Soft Machine - Alive & Well: Recorded in Paris (1978)

Geen Kevin Ayers, Robert Wyatt of Mike Ratledge meer, ook geen Hugh Hopper, Elton Dean of Allan Holdsworth, in geen velden of wegen nog een blazer te zien... en toch is dit weer een ontzettend leuke en ik zou bijna zeggen fééstelijke plaat. Al het materiaal is nieuw, maar ligt min of meer in het verlengde van Bundles en Softs, en het heeft gedurende vinylkant 1 (de eerste zeven nummers) bovendien een opmerkelijke flow. Naast John Etheridge (wiens gitaar hier regelmatig de show steelt) heeft de band nu een tweede solist in de vorm van Rick Sanders, wiens vioolspel zowel op de achtergrond als solo het geluid een extra dimensie en ruimtelijkheid geeft, en wanneer Etheridge en Saunders in tandem spelen denk je soms stiekem toch een sax te horen, zoals op het jazzy-funky eerste deel van Odds bullets and blades.
        Hoogtepunt voor mij is The nodder met een intrigerend thema dat de twee solisten alle gelegenheid biedt om los te gaan, maar het meest bizarre nummer is wel de afsluiter, de tijdens post-produktie in de studio opgenomen single Soft space, een soort mix van de melodie van John Barry's Danny Scipio theme met de begeleiding van I feel love van Donna Summer en Giorgio Moroder. Helaas klinkt dat hilarischer dan het is, want als het nummer eenmaal op stoom is gebeurt er niet zo gek veel nieuws meer, en dan zijn er wel nog heel wat minuten te gaan. Neemt niet weg dat het album als geheel erg vrolijk stemt, met een kleurrijk en afwisselend geluid, warme arrangementen en solo's en geen skipmomenten.
        De Esoteric-re-release uit 2010 bevat niet alleen het oorspronkelijke album in uitstekende geluidskwaliteit plus een aardig boekje, maar ook een tweede CD met nog eens ruim drie kwartier livemuziek uit dezelfde concertreeks van 6 tot en met 9 juli 1977. Daarbij zitten een paar bekende nummers, te weten The nodder (ook al op de eerste CD) en drie nummers (Song of Aeolus, The tale of Taliesin en One over the eight) die van Softs stammen, plus het voor de single-release in tweeën geknipte Soft space. Kwalitatief is deze tweede plaat verder natuurlijk niet verkeerd, hoewel toch wel iets minder dan het oorspronkelijke album, mede vanwege een stuurloze (maar gelukkig korte) gitaarjam, een naar mijn smaak vervelende (en helaas niet korte, want bijna 8 minuten lange) drumsolo en een bassolo – ja, die kan er dan ook nog wel bij. Als geheel toch een leuke aanvulling.