Soft Machine - Alive & Well: Recorded in Paris (1978)

De laatste echte Soft Machine-cd is een hele aardige live-cd. Kwa muzikale inhoud hebben ze op dit punt een ware Weather Reportiaanse metamorfose ondergaan. Van de oude kern zit er bij deze plaat niemand meer in de line-up, maar het is geenszins zwak als je het in de juiste tijd plaatst. Helaas klinken de opnames, in tegenstelling tot Six, echt als live-opnames inclusief veel publiek. Deze is volgens mij al jaren niet meer op cd te krijgen.

Geen Kevin Ayers, Robert Wyatt of Mike Ratledge meer, ook geen Hugh Hopper, Elton Dean of Allan Holdsworth, in geen velden of wegen nog een blazer te zien... en toch is dit weer een ontzettend leuke en ik zou bijna zeggen fééstelijke plaat. Al het materiaal is nieuw, maar ligt min of meer in het verlengde van Bundles en Softs, en het heeft gedurende vinylkant 1 (de eerste zeven nummers) bovendien een opmerkelijke flow. Naast John Etheridge (wiens gitaar hier regelmatig de show steelt) heeft de band nu een tweede solist in de vorm van Rick Sanders, wiens vioolspel zowel op de achtergrond als solo het geluid een extra dimensie en ruimtelijkheid geeft, en wanneer Etheridge en Saunders in tandem spelen denk je soms stiekem toch een sax te horen, zoals op het jazzy-funky eerste deel van Odds bullets and blades.
        Hoogtepunt voor mij is The nodder met een intrigerend thema dat de twee solisten alle gelegenheid biedt om los te gaan, maar het meest bizarre nummer is wel de afsluiter, de tijdens post-produktie in de studio opgenomen single Soft space, een soort mix van de melodie van John Barry's Danny Scipio theme met de begeleiding van I feel love van Donna Summer en Giorgio Moroder. Helaas klinkt dat hilarischer dan het is, want als het nummer eenmaal op stoom is gebeurt er niet zo gek veel nieuws meer, en dan zijn er wel nog heel wat minuten te gaan. Neemt niet weg dat het album als geheel erg vrolijk stemt, met een kleurrijk en afwisselend geluid, warme arrangementen en solo's en geen skipmomenten.
        De Esoteric-re-release uit 2010 bevat niet alleen het oorspronkelijke album in uitstekende geluidskwaliteit plus een aardig boekje, maar ook een tweede CD met nog eens ruim drie kwartier livemuziek uit dezelfde concertreeks van 6 tot en met 9 juli 1977. Daarbij zitten een paar bekende nummers, te weten The nodder (ook al op de eerste CD) en drie nummers (Song of Aeolus, The tale of Taliesin en One over the eight) die van Softs stammen, plus het voor de single-release in tweeën geknipte Soft space. Kwalitatief is deze tweede plaat verder natuurlijk niet verkeerd, hoewel toch wel iets minder dan het oorspronkelijke album, mede vanwege een stuurloze (maar gelukkig korte) gitaarjam, een naar mijn smaak vervelende (en helaas niet korte, want bijna 8 minuten lange) drumsolo en een bassolo – ja, die kan er dan ook nog wel bij. Als geheel toch een leuke aanvulling.

Deze op lp weten te scoren. Behoorlijk intense liveplaat waar alleen nieuw materiaal op lijkt te staan.

Goede line-up ook: Marshall/Jenkins/Etheridge aangevuld met bassist Steve Cook en violist Rick Sanders.

Vooral kant A luistert lekker weg.

Ik bezit de 2010 dubbel CD re-release die in het bericht hierboven (2019) al is genoemd. Het is een live album maar klinkt bij vlagen als een studioalbum, af en toe hoor je op het eind van een nummer nog wat applaus om de luisteraar er aan te herinneren dat dit zich toch echt in een concertzaal heeft afgespeeld.
Er is achteraf in een Londense studio additioneel opnamewerk verricht volgens de albumtoelichting dus wellicht is dat een verklaring.
Het doet me qua type muziek enigszins denken aan de fusion op Birds of Fire van The Mahavishnu Orchestra, alleen klinkt Alive&Well i.h.a. wat rustiger en meer gepolijst. In wezen niets mis mee maar echt origineel is het daardoor allemaal niet.
Ten tijde van Third en Fourth stond Soft Machine bekend om zijn muzikale innovatie en illustere sound experimenten (luister bijv. naar het begin van Facelift) maar dat is hier al lang niet meer het geval. Behalve dan de afsluiter op CD 1, Soft Space dat qua compositie en sound zijn tijd ver vooruit was.
Ik geef een score van 4 voor het muzikale vakmanschap dat hier wordt geëtaleerd, het vormt een vloeiend geheel dat lekker weg luistert, en heeft een goede albumproductie.
Het materiaal op CD 2 ligt redelijk in het verlengde van CD 1. Het klinkt wel wat robuuster/minder gepolijst en geeft daardoor extra 'live gevoel'.

Na het beluisteren van een Robert Wyatt album koos Spotify de korte song Eos dat mij zeer goed in de oren klonk. Dat blijkt afkomstig van deze plaat, dus die meteen maar in z'n geheel beluisterd en wat een heerlijke plaat is dit zeg! Erg fijne ontdekking!