Soft Machine - Bundles (1975)

tja, en dan verwatert het na de nodige personeelswisselingen in zo'n fusion-gedoe,
best leuk, paar wereld nummer (2 stux),
op naar Sof(t)s....

Klinkt iets dynamischer dan z'n directe voorganger met het verschil dat meestergitarist Allan Holdsworth in de line-up zit. Het groepsgeluid gaat dan ook weer wat dichter naar rock toe, beetje a la Weather Report. Zoals sommige andere Soft Machine-platen is deze ook ondergewaardeerd en nauwelijks te krijgen (ik heb 'm als mini-vinyl cd, schijnt gelimiteerd te zijn).

Geen stem van mij, ik ken alleen Hazard. Dat draai ik vandaag onmiddellijk na Styx' Pieces of Eight. Dat kan ik iedereen aanraden die het verschil wil weten tussen progrock (Hazard) en retrorock (Styx). Daar heeft het gitaarspel van Holdsworth natuurlijk veel mee te maken, maar ook de uitstekende arrangementen. Hazard is een feest voor iedereen die gewend is naar verschillende stemmen/partijen tegelijk te luisteren.
Toch ga ik niet verder met deze muziek: kwestie van kopje thee dat niet voor mij bestemd is.

Sinds lange tijd weer eens gaan draaien en ik vind het nog steeds prachtig. Vooral de openingtracks. Het eerste deel van Hazard is fantastisch. De prachtige harmonieën door het samenspel van gitaar en keyboards en de fantastische roffels maken het tot een juweeltje. Tijdloos.

Goed nieuws: dit album is al een heel tijdje niet meer te krijgen op cd maar het goede reissue-label Esoteric Recordings gaat deze binnenkort uitbrengen. Dat betekent dus goed opgepoetst geluid en attractief boekje met interessante achtergrondinfo.

Ik heb de lp.
Gave muziek in het straatje van Caravan en Egg.

Leuke LP van Soft machine. Erg toegankelijk vergeleken met ouder werk; jazz-fusion met prachtig gitaarspel van holdsworth.

Ja, dit is wel even wat anders, na de vorige platen van deze band waarop blazers en keyboards om-en-om de vaak geïmproviseerde lijnen uitzetten : hier is de hoofdrol duidelijk voor Allan Holdsworth, en die maakt al op het eerste nummer duidelijk dat hij wel eens vaker gitaar heeft gespeeld (volgens de All Music Guide zijn zijn loopjes "so insanely fast that even air guitarists might have trouble keeping up"). Mike Ratledge heeft hier een zeer ondergeschikte rol (en zou de groep na dit album als laatste der oprichters verlaten), Karl Jenkins schrijft niet alleen het leeuwendeel van de nummers maar krijgt ook regelmatig de ruimte om te soleren, en de ritmesectie is en blijft duidelijk aanwezig, maar in het totaalplaatje overheerst toch Holdsworths gitaarspel. Hoewel hij altijd een Grote Naam voor mij was is dit de eerste keer dat ik hem bewust hoor, maar het smaakt zeker naar meer. Helaas zal ik hem niet via de platen van déze band kunnen proeven, want ik begrijp dat ook híj na dit album eruit stapte, maar op Wikipedia zie ik dat hij tijdens zijn carrière bepaald niet stilgezeten heeft. Leuk dat ik zijn briljante spel via deze plaat heb leren kennen; Bundles is mede dankzij hem een geweldig album, niet zonder flauwe momenten (de nerveuze tweede helft van Peff, de melige percussie van Four gongs two drums), maar over het geheel genomen toch levendig, warm en ijzersterk. (Beluisterd via de Esoteric-uitgave waar ChrisX het op 24-5-2010 over had, inderdaad een uitstekend klinkende en goed geannoteerde release.)

Interessante plaat is dit. Ik heb helemaal niets met Soft Machine, maar deze en de opvolger Softs kan ik prima waarderen, en dat zijn dan ook de enige albums die ik van deze band heb.
Iets dergelijks heb ik ook met Gong - daarvan spreken alleen de fusion-albums me dusdanig aan dat ik tot aanschaf overgegaan ben. Dat is dus vanaf Shamal, al viond ik voorganger You ook nog best te pruimen.

Komt ongetwijfeld omdat ik veel meer met jazzrock en fusion heb dan met Canterbury-prog. Hoe dan ook, ik vind dit een fantastische plaat, niet in het minst doordat het de enige SM-plaat is waar Allan Holdswort op meedoet. Een smaakvol en kleurrijk gitarist met een volstrekt eigen geluid. Alleen is het typisch zo'n artiest waarvan ik denk: ja, het spreekt me aan, maar ik moet me er duidelijk nog echt in gaan verdiepen.

Daarnaast is dit inderdaad vooral het album van Karl Jenkins, die ik - geloof het of niet - in eerste instantie kende van die Adiemus-platen uit de jaren negentig. Totaal niet vergelijkbaar natuurlijk, maar je hoort wel dat hier een muzikant aan het werk is met interessante ideeen.

Wederom niets aan. Leuk hoor, zo'n snel en strak spelende gitarist. Zelden zulke saaie partijen gehoord. Een beetje toonladders op en af gaan en klaar is kees. Later keren dezelfde zaaddodende sfeerklanken terug die de laatste albums ook al kenmerkt. Met de beste wil van de wereld snap ik de hoge score niet. Dit album is niet spannend, niet progressief en bijzonder ongeïnspireerd.


Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2
3. Fourth
4. Six
5. 5
6. Seven
7. Third
8. Bundles

Het duurde een flink aantal albums, maar eindelijk is daar dan toch de gitaar! En ja, meteen zorgt het er ook voor dat ik veel meer interesse kan vinden voor het instrumentale materiaal. Met een extra instrument zit er veel meer dynamiek in de composities, voelt het allemaal wat steviger aan en is het materiaal voor mij veel sfeervoller. Spijtig van de drumsolo, anders had het album met gemak de toppositie bekleedt.

Tussenstand:
1. Seven
2. Bundles
3. Volume Two
4. The Soft Machine
5. Fourth
6. Third
7. Six
8. 5

Omdat op dit album maestro Allan Holdsworth meespeelt heeft dit album een streepje voor

Een heel andere Soft Machine dan voorheen.

Deze plaat is eigenlijk een soort Nucleus, maar dan met heel veel testosteron. Allan Holdsworth en drummer Marshall zorgen hier voor een flinke dosis machismo.

Verder horen we al een beetje de softe kant die Karl Jenkins op wil, maar dat is pas het laatste nummer.

De aandacht gaat natuurlijk direct naar het 1 lpkant durende Hazard Profile, waarin voornoemde Marshall en Holdsworth flink van zich doen gelden. Zelfs UK en Tony Williams' Lifetime halen deze power niet.

Wat mij betreft is deze Bundles het hoogtepunt van Soft Machine en een britse jazz(hard)rock fusion-plaat die ik wel erg graag en vaak op zet.

Hierna wordt het ook snel minder en eigenlijk geldt dat voor de hele jazzrock-beweging, want er komt een nieuw genre: smooth jazz, waarbij alle power en rauwheid van dit soort werkjes tot de verleden tijd hoort. Maar dat is een ander verhaal.

Even tussendoor een vraag.

Welke tracktijden zijn hier gehanteerd? Op Spotify en Wikipedia zijn andere lengtes aangegeven.
Ik heb de lp thuis (dus niet bij me). Zijn het de tracktijden van de lp die hier boven staan?

Mssr Renard, ik kan je niet aan de vinyltijden helpen omdat ik dit album op CD heb via de Esoteric-remaster uit 2010. Wat de tracktijden dáárvan betreft kan ik je melden dat tien van de twaalf tijden overeenkomen met de tijden hierboven (plus of minus één of twee secondes), maar dat Peff niet 1:58 maar 3:37 duurt (dus 99 seconden langer dan hierboven aangegeven) en Four gongs two drums niet 4:10 maar 2:31 (dus 99 seconden korter), waardoor de breuklijn tussen die twee nummers op een veel natuurlijker plek komt te liggen (namelijk precies tussen het einde van het getoeter van Peff en het begin van de synthesized percussion van Four gongs two drums). Die Esoteric-tijden zijn ook (plus of minus etc.) de tijden die Discogs opgeeft bij een Duitse persing van de vinyl-LP uit 1975 (zie Bundles (1975, Vinyl) | Discogs ).

Dan moeten we dat even zien aan te passen.
Want we gaan voor volledigheid en juistheid.

Speciaal voor de mensen die de hoge score van deze plaat niet snappen, doe ik er nog halve punt bij.

Deze plaat is toch zo fantastisch goed. Maar eigenlijk geldt dat wel voor de hele discografie van deze band.

Op hoes noch label worden op de lp tracktijden vermeld!

Dat klopt. Ik heb de RCA NEON-uitgave, en die heeft ook geen tracktijden.

Maar de Harvest-exemplaren hebben wel tracktijden: Soft Machine - Bundles (1975, Vinyl) | Discogs

Edit: ik heb een correctie ingestuurd.

Ik wil er niet over doorzagen, maar op mijn lp met het mooie Harvestlabel zijn geen tijden 'gebundeld'
Overigens staat er bij 'part two' de interessante toevoeging: (toccatina).
Mooie plaat trouwens, maar waarom die lullige hoes met een ouwe duivenmelker?

Ik zie nu dat ik nog een correctie moet insturen. Ook voor het label.

De hoes vind ik trouwens fantastisch. Ik houd er zo ontzettend van, ik heb zelfs het boekje, waar deze tekening uitkomt. Het is een lief boekje over een man en een duif die de weg kwijtraakt maar weer terugvindt. Het past bij het jaren zeventig-gevoel.
( Mr Potter's Pigeon, illustrated by Reg Cartwright, a classic children's book - illustrated-books.co.uk )

Ja, de originele LP stond op Harvest; See For Miles (wat hierboven staat) is een reissue-label. Die zullen hem ooit wel eens opnieuw hebben uitgebracht op CD. Ik kan helemaal niet vergelijken, want ik heb maar één uitgave, en dat is die recente Esoteric-CD, maar die klinkt dan ook fantastisch.

Ik heb die hoes ook altijd mooi gevonden. Misschien niet helemaal passend bij de muziek, maar ik ben eraan gewend geraakt dat ze bij elkaar horen. Ik vond die afbeelding altijd al wel iets kinderlijk ontwapenends hebben, maar ik wist niet dat het plaatje uit een kinderboek kwam, dat is dan weer een leuk weetje. Maar ik vind het een stijlvolle illustratie, en 'stijlvol' is dan wellicht weer een juiste omschrijving voor de muziek op dit schijfje.

Ik zie trouwens in die link dat de eerste uitgave van dat kinderboek in 1979 was, terwijl de tekening in 1972 gemaakt is. Dat zou betekenen dat deze albumhoes er eerder was dan het boek.

Dat is redelijk gelukt, Mssr, dank!

Toch nog wat gezeur: Het label is toch echt Harvest. Op de originele lp staat: 'Hazard Profile Part One', daarna alleen 'part two', 'part three', 'part four' en 'part five'. Maar misschien is dat pietluttig...
Toch ben ik nog niet uitgemopperd.
Ene Norman Batley wordt verantwoordelijk gehouden voor de hoes. Ik zocht hem op, wikipedia, en kwam tot de conclusie: een man van 12 ambachten en 13 ongelukken.
Deze hoes is er een van.
Bejaardenhuisdesign, lelijk lettertype titel, waarom een kader (zo vliegt die vogel niet weg!) om een misplaatste ouwelullenafbeelding, die misschien bij sommige mensen nostalgische gevoelens oproept, een vreemd groot leeg vlak op de achterkant, geen nummers en tijdsduur bij de songtitels, een rare keuze kleur voor de belettering (door het rood de nadruk op de producer en technici en niet op titels en musici), en dan een rijtje lelijke pasfoto's eronder, die door hun grofkorreligheid de fijnbesnaarde muziek te schande maakt.

Hè, dat lucht op, het is een heerlijke ochtend!

hahaha, goedenmorgen Willem!

Ik zal nog een correctie insturen, want je hebt helemaal gelijk (ik heb een RCA-uitgave, en daar staat het ook zoals jij aangeeft).

Over de hoes kan ik je echt geen gelijk geven. Misschien het design, maar niet het plaatje. Het is één van mijn lievelingshoezen namelijk. Maar ik ben dan ook een oude nogwat.
Belettering op de achterkant is inderdaad vreselijk au.
Dus een duimpje omhoog voor Reg Cartwright en een duimpje naar onder voor Norman Batley.

Op het laatst zag ik nog dat het label verkeerd vermeld staat, dit kwam niet meer in je quote, Mrrs Renard.
Mijn gezeur is wat misplaatst door de veronderstelling dat jij dit zou moeten oplossen, waarvoor excuses.

Correctie (titels + label) is inmiddels ingediend.
Ik ben van de correctheid en volledigheid. Dus alles komt goed.

Om de reden dat ik weer flink in de jazzfusion en aanverwante stijlen aan het duiken en zwemmen ben, mijn profielfoto ook weer conform deze prachtige hoes aangepast.

Ik twijfel wel of ik nu een 5* of een 4,5* aan deze plaat ga geven.