan in ieder geval niet nog jaren verder op de hard/zacht-dynamiek en delaypedalen intrappen. Ook mooi, maar dat is voor andere bands. Earth Division was al een hele mooie stap in een andere richting, dus ik kan niet wachten.

Remurdered is inderdaad een stap in de goede richting en ook wel een beetje een noodzakelijke. Hardcore was niet slecht maar voelde toch wat te vaak aan als een doodlopend straatje.

Ik vind dat Mogwai met Hardcore en het soundtrackwerk knap wegstuurt van het geijkte postrock-straatje. Ik ben dan ook heel benieuwd naar dee plaat.

Hardcore was anders wel redelijk hard "geijkte" post-rock, of je het nu goed vond of niet waren San Pedro, You're Lionel Richie, Letters to the Metro, zelfs Death Rays etc. nu niet bepaald de meest originele nummers binnen hun repertoire.

Tot op zekere hoogte mee eens, al zit er voor mij iets in de sound van die plaat die hem duidelijk anders maakt dan eerder werk.

Ben heel benieuwd naar dit album, ga ze in in Januari zien in Paradiso dus er zullen wel een paar nummers hiervan gespeeld worden.

The Lord Is Out Of Control

Een nieuwe clip. Rave Tapes lijkt sowieso een stuk meer elektronische elementen te bevatten, deze track heeft vocoder en synthpartijen. Daarover worden wel weer typische Mogwai gitaar- en baslijnen neer gelegd, mooie track!

Dank voor de link, klinkt idd niet verkeerd!

Ganse album is intussen ook te vinden en klinkt op het eerste gehoor niet slecht. Veel analoge synths en weinig epische climaxen (wat ik op dit punt niet zo erg vind), album speelt meer op sfeer dan op het directe effect. Klinkt alsof ze toch weer eens wat nieuwe invloeden willen toelaten en meer een statement willen maken in tegenstelling tot "Hardcore Will Never Die, But you Will" wat wat mij betreft toch iets teveel 10 nieuwe Mogwai-songs zonder veel cohesie en erg veel meerwaarde ten opzichte van de rest van hun repertoire was.

Mogwai heb ik nooit uitbundig beluisterd, maar na Remurdered en The Lord Is Out of Control te hebben gehoord, wordt ik wel erg benieuwd naar het nieuwe album. Al die elektronische effecten geven toch een totaal andere draai Mogwais muziek en maakt het voor mij juist erg spannend.

Mogwai verkeert al een jaar of acht in een impasse. De postrockers van het eerste uur zijn meesters van het crescendo. De voor het genre zo kenmerkende climaxen zouden ze tot in de lengte der dagen kunnen uitmelken. En elke keer weer zou de makkelijk te paaien luisteraar het uitschreeuwen, ‘wow, wat een indrukwekkende uitbarsting!’ Maar zelfs het hoogtepunt wordt op een gegeven moment saai. Na de vrij generieke albums Mr. Beast (2006), The Hawk is Howling (2008) en Hardcore Will Never Die, But You Will (2011) zag de band dan ook in dat het zo niet langer kon doorgaan. Met hun sfeervolle soundtrack voor de televisieserie ‘Les Revenants’ (2013) schroefden ze het tempo al aardig terug. Het nieuwste album ‘Rave Tapes’ gooit het over eenzelfde boeg: meer aandacht voor rustige motieven, minder focus op oorverdovende climaxen.

Wat vooral opvalt, is de meer elektronica-gerichte insteek. De albumtitel is vooraf uiteraard een duidelijke pointer, net als de lelijke hoes die je eerder bij een Oneohtrix Point Never-album zou verwachten. Tijdens het luisteren zet de opener ‘Heard About You Last Night’ ons echter heel even op het verkeerde been: een inwisselbare rock jam, niets meer dan een belegen samenvatting van het voorgaande werk. Zodra de keyboard op ‘Simon Ferocious’ echter wordt ingezet, is de stijlverschuiving duidelijk. De synths culmineren al snel in het Carpenter-achtige en aanstekelijke ‘Remurdered’ en komen ook verderop in het album om de haverklap voorbij. Met name de melancholie van ‘No Medicine for Regret’ doet het op dit vlak goed.

Pluspunten dus voor de kalmte en de focus op elektronica. Minder aantrekkelijk is echter het gebruik van zang en het gesproken woord. Ook in het verleden was Mogwai hier al geen ster in. Het gewauwel op het verder ijzersterke (!) ‘Katrien’ (1997), de pseudo-poëzie van ‘I Chose Horses’ (2006) en de poppy zang van ‘Mexican Grand Prix’ (2011) lieten de tenen hevig krommen. Op ‘Repelish’ wordt het echter wel érg bont gemaakt met incoherente tongue-in-cheek verwijzingen naar Led Zeppelin, subliminale boodschappen en Satan. Al zou er nog zo’n diepe betekenis achter schuilen, duidelijk is wel dat de stem geenszins strookt met de muziek. Een jammerlijke smet op een verder aangenaam album.

Listen: Stream Mogwai’s ‘Rave Tapes’ Album Now

Link

Maak daar maar gerust bijna 15 jaar van.

Band komt met 8e (enfin, 10e in feite incluis EP+6 en 10 Rapid) album op de proppen. Insert vermoeiende commentaren van hipsters die er van ver eens naar geluisterd hebben en per se moeten benadrukken hoezeer ze over hun hoogtepunt heen zijn, zelfs in die mate dat enkel hun debuutalbum blijkbaar nog de moeite waard is als je die 15 jaar als benchmark neemt. Zeer origineel allemaal. Als je dan blijkbaar toch vindt dat Mogwai 15 jaar niks relevant meer heeft uitgebracht dan vraag ik me af waarom je 7 albums later in godsnaam nog de moeite doet om er nog naar te luisteren. Misschien ligt het aan mij maar als een band 7 albums op rij mij niet meer kon boeien dan ga ik niet echt meer wakker liggen van hun 8e en vervolgens mijn gal hier komen spuwen met nietszeggende commentaren.

Mogwai verdient nochtans respect al is het maar omdat ze in tegenstelling tot zowat al hun post-rockende collega's zeer productief gebleven zijn door de jaren heen, iets waar ze ironisch genoeg op afgerekend worden. Ze hadden beter een Godspeedje gedaan, 10 jaar niks uitbrengen, plots een grootse comeback met een fletse en generieke plaat en vervolgens wachten tot de goede reviews binnenrollen.

Ik heb nog geen noot gehoord van deze nieuweling en kan daar nog geen zinnig woord over zeggen.
De band heeft naar mijn inziens na CODY redelijke platen (herhalingsoefeningen) uitgebracht, geen toppers helaas.
Daarom verwacht ik ook wederom deze keer geen schokkende release.
Mag ik dat zeggon ja dat mag ik zeggon.

Dat je dat punt begint te maken op de artiestenpagina ofzo tot daaraan toe. Geen idee waarom je je nog zou druk maken in een band die je al een hele resem albums niet naar behoren presteren vindt mabon maar hier komt het gewoon ontzettend nietszeggend over.

En dat Mogwai niks nieuws meer zou gedaan sinds CODY is gewoon niet waar. Uiteraard gaan ze op (met hun vroege werk incluis) 10e album het wiel niet meer heruitvinden, dat doet geen enkele band op dat punt in hun carrière maar zelfs op deze plaat hoor je ze nieuwe dingen uitproberen binnen de niche die ze voor zichzelf hebben uitgegraven.
Moest je dit punt nog proberen maken op de pagina van hun vorige worp Hardcore... dan zou je nog een punt hebben want dat was inderdaad effectief teveel een herhalingsoefening - evenwel enige keer tot op heden dat je ze daar echt op kon betrappen.

Nadat ik voorganger Hardcore Will Never Die toch een vermakelijk schijfje vond, ging de eerste luisterbeurt van Rave Tapes toch snel aan mij voorbij. oei oei, dit weekend nog eens proberen...

Remurdered is toch wel een van de beste tracks van Mogwai

Ik ben toentertijd afgehaakt na Happy Songs for Happy People. Geen bijzondere reden voor, gewoon uit het oog verloren.
Toevallig deze vandaag beluistert. Klinkt toch weer verrassend goed, heel veel donkere sfeer zonder dat het somber wordt. Gaat steeds meer tegen ambiance aan zitten.
Zijn er nog kaartjes voor Paradiso?, want oude liefde kan zo weer opbloeien.

Ja die zijn er nog.

'Vroeger' (toen spruitjes nog lekker waren en seks nog vies) kon ik geen genoeg krijgen van post rock. Explosions in the Sky, God is an Astronaut, 65daysofstatic, Mogwai en nog vele andere. Hele dagen kon ik er naar luisteren. Vaak lange instrumentale nummers waarin naar een climax wordt opgebouwd. Maar op een of andere manier ben ik daar sinds een jaar of 2 klaar mee. Sindsdien luister ik eigenlijk zelden meer naar deze bands. Tot ik deze nieuwe van Mogwai langs zag komen. Eens kijken of ik het oude vuurtje weer een beetje op kan poken!

Het eerste wat opvalt is dat het tempo een stuk lager is dan een paar jaar geleden. Minder opbouw naar climaxen, wat niet perse een slecht iets is. Verder wordt er ook meer electronica gebruikt. Hierdoor krijgt het album iets 'drone'-achtigs en onheilspellends. En precies op het punt dat dat een beetje saai begint te worden, hoor ik stemmen tijdens het nummer Repelish. En dan niet in mijn hoofd, maar echt in de muziek. Een beetje praat zingen lijkt het wel. Soms kan dat heel mooi zijn ('Have You Passed Through This Night van EitS bijvoorbeeld), maar hier komt het erg raar over. Beetje vreemd gemompel, met verwijzingen naar andere bands en satan. Dit doet meer afbreuk aan het geheel dan dat het echt iets toevoegt. Daarna gaat het eigenlijk weer op dezelfde voet verder als in het begin, maar echt spannend wordt het nergens meer. Ik mis toch de climaxen, de golvende beweging in de muziek waardoor het geheel dynamisch blijft. Een korte opleving trouwens nog bij het nummer 'Blues Hour' waar de zang wel heel mooi opgaat in de muziek. Ze kunnen het blijkbaar dus wel.

Een hernieuwde kennismaking dus met een oude liefde. Nu kan dat 2 kanten op gaan. Je oude liefde blijkt opgefleurd en stiekem ben je nog steeds verliefd. Of je bent verder gegaan met je eigen leven en jij en je oude liefde zijn uit elkaar gegroeid. Nou, hier is duidelijk het tweede aan de hand. Mogwai is zeker niet stil blijven staan en probeert nieuwe dingen uit, waarvoor ze alle respect verdienen. Alleen is het niet genoeg om mijn oude liefde weer tot leven te wekken.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Pf, dat was een saaie zit. Zoals herman zegt: tien jaar geleden was dit nog wat. En alsof het nog niet kauwen genoeg was, gaan ze in Blues Hour nog eens beginnen kwijlen ook. Mogwhy?

Remurdered klinkt wel tof ja. Maar dan vooral omdat het tussen zo'n makke hap verborgen zit. De afsluiter was wel nog sfeervol. Verder valt er niks te beleven. Inspiratieloos troef. Misschien eens herbronnen, jongens.

Mogwai slaagt er steeds in erg solide albums te maken. Het is nooit bijzonder, maar wel erg genietbaar waardoor ik er snel naar teruggrijp. Je hoort iets meer synths en minder climaxen, maar het blijft onmiskenbaar Mogwai. Remurdered is de topper, maar elk nummer is goed. Echt een ideaal album om mee te blokken.

En ja, de commentaren zijn voorspelbaar, nog meer dan de muziek.