Soft Machine - Seven (1973)

ja zelfs deze nog, heeft niet zo heel veel meer met de ouwe soft machine te maken, maar he! blijft goeie plaat!

ben ik mee opgegroeid....op vinyl nog...
those were the days, zucht...

Je valt in herhaling...

those were the days ? zit je nou alleen nog maar achter de geraniums ???

En zo komen er weer iets meer rock-invloeden binnensijpelen maar met de eerste platen heeft dit nog weinig te maken. Mike Ratledge is hier nog het enigst overgebleven originele bandlid. Nieuwkomer Roy Babbington laat hier duidelijk z'n invloed horen (Nieuwkomers lijken altijd direct hun visitekaartje af te leveren bij deze band) en het geheel klinkt wollig en warm, maar gelijk ook met het blik op de toekomst.

Zojuist ontvangen als kerstgeschenk van mijn zoon.
Het eerste wat mij opvalt aan dit album is, dat de nummers een veel kortere duur hebben dan de uitgesponnen stukken op de vorige albums. De band bestaat nu slechts uit 4 muzikanten. Inderdaad alleen Mike Ratledge de toetsenist is nog over, maar Roy Babbington is ook geen onbekende, want hij speelde al mee op bas op Fourth en op 5 in enkele stukken.

Dit album is een heel toegankelijk jazz/rock album. De voorliefde voor geluidseffecten, D.I.S, is er nog en ook de fraaie slepende melodieën met het karakteristieke orgelgeluid van Ratledge zijn nog steeds te beluisteren. De stijl is veranderd, wellicht niet meer zo revolutionair als op de eerdere albums, maar klinkt nog steeds als Soft Machine. Block is hier een van de voorbeelden van. Mooi improvisatiewerk op het orgel door Ratledge. De ballad Carol Ann doet mij aan het werk van Weather Report uit die tijd denken. Day's Eye is een ijzersterk Soft Machine nummer.

Over Karl Jenkins (veelzijdig) en John Marshall kan ik zeggen, dat dit zeer goede muzikanten zijn en samen met Ratledge en Babbington een hecht groepsgeluid hebben gemaakt.
Kortom, als liefhebber van toetsenwerk (en blaaswerk) vind ik dit album de moeite waard. Krijgt van mij 4 sterren.

Roy Babbington - basgitaar, akoestische bas
Mike Ratledge - (Lowrey Holiday De Luxe) organ, (AKS) synthesizer, (Fender Rhodes) electrische piano
Karl Jenkins - hobo, bariton and sopraan saxofoon, (Fender Rhodes & Hohner) electrische piano
John Marshall - drums, percussie

Vanaf hier vind ik Soft Machine goed te doen.
Van dat nerveuze getoeter moet ik niks hebben, gelukkig ontbreekt dit hierop.
Toch apart, dit soort muziek maar dan zonder gitaar, hun 2 albums hierna (Bundles & Softs) vind ik pas echt goed.

Vooral heel sfeervol en erg jaren'70 !

Weer een wilde mix van lange solo's op steeds herhaalde keyboardriffs, dromerige saxsolo's, hypnotiserende toetsentapijten en klassieke Ratledge-Canterbury-Lowrey-solo's, alles steeds ondersteund door gevarieerd drumwerk en een lekker eigenzinnige bas. Op sommige momenten duren die solo's wel èrg lang (het openingsnummer), op andere momenten (Tarabos!) kunnen ze me juist niet lang genoeg duren. De plaat vlíégt voorbij, en zelfs van de momenten die me niet bevallen word ik nog vrolijk vanwege de energie en de inventiviteit. En wat is dat voor instrument op Down the road – eerst lijkt het op een sax die klinkt als een viool, daarna lijkt het ècht een viool te zijn, maar het boekje maakt daar nergens gewag van, intrigerend.
        Overigens toch wel merkwaardig : de plaatopener bestaat uit een riff van een keyboard die de hele tijd doorgaat, af en toe afgewisseld met een tweede riff, waarna de eerste riff de zaak weer overneemt. Componist van dit nummer is Karl Jenkins, die volgens het boekje naast alle blazers alleen de elektrische piano bespeelt, maar de synthesizersolo die bijna het gehele nummer (4:51) duurt is volgens mij van de hand van Mike Ratledge ("Organ, Synthisiser and Electric Piano"). Merkwaardig dan dat Ratledge dus een groot deel van dit nummer bepaalt, maar geen songschrijverscredit krijgt.

Weer zo'n album dat leuk begint en eindigt in heel veel geneuzel. Wederom niet erg storend, maar wel weer niet de moeite waard. In dat opzicht begint de marathon wel te vervelen, want de hoop op een leuk album is nagenoeg nul. Ik verdiep me dan ook niet echt in de geschiedenis van de band zelf, want dat lijkt me momenteel compleet verspilde moeite. Wel opvallend dat de keyboards op deze zevende plaat (vind ik altijd een teken dat de inspiratie ver te zoeken is) plots zo prominent zijn. Vond het zelfs in eerste instantie best leuk, maar Soft Machine maakt zijn naam wel echt waar. Erg kalm allemaal en machinaal voorspelbaar.


Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2
3. Fourth
4. Six
5. 5
6. Seven
7. Third

Seven maakte me in ieder geval met de eerste drie songs goed blij. Fijne, pakkende en melodieuze composities zoals ik het graag hoor waar het niet lijkt alsof de band maar wat aan het soleren om het soleren is. Als ik op de teller kijk en zie dat ik er 30 minuten op heb zitten en me nog steeds prima vermaak, begint er hoop aan de horizon te gloren. Zal het dan toch gebeuren dat ik later in de marathon, zonder zanger en gitarist, een album van Soft Machine ook echt nog een hoge score ga geven? Ja, op het moment dat er op het einde nog een strijkinstrument bij kom, ben ik nog steeds aan het genieten. Vreemd, maar tegen verwachting in een erg fijn album!

Tussenstand:
1. Seven
2. Volume Two
3. The Soft Machine
4. Fourth
5. Third
6. Six
7. 5

Dit is exact de juiste mix van jazzrockfusion en progressieve rock zoals ik ze graag lust.
Stevig verankerd in de Canterbury Scene, is Soft Machine (samen met Gong en Caravan) wel één van de vaandeldragers.

Deze plaat kenmerkt zich als rockmuzikanten die (modal) jazz spelen ipv jazzmuzikanten die de rockkant opgaan (Hancock, Tony Williams, McLaughlin etc.). Het is ook typisch brits, door de wat lichtvoetige composities. Leg het maar eens wat die Canterbury-sound is. Mij kun je beschouwen als een full-on Canterbury-liefhebber.

Opgenomen in de bezetting Ratledge/Marshall/Babbington/Jenkins heeft deze versie van Soft Machine meer weg van tijdgenoten Nucleus (van Ian Carr) dan de oorspronkelijke Soft Machine.

Leuk om te zien dat Babbington op de foto's in de hoes wel op gitaar speelt, maar op de plaat niet, en dat is helemaal prima.

Mensen die John Marshall eens los willen zien gaan (dan weet je ook gelijk waar hij dat gekke bekken-geluidje vandaan haalt) doen er goed aan deze video eens te bekijken: John Marshall: Just the DRUM SOLO - Live 1974 - YouTube

Ja verdomd zeg, was me nog niet opgevallen, grappig!

Ik lees nu dat het een zes-snarige bas is (oeps): Fender Bass VI - Wikipedia - en.wikipedia.org

Ja, dat zag ik ook op zijn Engelse wiki-pagina, maar het snaarinstrument met die donkere hals die je op de fotootjes van Seven ziet lijkt me toch een typische (Stratocaster-) gitaar. (Van diezelfde wikipedia-pagina: "At the age of 17 he took up the post of double bass, doubling on electric guitar (on such numbers as Cliff's 'Move It' on Monday's Rock 'n' Roll evening) with The Leslie Thorp Orchestra at the Aberdeen Beach Ballroom". Hij heeft dus nog zo'n beetje de geboorte van de Engelse popmuziek meegemaakt...)

Mssr Renard, een correctie op mijn vorige bericht : op deze prachtige live-opname zien we dat wat ik aanzag voor een Stratocaster van Babbington toch wel degelijk een basgitaar is. Nog met dank voor de link die je plaatste bij Soft Machine - NDR Jazz Workshop – Hamburg, Germany, May 17, 1973 (2010) - MusicMeter.nl.

Halve punt er maar weer eens bij. Dat drumspel van Marshall is echt fantastisch. Wat een groove. Ik vind de platen met Mashall veel meer grooven dan de platen met Wyatt. Deze platen zijn ook veel meer fusion dan psych, en daar ligt het 'm bij mij. Ik houd daar gewoon meer van. Speelse, avontuurlijke instrumentals met een plethora aan solo's.

Zo een song zoals Carol Ann, haalt gewoon echt de tranen en het kippenvel bij mij naar boven. Dit is exact het electrisch piano geluid waar ik altijd zo naar op zoek ben. Bands als Camel en Caravan hadden ook wel van dit soort intermezzo's en Chick Corea speelde in een goede bui ook wel dit soort mooie, fraaie toetsenstukjes. Ik vraag me trouwens wel af welk instrument hier de lead speelt. Ik gok een orgel (en dan het flute-geluid dat op het Lowrey-orgel zitten)

Ja, wonderschoon...