Joshua - Surrender (1985)

Behoorlijk melodieuze 80's hard rock. Niet echt commercieel, door het goede gitaarwerk, prima zang en ook de nummers zelf zitten goed in elkaar. Op vinyl.

Gemiddelde band met meesterlijke gitarist,heb dit album op vinyl
vind het typisch een jaren 80 plaat ook wat betreft de tracks met veel oudbollige namen als back to the rock etc. toch een erg fijne plaat

Ik wil de zanger ook even noemen: Jeff Fenholt (ooit Jesus Christ Superstar en nu al heel lang gospelzanger).
Wat er verder ook van hem gedacht wordt: deze man heeft zeker een goede stem.
Dit album heeft een Christelijke inslag her en der maar het ligt er niet huizenhoog bovenop. Het geluid klinkt achterhaald en volgens mij hoor ik een drumcomputer, waar ik normaal geen problemen mee heb maar het klinkt niet mooi hier. Goede nummers verder waarin ondanks de gitaarheld niet eens echt te veel gepiel te horen is.
"Heart Full of Soul" is een leuk uitgevoerde Yardbirds cover.

Rond deze tijd (halverwege jaren 80) kocht ik echt veel (LP's toen nog), en deze ook. Helaas heeft ie de tand des tijds niet doorstaan.

Wat de collega's hierboven zeggen, klopt voor 100% maar waarom leg ik dit zo graag op? Reden is heel eenvoudig: het verbluffende gitaarspel van Joshua Perahia dat in dienst blijft van de nummers maar dan weer uitbreekt als een bliksemsnelle buitenspeler op de counter. Favoriete nummer is het snelle Hold On.

Destijds ook op lp gekocht. Ik draai deze nog zelden, op een nummer na, de Yardbirds klassieker Heart Full of Soul. De gitaarsolo in dit nummer vind ik nog steeds geweldig. Virtuoos, snel, maar vooral melodisch met een prachtige klank en sustain. Waarschijnlijk een Les Paul.

Tijdens een nieuwe meeting gisteren in Antwerpen heb ik deze ook op vinyl te pakken gekregen maar - u raadt het al - ik heb weer een andere (Duitse) versie vast, Bellaphon 260 07 084, met volgende tracklist: Surrender Love, Heart Full of Soul, Your Love Is Gone, Hold On, Back to the Rock, Stay Alive, Loveshock en Reprise. Ik mis dus Show Me the Way.

Enig zoekwerk levert op dat Show Me the Way enkel op de cd heruitgave staat (1992 Ocean Records CD 7018143691) en volgens mij met een andere zanger Robin Kyle (bron). Heeft iemand de cd?

Ik heb ook de lp en daar staat Show Me the Way inderdaad niet op. Dat nummer mag dus als 'bonus' aangevinkt worden.

Thanks Kronos! Correctie ingediend.

Sterker nog (het staat ook op die site): de 1992 CD uitgave is helemaal opnieuw ingespeeld qua instrumentatie (met een paar extra/langere solo's), alleen de zang is origineel. Verbazend om dan nog met zo'n droog geluid te komen en ik twijfel nog steeds sterk of het geen drumcomputer is die zo slecht klinkt...
Maar goed de zang van Jeff Fenholt is voor mij toch het belangrijkste

Zeer fijn album vind ik dit. Heerlijke melodieuze hardrock die af en toe richting AOR waaiert en dan weer richting powermetal. Het klinkt inderdaad, zoals hierboven al aangegeven, typisch mid 80's. Maar dat vind ik dan juist weer een pluspunt. Het gitaarwerk is prachtig. Af en toe gefreak op de vierkante millimeter maar altijd in dienst van het nummer. De zang is ook prima! Ik zie op mijn lp hoes dat Ken Tamplin hier op mee speelt. Die ging later nog 2 zeer verdienstelijke albums maken met zijn band Shout. De drums zijn geen drumcomputer volgens mij. Er wordt wel in bijna elk nummer driftig gebruik gemaakt van elektronische drums. Hierdoor kan de indruk ontstaan dat het om een computer gaat. Maar ik hoor in bijna elk nummer toch een echte snare. Anyway, een prima album voor de liefhebber van hardrock met een flinke dosis melodie.

helemaal waar behalve ts toch vrij commercieel. (heb er geen probleem mee het gaat om de muziek en die is gewoon goed

Hoewel die elektronische drums voor mij nog altijd de muziek geen goed doen, blijft dit album overeind door het pijlsnelle gitaarwerk van Joshua Perahia. Toch vind ik weeral een matige cover, Heart Full of Soul, oorspronkelijk van The Yardbirds en al meerdere malen gecoverd.

Nog even iets over de verschillende versies van dit album, waaronder een opnieuwe ingespeelde versie uit 1992, waarop enkel de originele zang overbleef, dit is de oorspronkelijke tracklist: Joshua - Surrender | Releases, Reviews, Credits | Discogs.

Prima album. Een aantal jaren geleden kreeg ik de Countdown live opnames in handen van deze band met Ken Tamplin als zanger. Niks mis met deze man maar hij is geen Jeff Fenholt. Nadeel van Fenholt is dat hij na een aantal nummers een ietsje monotoon begint te klinken. Gelukkig is dit album van ouderwetse kwaliteit en tijdsduur. Genieten dus van heartful of soul of Surrender of eender elk ander nummer. Mooi tijdsdocument, Heb er heel veel plezier aan beleefd.

De Ken Tamplin die later in Shout opdook? Of zit ik helemaal mis?

Je zit helemaal goed.

Zit hier met die CD uit 1986 en dat ding klinkt als een klok.
Uitstekend gitaar werk van Joshua Perahia en die zanger Jeff Fenholt mag er ook wezen.
Hier kan ik dus wel 3,5 * aan kwijt
Die Jeff Fenholt heeft ook nog de demo van 7th Star Van Black Sabbath in gezongen en dat ding heet Star Of India .

R.I.P. Jeff Fenholt.

Mooie getuigenis trouwens op YT: Ex BLACK SABBATH singer JEFF FENHOLT testimony. - YouTube

Oei, is de beste man overleden? Dat was me totaal ontgaan. triest! Deze kraker maar even draaien als eerbetoon. R.I.P.

Stel: je hebt een wereldzanger én een wereldgitarist in de gelederen. Dan moet het toch wel raar lopen wil je geen wereldplaat afleveren. Toch is dat hier het geval. Zowel naamgevend gitarist Joshua Perahia als zanger Jeff Fenholt beschikken op hun gebied over uitzonderlijke kwaliteiten. En die demonstreren ze ook.

Ik heb deze plaat gisteravond weer eens gedraaid (ik heb een Duitse Polydor-persing, maar bezit ook een latere CD-uitgave uit 2001, waar de meeste instrumenten opnieuw zijn ingespeeld), maar van het enthousiasme dat ik in de jaren tachtig voor dit album kon opbrengen, is niet zoveel over. Wat Perahia presteert op nummers als Hold on en Your love is gone - een prachtige klank gecombineerd met vingervlug gitaarwerk - is bijna buitenaards mooi. Gek eigenlijk dat de man niet veel bekender is geworden.

De makke zit hem enerzijds in het feit dat Fenholt, ondanks zijn enorme bereik, na enkele nummers toch wat monotoon begint te klinken. Maar het is vooral het zwakke en ook qua teksten en titels nogal voor de hand liggende songmateriaal dat deze plaat de das om doet. De teksten zijn deels religieus geïnspireerd (Perahia is christen), en daar heb ik op zich niet zoveel moeite mee, maar hij stapelt het ene cliché op het andere, zoals ook al uit de titels blijkt. De elektronische drums maken dat het album ook wat tijdgebonden klinkt, en hoewel ik dat niet altijd bezwaarlijk vind, gaat het me hier tegenstaan. Jammer, er had zoveel meer in kunnen zitten...

Mijn CD-versie van het album (met bonustrack Show me the way to your heart) is uitgebracht op M&K Records. Veel instrumenten zijn opnieuw ingespeeld, inclusief een deel van het gitaarwerk. Waarom is me niet helemaal duidelijk, want erg veel wijkt het ook weer niet af van het geluid van de oorspronkelijke LP.

Wel is-ie uitgebracht onder de naam van de gitarist: Joshua Perahia. Dat geldt ook voor het andere album dat ik van hem heb: Chapter One. Dat is een reissue uit 2001 onder zijn eigen naam, maar het album werd oorspronkelijk in 1995 uitgegeven onder de groepsnaam M-Pire. In mijn herinnering was dat ook een prima plaat, zij het opgenomen met een meer blues-achtig geluid (al blijft het hardrock) en een zanger die minder hoog kon uithalen, maar een ruigere strot had. Zal 'm ook weer eens draaien.

Jeugdsentiment. Eerst van de plaatselijke bieb geleend en gekopieerd. Later tweedehands op vinyl gekocht. Ik snap de kritiek op de elektronische drums en clichématige teksten. Maar ik merkte ook dat veel nummers na een recente luisterbeurt weer lang in mijn hoofd bleven rondzingen. Vandaar wederom opgezet en genoten.

4 sterren is wel genoeg, maar dat stukje jeugdsentiment maakt het verschil - deel I.

In 1985 stond het onbekende Joshua met Surrender in de platenbakken en mede gelokt door de reuring hieromheen van 'snelste gitarist ter wereld' kocht ik het album. Joshua Perahia, Californiër van Griekse afkomst, bleek inderdaad razendsnel - ik vroeg me af of te meten viel of hij nog sneller was dan Yngwie Malmsteen.
Surrender Love is meteen het eerste bewijs van Perahia's kunnen op de zes snaren. Daarbij de lenige stem van (gast)zanger Jeff Fenholt, niet op de hoes afgebeeld. Vervolgens mijn eerste kennismaking met Heart Full of Soul, oorspronkelijk van Graham Gouldman van The Yardbirds, ver voor mijn tijd. Dezelfde Gouldman die later bij 10CC zou opduiken. Het onderstreept nog eens de voorliefde van Perahia voor melodie, waarbij hij in Fennholt een capabele vocalist vond.
Kant 1 sluit af met het snelle Hold On: toetsen en dubbele basdrum, in 1985 bepaald nog geen standaard in het genre van melodieuze hardrock. Een romantische tekst en alweer spet-te-rend gitaarwerk, de verhalen bleken bepaald niet overdreven.

Back to the Rock is de sterke opener van kant 2, waarbij het gitaargeluid heerlijk vol is en de licks als horzels langs de oren vliegen. Teksten met een christelijke inslag, het was in die dagen nog een nieuwigheidje in hardrock- en metalland, enkele pioniers daargelaten. "I am climbing over the rainbow" zingt Fennholt in Rockin' the World, een tekst die me aan Ronnie James Dio deed denken; hoe zou hij dit nummer hebben gezongen?
Wat ook zo lekker is: géén ballades! Al begint Loveshock langzaam. Dan klinkt opeens een andere stem, die van tweede gitarist Ken Tamplin; het nummer wordt spoedig uptempo. Met een Reprise van Rockin' the World sluit de plaat in Dioaanse stijl af: "I see a light in a distance, I hear a voice calling me".

Hierboven las ik dat er sprake zou zijn van een drumcomputer. Als dat zo is, dan is het goed gedaan. Viel mij indertijd nooit op en als ik Stay Alive beluister, denk ik toch echt dat Jo Galetta op de drumkruk zit. Laat onverlet dat zijn stijl soms zo sober is en het (elektronisch?) drumgeluid wat metalig (Surrender Love) dat ik me die indruk kan voorstellen. Vermoedelijk hadden producer Ted Vegvari en Joshua niet het grootste budget.

In 1986 kwam het bericht dat de groep die zomer per trein (!) door Europa zou gaan touren. Een fotootje in Oor op een perron én een zinderend concert bij Countdown Café volgden, waarbij Tamplin inmiddels de vaste zanger was. Ik nam het magistrale concert op van de radio - heb ik die cassette nog ergens liggen? Hier de foto's van een fan.

Het album verscheen later met andere (cd-)hoezen in een iets andere mix of zelfs heropname. Op streaming met andere trackvolgorde, de cd-editie van 2008. Daarbij het sterke bonusnummer Show Me the Way met zang van Robin Kyle Basauri. Zijn rauwe stem ken ik onder andere van Die Happy en Red Sea. Het kan niet anders of dit nummer is pas jaren later opgenomen.
Toch koester ik mijn gouwe ouwe elpeetje met bovendien een fijne binnenhoes met teksten. Na het jaren links te hebben laten liggen (in de jaren '90 vond ik het niet heavy genoeg, weer later was ik klaar met scheurende gitaren en bovendien was mijn platenspeler overleden), is daar inmiddels grote herwaardering. Een 9 met een grote krul.

PS - voordien zong Jeff Fenholt zo'n zeven maanden bij Black Sabbath, of eigenlijk het soloproject van Tony Iommi. Tot een volwaardig album kwam het niet, maar hier en daar doken demo's van hun sessies op. Ex-Deep Purplezanger Glenn Hughes nam het stokje van Fenholt over, resulterend in Seventh Star.

Meer informatie is te vinden op de site van Black Sabbath.

Ken Tamplin is inmiddels befaamd om zijn geweldige zangcoachfilmpjes op YT. Met demonstraties van hemzelf en zijn studenten die veelal klassieke (hard)rocktracks op hun manier doen.

Nou, die zijn enorm leuk om te zien! Hij kan goed uitleggen hoe een bepaald stemgeluid ontstaat, bijvoorbeeld David Coverdale versus Ronnie James Dio; wat doen ze met hun stembanden?

Von Helsing meldde 22 oktober in het forum met overlijdens dat Joshua Perahia niet meer aan deze zijde van het leven is. Schrikken!

Hij werd 71, blijkens dit bericht van Dignity Memorial. Met onderaan vele foto's.

Dat is geen leuk nieuws Eerste twee platen blijven geweldig vind ik. Die Tamplin is de laatste tijd overigens in een wat ander daglicht komen te staan zag ik. Maar dat terzijde..

Ik hoor dit album voor het eerst in de versie uit 2008 op spotify, het klinkt toch wel heel anders dan de versie uit 1985 die ik ken, maar toch leuk om deze ook eens te horen. De solo s blijven wel overeind