Soft Machine - Seven (1973)

Weer een wilde mix van lange solo's op steeds herhaalde keyboardriffs, dromerige saxsolo's, hypnotiserende toetsentapijten en klassieke Ratledge-Canterbury-Lowrey-solo's, alles steeds ondersteund door gevarieerd drumwerk en een lekker eigenzinnige bas. Op sommige momenten duren die solo's wel èrg lang (het openingsnummer), op andere momenten (Tarabos!) kunnen ze me juist niet lang genoeg duren. De plaat vlíégt voorbij, en zelfs van de momenten die me niet bevallen word ik nog vrolijk vanwege de energie en de inventiviteit. En wat is dat voor instrument op Down the road – eerst lijkt het op een sax die klinkt als een viool, daarna lijkt het ècht een viool te zijn, maar het boekje maakt daar nergens gewag van, intrigerend.
        Overigens toch wel merkwaardig : de plaatopener bestaat uit een riff van een keyboard die de hele tijd doorgaat, af en toe afgewisseld met een tweede riff, waarna de eerste riff de zaak weer overneemt. Componist van dit nummer is Karl Jenkins, die volgens het boekje naast alle blazers alleen de elektrische piano bespeelt, maar de synthesizersolo die bijna het gehele nummer (4:51) duurt is volgens mij van de hand van Mike Ratledge ("Organ, Synthisiser and Electric Piano"). Merkwaardig dan dat Ratledge dus een groot deel van dit nummer bepaalt, maar geen songschrijverscredit krijgt.

Weer zo'n album dat leuk begint en eindigt in heel veel geneuzel. Wederom niet erg storend, maar wel weer niet de moeite waard. In dat opzicht begint de marathon wel te vervelen, want de hoop op een leuk album is nagenoeg nul. Ik verdiep me dan ook niet echt in de geschiedenis van de band zelf, want dat lijkt me momenteel compleet verspilde moeite. Wel opvallend dat de keyboards op deze zevende plaat (vind ik altijd een teken dat de inspiratie ver te zoeken is) plots zo prominent zijn. Vond het zelfs in eerste instantie best leuk, maar Soft Machine maakt zijn naam wel echt waar. Erg kalm allemaal en machinaal voorspelbaar.


Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2
3. Fourth
4. Six
5. 5
6. Seven
7. Third

Seven maakte me in ieder geval met de eerste drie songs goed blij. Fijne, pakkende en melodieuze composities zoals ik het graag hoor waar het niet lijkt alsof de band maar wat aan het soleren om het soleren is. Als ik op de teller kijk en zie dat ik er 30 minuten op heb zitten en me nog steeds prima vermaak, begint er hoop aan de horizon te gloren. Zal het dan toch gebeuren dat ik later in de marathon, zonder zanger en gitarist, een album van Soft Machine ook echt nog een hoge score ga geven? Ja, op het moment dat er op het einde nog een strijkinstrument bij kom, ben ik nog steeds aan het genieten. Vreemd, maar tegen verwachting in een erg fijn album!

Tussenstand:
1. Seven
2. Volume Two
3. The Soft Machine
4. Fourth
5. Third
6. Six
7. 5