Hopsin - Knock Madness (2013)

Na de eerste luisterbeurt geef ik vier sterren, kan nog aangepast worden. Zal hem de komende dagen meer beluisteren. Heb Hopsin hoog zitten als rapper, maar was nooit echt overtuigd of hij wel een studioalbum kon dragen. Inmiddels ben ik dat wel, hoewel de tracks vooral battleraps lijken en een vast concept uit het oog verloren is weet hij toch track op track te overtuigen.

Toch is de speelduur wel wat aan de lange kant. En aan het eind verlangde ik zelfs een beetje naar een commercieel zomers deuntje om weer even uit de zware teksten te komen. Maar bekijk ik deze plaat track voor track dan kan ik niets anders dan concluderen dat dit voor mij tot nu toe een van de beste platen van het jaar is.

Tuurlijk, hij lijkt veel te kopiëren van Eminem (al hou ik het liever bij een inspiratiebron) desondanks kan ik Knock Madness beter waarderen dan de laatste release van zijn grote inspirator. Vind trouwens dat hij Eminem op Tears To Snow wel erg nadoet, zowel zijn stem als flow neemt hij over. En ben ik trouwens de enige die Nollie Tre Flip aan Eazy-E doet denken?

Na talloze pushbacks en uiteindelijk 3 jaar na Raw is Hopsin's grootste last van z'n schouders gevallen. Sinds de aankondiging van Knock Madness in begin 2011 is de hype enorm bij de altijd maar groeiende fanbase (vooral na Ill Mind 5) en Funk Volume verwacht ook een groot succes. De nieuwe artiesten Dizzy Wright en Jarren Benton hebben deels de druk kunnen opvangen maar Knock Madness is altijd het magnum opus geweest van het zelfstandige label. Met alle ogen nu op Hopsin gericht, iets waar hij duidelijk niet van houdt, is het gelukt om een waardige opvolger van Raw te leveren?

Ja en 'n heel klein beetje nee. Aan de ene kant laat Hopsin zien erg gegroeid te zijn als artiest, maar toch vind ik dat het album zich iets teveel wil meten met Raw. Still Got Love For You is inhoudelijk een vervolg op Baby's Daddy, Dream Forever probeert de genialiteit van Heather Nicole te overtreffen en What's My Purpose is wat te prekerig, iets wat haar voor "voorganger" Nocturnal Rainbows wel goed lukte. En zo zitten er in meer herkenbare formules van Raw in het album.

Maar ondanks dit minpuntje is Knock Madness wel een zeer solide 4* album dat neigt naar een 4,5. Ik durf zelfs zo ver te gaan dat het misschien wel mijn favoriete hiphop album van het jaar is. Hopsin stelt namelijk op werkelijk geen enkel moment teleur. Hij laat zien dat er maar weinig collega's kunnen tippen aan zijn flow, rijmschema en techniek. Op I Need Help en Bad Manners gaat hij tekeer als een beest en op Rip Your Heart out staat hij z'n zelfs mannetje tegenover Tech N9ne. De man kan dus ontzettend goed rappen, en dit alles gepaard met een flinke dosis emotie en woede, zijn grote kracht, maakt hem misschien zelfs uniek.

Hip Hop Sinister is het beste voorbeeld hiervan. De woede over wat er allemaal gebeurt in de rapgame is echt, en dat voel je gewoon, net als in Tears To Snow waarin hij de prijs van bekendheid proeft. Het grote pluspunt aan Hopsin vind ik zijn authenticiteit. Alle verhalen die je hoort zijn echt gebeurd en elk woord is gemeend. Vandaar dat Knock Madness veel persoonlijker en donkerder is, door de gebeurtenissen van de afgelopen 3 jaar, sinds hij is doorgebroken. De term "emo-rapper" valt vaak bij Hopsin en dat is wellicht ook wel de beste omschrijving.

De emotie en drang om zich te bewijzen zit dus erg veel in het album, maar de (zwarte) humor ook nog deels aanwezig in bijv. Gimmie That Money. De kracht om te entertainen is ook een groot pluspunt van Hopsin. De manier waarop hij onderwerpen brengt maakt het vaak interessant. Zijn storytelling zit altijd logisch in elkaar, hij is makkelijk te volgen en altijd goed verstaanbaar. Het klinkt allemaal zo simpel, maar Hopsin blinkt erin uit.

Zoals altijd produceert Hopsin zelf z'n beats en dat is weer te horen op Knock Madness. Hij is erin gegroeid, dat is duidelijk te horen. Het klinkt wat muzikaler, wat professioneler en hij wijkt geen moment af van z'n stijl. Het album luistert daarom prettig weg als een geheel. De funk in Gimmie That Money is fantastisch, Dream Forever wordt nog emotioneler dankzij het vioolspel aan het einde en Still Got Love For You is de meest catchy en vrolijke beat wat de man ooit heeft geproduceerd. Heerlijk!

Is dan alles zo goed? Nope. Bij Jungle Bash en ook Nollie Tre Flip valt het kwartje niet bij mij. Good Guys Get Left Behind is een twijfelachtig nummer, maar begint langzaam toch wat meer te groeien bij mij. Dat refrein Over refreintjes gesproken. Ja, het zingen blijft een klein minpuntje van Hopsin wat er altijd zal blijven. Soms werkt het (Caught in the Rain), soms niet. Gelukkig komt er na een refrein altijd een inhoudelijke/gruwelijke/emotionele verse, dus ik neem het voor lief.

Maar ja. The Friends Are Knocking, Hip Hop Sinister, de gruwelijke possetrack Who's There. Zoveel moois op dit album. Hopsin blijft voor mij de meest interessante rapper van het moment. Het is nu de vraag wanneer we een opvolger van Knock Madness kunnen verwachten. Als we de laatste track (en de vele Twitter rants) moeten geloven, zou dit wel eens Hopsin's laatste kunnen zijn. Als dat zo is, dan is het een waardig afscheid. Een ding is zeker: met Knock Madness sluiten Hopsin en Funk Volume zich, wat mij betreft, definitief aan bij de elite van de underground hiphop scene.

I feel like I'm going to Hell, I keep it up, even my priest knows it,
So many women and the money is great,
But this life just isn't me and I don't want to be fake,
I didn't think that it would come to this day,
It's time I put my alter ego to the side and leave him stuck in his grave

Na 3 jaren wachten was daar eindelijk zijn derde album.

Wat keek ik hier naar uit! Na (wat ik toen zag als) 2 meesterwerken waren de verwachtingen torenhoog, het stelde me ook absoluut niet teleur toen de dag er eindelijk was dat we Knock Madness konden beluisteren. Qua sound en onderwerpen ligt het in het verlengde van de voorgaande twee albums. Hij laat ook hier horen een geweldig rapper te zijn en als producer is hij ook gewoon heel consequent gebleven.

De onderwerpen hebben we allemaal al eens voorbij horen komen op zijn ouder werk. Zijn vrouwenproblemen (Tears to Snow, Good Guys Get Left Behind), vrienden met drugsproblemen (Old Friend), hoe hij denkt over de meeste mainstream rappers, dat hij ondergewaardeerd wordt, dat skaten een lifestyle is (Nollie Tre Flip) en ga zo maar verder. Er is vrij weinig nieuws onder de zon op dit project.
Het voornaamste probleem is dat hij kwaad klinkt en je niet vrolijk wordt van dit album maar hij om eerlijk te zijn wel op een goede plek in zijn leven stond. Veel van zijn frustratie en woede komen daarom niet zo oprecht over als op Gazing at the Moonlight en vooral Raw. Het lijkt me verfrissend dat hij wat meer over de goede kant van zijn leven toen rapte. Alles hier hebben we al eerder en grotendeels beter gehoord. De speelduur van 1:15u is daarom ook een vijand van deze plaat.

Funk Volume was ten tijde van dit project uitgegroeid tot een echt label. Waar voorheen enkel hijzelf en SwizZz daar een contract hadden mochten Jarren Benton en Dizzy Wright henzelf formeel voorstellen op dit album van hun voormalige baas. Getalenteerde rappers maar niet interessant genoeg naar mijn mening om me er in te gaan verdiepen.
Oudgediende Tech N9ne steelt hier toch wel de show hoor. Hop en hij rappen Rip Your Heart Out helemaal aan flarden!

The Fiends Are Knocking, Hop Is Back, Rip Your Heart Out, Hip Hop Sinister, Old Friend en Caught In the Rain zijn mijn favorieten op Knock Madness. De rest is zeker niet slecht maar waar ik voorheen de muziek van Hopsin helemaal geweldig vond doet het me steeds minder.
Good Guys Get Left Behind is wel vrij cringey alsook de intro van What's My Purpose.

Verlaging naar 3,5*