Freedy Johnston - Can You Fly (1992)

Freedy's duistere slaapkamer-Americana bereikt haar hoogtepunt met deze veelzijdige en mooi afgewerkte plaat. De in Hoboken woonachtige singer-songwriter kijkt vanaf de Hudson uit over Manhattan, maar lijkt met zijn hoofd toch vooral in de schemerige Midwest te verkeren. De mysterieuze hoes zet je al op het goede spoor. Zijn sobere teksten leiden ons langs de achterkant van Amerika. I've got wheels en California thing doen anders vermoeden, maar luister goed: it was a lie.
Het best is Johnston echter in de romantische liefde. Het zwierig melancholische Down in Love - een duet met Syd Straw - is een mooi voorbeeld, maar The mortician's daughter is de parel in de kroon. Een hoogtepunt in de popliteratuur en een must voor eeuwig jonge minnaars.

Inderdaad

Het lijkt alsof z'n personages zitten te wachten op een glimmende Greyhound-bus. Die bus komt natuurlijk niet. Maar in 't wachten op betere tijden lijken ze hun bestemming gevonden te hebben.

Met de rest van je bericht ga ik tevens voor de volle 100 % akkoord. Alhoewel "eeuwig jonge minnaar", zo zou ik mezelf niet omschrijven

Heb trouwens gezien dat je Paul Westerberg ook hoog aanslaat op de ratfish-meter. Way to go !

Erg fijne ingetogen singer/songwriterplaat deze. Aan de ene kant een beetje deprimerend, maar toch beurt deze plaat me op. Dit hoesje ken ik al lange tijd, maar na 15 jaar toch maar eens geprobeerd. En dit is wel de soort muziek wat ik kan waarderen. Benieuwd naar zijn debuutalbum die nog beter gewaardeerd wordt dan deze.

Debut-album is, als je deze digt, zeker de moeite waard!
Persoonlijk vind ik die een slag beter dan deze (nrs. 'Innocent' en 'Nature Boy' zijn buitengewone klasse).

Bij de kringloop voor 0,50 cent gescoord in prima staat.Lekkere plaat die ik nog meende te herkennen aan zijn hoesje van vroeger tijden.Toendertijd weleens geluisterd maar te licht bevonden kennelijk.Voor dit geld een meer dan prima aankoop en leuk om op deze manier aan je muziek te komen.The Mortician's Daughter is werkelijk een pareltje. 3 en halve ster

Wow! Gevoelens van nostalgie maken zich meester van mij bij het luisteren naar dit heerlijke album. Hele mooie samenzang en pure rock.

Na vele jaren weer eens beluisterd. Destijds was ik erg enthousiast over het werk van Freedy. Zijn kracht is gelegen in zijn songs, en dan wat minder in de uitvoering en/of productie. In die zin is dat ook het geval bij Peter Case.

Ben vanwege de wat kale productie nu iets minder enthousiast dan destijds. Daarom een halfje eraf. Blijft evengoed een fijn album!

De bezwaren die ik had bij The trouble tree (rockers die niet lekker lopen en daardoor niet Johnstons forte lijken te zijn) zijn hier nog niet helemaal ondervangen (de twee openers en California thing overtuigen mij niet), maar het middenstuk van dit album (nummers 6 tot en met 11) maakt dat allemaal meer dan goed. Daar doet Johnston waar hij voor mij het best in is: mid-tempo-verhaaltjes over mensen op de rand, gebed in prachtige melodieën, met een sfeervolle produktie, perfecte opvullende sologitaartjes (Responsible !) en een fascinerende stem, enigszins hees en eindeloos onbevooroordeeld en onbevangen. Wie zo mooi als in Tearing down this place kan beschrijven hoe een huis vol liefde onbewoonbaar wordt verklaard is een hele grote.

Prachtig album. Niet een plaat die ik snel opzet als behang over de speakers maar gewoon lekker op de koptelefoon. Las iets over een kale productie, tja ... Misschien maakt juist dat dit album wel zo goed.
Dik verdiende 4.5*