Marco Borsato - Duizend Spiegels (2013)

Het zou verboden moeten worden...

Ik wil als eerste even aangeven dat het me niet om de mens Borsato gaat. Sterker nog hij lijkt me op zich nog best een aardige man met wie het best uit te houden is in de kroeg. Waar gaat dit stuk dan over? Nou over de muzikant Borsato. Tenminste die persoon bestaat niet. Hoogstens de entertainer Borsato. De goede man schrijft geen teksten, schrijft geen muziek en kan geen instrument bespelen op wat luchtgitaar na als de ooit enigszins credible Rob Winter een solo inzet. Nee dat wordt allemaal gedaan door John Ewbank de verpersoonlijking van groot groter groots. Tenminste bijna allemaal, mainstream rappers Gers en Ali mochten hun eigen rijmelarij in elkaar draaien.

Nu is er weer een nieuwe plaat met bijna een nieuw geluid. Als je de hoes bekijkt zie je dat Borsato tegenwoordig (sinds een paar plaatjes) een nieuw logo heeft. Dat logo stoort mij enorm! Waar maak jij je druk om zal je denken... Maar goed het logo is een M met aan de poten van de M muzieknoten. Je moet wel lef hebben om zoiets op je cd te zetten terwijl je zelf geen noten kan lezen en waarschijnlijk zelfs niet eens weet of die M wel of niet een echte muzieknoot is. Zelfs Paul McCartney kwam niet op het idee om zijn achternaam te beginnen met een muzieknoten M. Eigenlijk is het nog niet eens zo slecht idee om die M schuin te printen zodat het een E lijkt, juist de E van Ewbank.

Maar goed, de cd dan... Blijkbaar heeft Borsato een grote telefoonklapper want het sterft van de gastmuzikanten. Naast de eerder genoemde Ali B en Gers ook Trijntje "555" Oosterhuis, Lisa Lois, Showtek en de onvermijdelijke Lange Frans. Daarnaast dacht Ewbank dat het erg leuk zou zijn om de eigen kinderen (Jada Borsato en Day Ewbank) in te gaan zetten. Hoe je uberhaubt op het idee komt is een raadsel en het voegt behoudens wat vals sentiment niks toe. De term "less is more" is ook uit het notitieblok van Ewbank verdwenen. Alles moet over de top, hier een rapper, daar een klein orkestje, flinke tempowisseling zus en een beetje trance zo. Het is een doel op zich geworden, niks in het belang van het liedje maar alles in het belang van een zo groots geluid. Zo'n geluid dat heerlijk kan galmen door een stadion heen. Waar is dat eerlijke liedje gebleven? Vroeger kwam er nog wel eens een recht toe recht aan rocker voorbij, het waren wel covers ( Je hoeft niet naar huis, Meeste Dromen en Ik leef niet meer voor jou) en je kan dan een discussie starten over de kwaliteit maar je wist wel gelijk waar je aan toe was.

Nu is dat geenszins het geval behalve dat je alles krijgt enkel weet je van te voren niet precies op welk moment. Uiteraard zijn er ook wat uitzonderingen zoals het liedje Woorden wat best een mooi liedje is met een kop en een staart. Maar voor de rest wordt weer de overtreffende trap van popmuziek genomen. Nu is er een groot publiek voor, dat weet ik, en kan ik zo maar overkomen als een zure oude man van nog geen veertig maar ik moest het toch maar even kwijt. Hopelijk stoot ik niemand voor het hoofd en wellicht doen de verantwoordelijke voor dit product er nog iets mee.

Helemaal geen slecht album voor zijn doen, al zegt dat natuurlijk weinig. Ewbank is nog altijd de drijvende kracht achter Marco en de laatste maanden had de beste man behoorlijk wat (terecht keiharde) kritiek te verduren gekregen. Toen gekozen werd om Muziek als single uit te brengen nam de kritiek alleen maar meer toe. Meer dan ooit zou het een slap mengsel zijn van muziekhypes die jaren terug nog een hype waren en tekstueel was het ook een afschuwelijke combinatie van simpele schuldgevoelens en feestteksten.

Muziek is gelukkig voor de fans het dieptepunt van de plaat. Duizend spiegels lijkt meer terug te grijpen naar de emoties en teksten van zijn succesperiode. Het is nog altijd niet indrukwekkend en verrassend, maar bij tijd en wijlen is het best vermakelijk. Helaas verpesten de ballads het. Popmuziek en ballads zijn altijd een lastige combinatie omdat het zo moeilijk geloofwaardig is en ze te vaak op cliché's leunen. Hier is het niet anders. De uptempo nummers hebben veel meer kracht en proberen in ieder geval zich voor te doen alsof ze meer zijn dan dat ze werkelijk zijn.

Duizend spiegels is niet de slechtste plaat waarvan veel mensen dachten dat hij wel zou zijn. Het is een plaat die je snel kan vergeten. Zelfs voor de fans bevat het album te weinig memorabele nummers, hoewel gedrochten die op Wit licht of Dromen Durven Delen wel te vinden waren er ook niet echt zijn (Muziek buiten beschouwing gelaten).

De meest succesvolle Nederlandse artiest. Hij komt met een nieuwe. Al mijn vooringenomenheid probeer ik aan de kant te gooien en luister.
De teksten bespreek ik later en kort.

De opening is uptempo en pittig. “Het beste wat ik ooit had.” Daarna “De weg terug” de piano is herkenbaar en al vaker gehoord. Een paar fluisterzinnen en Marco mag uithalen. De fans zullen hier kirren van genot.

Als je bloedjes van kinderen hebt en een scheiding achter de rug of voor de boeg hebt is dit album kaassie. Dat er op zeker wordt gespeeld is duidelijk, er volgt een duet met Trijntje. Het intro kan Ewbank inmiddels dromend componeren. Verlaten, zwelgen in verdriet, ze doen het knap, dat zeker.

Na vijf nummers begint het te irriteren, sorry. Ali B is zelfs voor het Ewbank/Borsato consortium te voor de hand liggend en dus mag Dhr. Pardoel semi hip hoppen.

“Verlies” volgt. Ik wil hem graag geloven, hij geloofd het zelf, dus wie ben ik dan. Een intense Tour de Force qua zang.

Marco, het is de hoogste tijd voor andere liedjesschrijvers, andere insteek. Dit is zo langzamerhand genant. Elk nummer van dit album is eerder gedaan en ook nog door jezelf. De opbouw, pianowerk, melodielijnen, thematiek, de teksten, de productie, zelfs de woorden. De duetten die je mijlenver van te voren kunt uittekenen.

Maar het dieptepunt moet nog komen. Een duet met dochter Jada. “samen voor altijd.” Het glazuur springt niet alleen van mijn tanden het maakt me ook droevig. Lange Frans en nog een ander Ewbankje zijn er bijgesleept. Is er niemand in hun omgeving die verteld dat het best een onsje minder mag?

De rest van het album beluister ik inmiddels met verbazing. Het effectbejag begint op de lachspieren te werken. Ik wordt zelfs achterdochtig. Is dit een “Spitting Image” album? Het zou een goeie putz zijn, ik vrees het ergste.

“Muziek” sluit het geheel af. In stijl. Plat, voorspelbaar, luid, met een snufje dance en hip hop.

Deze hou ik achter de hand als braakmiddel. Er staat inderdaad een mooi nummer op, dus ik geef toch maar 1,5 voor de moeite.