Hopsin - Knock Madness (2013)

I'm such a contradiction, rapt Hopsin en daarmee is alles ook gezegd.

Hopsin, de Geert Wilders van hip-hop; een haatzaaiende frustie die overal tegen aan trapt, maar zelf bij lange na niet het goede voorbeeld weet te geven. Rappen kan hij zeker wel. Sterker nog, ik durf hem raptechnisch één van de besten te noemen. Op dat gebied kan ik genieten van Hopsin. Hop is Back is een bijvoorbeeld een heerlijke opener. Op dit nummer heeft hij op vrijwel elke mainstreamrapper wat aan te merken. Helaas maakt hij op zijn eigen manier dezelfde fouten als de mensen waarop hij afgeeft; tenenkrommende refreinen, halfgare producties en zwakbegaafde gastartiesten. Natuurlijk zijn er pieken en zitten er genietbare stukjes tussen, maar het merendeel is matig en doet niet onder voor de 'troep' die populaire artiesten uitbrengen. Alleen zij verdienen er miljoenen mee en Hopsin komt daardoor op mij over als een gefrustreerd, jaloers ventje dat disst om aandacht te krijgen.

Nou is dit allemaal wat overdreven, maar Jezus, breng dan ook een ongelooflijke banger uit! Het is (te) makkelijk om te zeiken over alles wat er mis is met hip-hop en bij mij win je daar geen punten mee, tenzij je de vloer aanveegt met die rappertjes. Nu lachen ze om je en ze zullen niet eens de moeite nemen om terug te dissen.

Er zijn echt teveel van dit soort getalenteerde rappers die niet het maximale uit hun kunnen halen. Het wordt tijd dat er meer Elzhi's en Killer Mikes opstaan die onverwachte maar interessante samenwerkingen aangaan met een liveband of El-P. Op deze manier zorg je voor originaliteit en heb je mijn ogen veel meer recht om te klagen. Nu is het bij het zielige af.

Ik vind het wel een lekker album, hou er wel van hoe hij zn gevoelens/frustraties uit. Je merkt heel erg dat hij natuurlijk geïnspireerd is door Eminem, ik twijfel alleen of ik dat nou positief of negatief vind.
Helaas duurt het echt te lang, een uur en een kwart lang Hopsin, waardoor er kut nummers tussen staan. Maar ik kan er wel 10 opnoemen die ik echt heel vet vind.
Ikzelf heb niet zo'n last van die refreintjes maar kan begrijpen waarom je dat vervelend vindt.

Wie weet wordt het nog een 4.5 voor me.

Na een hoop luisterbeurten ben ik tot de conclusie gekomen dat dit een erg sterk album is. Hopsin is gewoon een ontzettend goede rapper, iets waar ik opzich al van kan genieten. Ook zijn de beats een stuk sterker dan op Raw naar mijn mening. Ik kan me niet echt storen aan de inderdaad vaak erg cheesy refreintjes, maar dat is puur eigen smaak. Er is een goede balans tussen bangers, persoonlijke, boze en wat humoristischere nummers. Hopsin laat alles wat hij op zijn hart heeft eruit.
Minpuntje is de dat er te veel fillers op staan en dat de duur van het album wat lang is, wat natuurlijk daar een gevolg van is .

4,0*

Planet Earth
The place that I live
We live
Who owns it?
You?
Nah...nobody owns this shit
Just a big ass piece of rock with humans on it
Do what the fuck I wanna do


Diep zeg.

ok.

Diep zeg.

Ik heb hem eindelijk binnen, ik heb zeker een maand moeten wachten voor ik hem had. Mensen die hem ook origineel willen je kan hem bestellen bij Bol.com bol.com | hopsin | Muziek en Free Recordshop Zoekresultaten voor: 'Hopsin' - FreeRecordShop.be Ik heb hem via Amazon US en die kost met verzendingskosten €13.48 heel goedkoop voor iets dat helemaal uit Amerika komt.

Amen! Geweldig uitgelegd waarom ik totaal niet van Hopsin kan genieten en waarom ik hem alleen maar kan beschrijven met de woorden "corny" en "zeurderig".

Als toevoeging nog een refrein van Hopsin wat makkelijk het meest tenenkrommende refrein kan zijn dat ik ooit heb gehoord.



Krijg bijna kotsneigingen van dit soort pogingen diep over te komen.

Hopsin, de overschatte én onderschatte rapper. Op Raw liet hij horen wel degelijk talenten te hebben, de beste man produceert alles zelf en zijn teksten zijn daar op een heel behoorlijk niveau. Wellicht dat zijn woede jegens Ruthless Records en met name Erica Wright hem een bepaalde directie meegaven, zoals Eminem in zijn beste tijd ook zijn boosheid als brandstof leek te gebruiken.

Maar met Knock Madness slaat Hopsin wat mij betreft de plank volledig mis. Het lijkt alsof hij nu op iedereen boos is, subliminal disses naar Kanye West en Kendrick Lamar (die ironisch genoeg wél met een toffe plaat kwamen afgelopen jaren), de hele mensheid wordt zelfs aangepakt. Naar aanloop van de release stuurde hij ook Tweets de wereld in waarin hij aangaf suicidal te zijn. Deze man heeft óf een uitstekend acteertalent óf is de hiphop drama-queen aller tijden. A little bit of both zal het wel zijn.

Om terug te komen op dit album; er staat een handjevol aardige tracks tussen, maar nergens springt er écht iets uit voor mij. De producties klinken allemaal hetzelfde, de lyrics zijn allemaal even random en ongeïnspireerd. Nee, helaas is Hopsin voorbijgestreefd door labelmates Jarren Benton en Dizzy Wright, die beiden wél met goede projecten kwamen afgelopen jaar.

De beats op Raw zijn veel beter.

oh sorry

Dit album is een meesterwerk net zoals Raw, laat Pound Syndrome maar heel snel komen.

Na 3 jaren wachten was daar eindelijk zijn derde album.

Wat keek ik hier naar uit! Na (wat ik toen zag als) 2 meesterwerken waren de verwachtingen torenhoog, het stelde me ook absoluut niet teleur toen de dag er eindelijk was dat we Knock Madness konden beluisteren. Qua sound en onderwerpen ligt het in het verlengde van de voorgaande twee albums. Hij laat ook hier horen een geweldig rapper te zijn en als producer is hij ook gewoon heel consequent gebleven.

De onderwerpen hebben we allemaal al eens voorbij horen komen op zijn ouder werk. Zijn vrouwenproblemen (Tears to Snow, Good Guys Get Left Behind), vrienden met drugsproblemen (Old Friend), hoe hij denkt over de meeste mainstream rappers, dat hij ondergewaardeerd wordt, dat skaten een lifestyle is (Nollie Tre Flip) en ga zo maar verder. Er is vrij weinig nieuws onder de zon op dit project.
Het voornaamste probleem is dat hij kwaad klinkt en je niet vrolijk wordt van dit album maar hij om eerlijk te zijn wel op een goede plek in zijn leven stond. Veel van zijn frustratie en woede komen daarom niet zo oprecht over als op Gazing at the Moonlight en vooral Raw. Het lijkt me verfrissend dat hij wat meer over de goede kant van zijn leven toen rapte. Alles hier hebben we al eerder en grotendeels beter gehoord. De speelduur van 1:15u is daarom ook een vijand van deze plaat.

Funk Volume was ten tijde van dit project uitgegroeid tot een echt label. Waar voorheen enkel hijzelf en SwizZz daar een contract hadden mochten Jarren Benton en Dizzy Wright henzelf formeel voorstellen op dit album van hun voormalige baas. Getalenteerde rappers maar niet interessant genoeg naar mijn mening om me er in te gaan verdiepen.
Oudgediende Tech N9ne steelt hier toch wel de show hoor. Hop en hij rappen Rip Your Heart Out helemaal aan flarden!

The Fiends Are Knocking, Hop Is Back, Rip Your Heart Out, Hip Hop Sinister, Old Friend en Caught In the Rain zijn mijn favorieten op Knock Madness. De rest is zeker niet slecht maar waar ik voorheen de muziek van Hopsin helemaal geweldig vond doet het me steeds minder.
Good Guys Get Left Behind is wel vrij cringey alsook de intro van What's My Purpose.

Verlaging naar 3,5*