Otis Redding - The Very Best Of (1992)

Dit is mijn eerste kennismaking met Otis Redding, buiten uiteraard (Sittin' on) The dock of the bay : soul is nooit mijn sterkste punt geweest, maar daar begint op mijn oude dag verandering in te komen, en via Sam & Dave en Booker T & the MG's kom ik dan natuurlijk onvermijdelijk bij déze man uit. En het moet gezegd dat dit een geweldige en zeer gevarieerde compilatie is met vooral gedurende de tweede helft diverse hoogtepunten, alles lekker puntig en fel gespeeld met veel ruimte voor Reddings stem en de nuances van zijn tekstuele behandeling.
        Toch moet ik hier wel bij aantekenen dat ik de echte adulatie niet helemaal kan delen. Redding heeft een uitstekende stem en hij brengt het gevoel van het nummer steeds goed over, maar de echte kippevel ontbreekt bij mij. Waar ik bij andere grote soulzangers uit die periode (Sam Cooke, Marvin Gaye, Al Green) wèl een randje hoor dat meteen een emotie overbrengt en waarvan ik me kan voorstellen dat het bij de echte liefhebber de overtuiging doet postvatten dat het hier gaat om de beste en meest intense en persoonlijke zanger ooit, krijg ik dat gevoel bij Redding eigenlijk niet : ik hoor wat hij allemaal kan, en bij de perfecte nummers (I can't turn you loose, Fa-fa-fa-fa-fa, Try a little tenderness, The happy song) is hij ook de perfecte zanger die het nummer eer aandoet, maar ik hoor hem bijvoorbeeld niet de mindere en iets meer doorsnee nummers uit het begin (met name de eerste twee) met alleen zijn stem naar een hoger niveau tillen, en zijn versie van Satisfaction vind ik zelfs gewoon vervelend. Misschien komt het nog, misschien valt het kwartje opeens en gaat hij "tot mij spreken" zoals bijvoorbeeld Sam Cooke of Tim Buckley of Elton John of Tom Smith (om maar eens vier heel verschillende zangers te noemen met wie ik allemaal "iets heb"), maar vooralsnog is Redding "gewoon" een prima zanger en niet "mijn man". (Hij mist ook de melodramatische smacht van Percy Sledge, maar dáár ben ik wel blij om.)
        Overigens wordt Redding nu zo ongeveer als de ultieme soulzanger beschouwd, maar merkwaardig genoeg was dat tijdens zijn eigenlijke carrière toch wel anders : bij zijn leven kwam zelfs zijn grootste hit I've been loving you too long (to stop now) niet hoger dan de 21ste plaats in de Amerikaanse hitlijsten. Hoe zou het met zijn (her)waardering zijn gesteld als hij nog vóór de opname van Dock of the bay was overleden?