Soft Machine - Bundles (1975)

Ja, dit is wel even wat anders, na de vorige platen van deze band waarop blazers en keyboards om-en-om de vaak geïmproviseerde lijnen uitzetten : hier is de hoofdrol duidelijk voor Allan Holdsworth, en die maakt al op het eerste nummer duidelijk dat hij wel eens vaker gitaar heeft gespeeld (volgens de All Music Guide zijn zijn loopjes "so insanely fast that even air guitarists might have trouble keeping up"). Mike Ratledge heeft hier een zeer ondergeschikte rol (en zou de groep na dit album als laatste der oprichters verlaten), Karl Jenkins schrijft niet alleen het leeuwendeel van de nummers maar krijgt ook regelmatig de ruimte om te soleren, en de ritmesectie is en blijft duidelijk aanwezig, maar in het totaalplaatje overheerst toch Holdsworths gitaarspel. Hoewel hij altijd een Grote Naam voor mij was is dit de eerste keer dat ik hem bewust hoor, maar het smaakt zeker naar meer. Helaas zal ik hem niet via de platen van déze band kunnen proeven, want ik begrijp dat ook híj na dit album eruit stapte, maar op Wikipedia zie ik dat hij tijdens zijn carrière bepaald niet stilgezeten heeft. Leuk dat ik zijn briljante spel via deze plaat heb leren kennen; Bundles is mede dankzij hem een geweldig album, niet zonder flauwe momenten (de nerveuze tweede helft van Peff, de melige percussie van Four gongs two drums), maar over het geheel genomen toch levendig, warm en ijzersterk. (Beluisterd via de Esoteric-uitgave waar ChrisX het op 24-5-2010 over had, inderdaad een uitstekend klinkende en goed geannoteerde release.)

Wederom niets aan. Leuk hoor, zo'n snel en strak spelende gitarist. Zelden zulke saaie partijen gehoord. Een beetje toonladders op en af gaan en klaar is kees. Later keren dezelfde zaaddodende sfeerklanken terug die de laatste albums ook al kenmerkt. Met de beste wil van de wereld snap ik de hoge score niet. Dit album is niet spannend, niet progressief en bijzonder ongeïnspireerd.


Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2
3. Fourth
4. Six
5. 5
6. Seven
7. Third
8. Bundles

Het duurde een flink aantal albums, maar eindelijk is daar dan toch de gitaar! En ja, meteen zorgt het er ook voor dat ik veel meer interesse kan vinden voor het instrumentale materiaal. Met een extra instrument zit er veel meer dynamiek in de composities, voelt het allemaal wat steviger aan en is het materiaal voor mij veel sfeervoller. Spijtig van de drumsolo, anders had het album met gemak de toppositie bekleedt.

Tussenstand:
1. Seven
2. Bundles
3. Volume Two
4. The Soft Machine
5. Fourth
6. Third
7. Six
8. 5