Freedy Johnston - Can You Fly (1992)

Erg fijne ingetogen singer/songwriterplaat deze. Aan de ene kant een beetje deprimerend, maar toch beurt deze plaat me op. Dit hoesje ken ik al lange tijd, maar na 15 jaar toch maar eens geprobeerd. En dit is wel de soort muziek wat ik kan waarderen. Benieuwd naar zijn debuutalbum die nog beter gewaardeerd wordt dan deze.

De bezwaren die ik had bij The trouble tree (rockers die niet lekker lopen en daardoor niet Johnstons forte lijken te zijn) zijn hier nog niet helemaal ondervangen (de twee openers en California thing overtuigen mij niet), maar het middenstuk van dit album (nummers 6 tot en met 11) maakt dat allemaal meer dan goed. Daar doet Johnston waar hij voor mij het best in is: mid-tempo-verhaaltjes over mensen op de rand, gebed in prachtige melodieën, met een sfeervolle produktie, perfecte opvullende sologitaartjes (Responsible !) en een fascinerende stem, enigszins hees en eindeloos onbevooroordeeld en onbevangen. Wie zo mooi als in Tearing down this place kan beschrijven hoe een huis vol liefde onbewoonbaar wordt verklaard is een hele grote.