Hopsin - Knock Madness (2013)

wat een dope album, hip-hop sinister, lunch time cypher en who's there .

Er staan hier echt twee handen vol ijzersterke nummers op

Op Jungle Bash en Dream Forever na is dit album echt ongelofelijk goed. Heel veelzijdig ook trouwens. Dat en de kwaliteit van de producties maakt dit album voor mij veel beter dan Raw.

Hop is back, Nolle tre flippin, Give me that money, Hip hop sinister, Still got love for you... zijn echt allemaal classics.

Nollie tre flip is mijn favoriet op dit moment, heerlijke track. Over het gehele album ben ik niet heel enthousiast, ik stoor me te erg aan de corny refreintjes en vaak matige beats, bovendien zijn sommige tracks ook gewoon verschrikkelijk irritant (Still got love for you ). Staan gelukkig wel een aantal bangers op, en meer verwachtte ik ook niet eerlijk gezegd. Ben wel tevreden dus, maar na 3 jaar had ik toch op iets meer vooruitgang gehoopt.

Geen fan van Dizzy Wright's stukje op Who's There?, verder klinkt het album wel lekker. Toch klinkt dit album meer en meer als een Eminem geïnspireerd stuk dan Raw.

Nollie tre flip staat op repeat de rest heb ik nog niet echt goed beluisterd.

Pff, vind die openingstrack ook erg sterk hoor!

Tears to Snow is ook keihard.

Hopsin:
Ik erger mij trouwens niet echt aan de refreinen. Vind het tot nu toe zeker wel één van de beste albums van het jaar!

Ik had toch wel een een keertje een zangeres willen horen, zoals bijvoorbeeld op I Am Raw. Of Dizzy Wright had een paar refreinen kunnen doen. Maar ik stoor me er ook nu wat minder aan dan na de eerste paar luisterbeurten. Caught in the Rain is bijvoorbeeld fucking mooi.

Helaas voldoet het album niet aan mijn verwachtingen, Hopsin is veel te verbitterd geworden in 3 jaar. Bij Raw waren veel tracks met een korreltje zout met hier en daar een serieuze track. Ik mis de humor van Hopsin, want grappig is deze man zeker. Gimmie That Money is een track waar je nog een beetje de humor kan proeven wat ik graag terug hoor van Hopsin.

Beest.

wat is die techn9ne verse toch hard op rip your heart out.. damn

Die single is echt goed

Die opener is ook meesterlijk

Nollie Tre Flip

De eerste luisterbeurt klinkt erg goed. Mijn verwachtingen waar niet hooggespannen, dus Hopsin heeft mij hiermee positief verrast!

Ik dacht exact hetzelfde...

De beats zijn in iedergeval een stuk diverser dan op Raw. Op het eerste gevoel klinkt het behoorlijk goed maar ik moet zeggen dat Hopsin toch vaak als een soort Eminem kloon klinkt.

Klopt hij klinkt als Eminem inderdaad

Dat niet eens alleen, de onderwerpen zijn zo ontzettend het zelfde. De 'laat ik een hoop mensen dissen' (Hop Is Back) nummers, alhoewel dit dan bij Hopsin vooral rappers zijn, en de 'ik haat alle vrouwen en ik wil ze vermoorden' nummers (Good Guys Left Behind) zijn onderwerpen die Eminem ook niet vreemd zijn. Dit zijn misschien niet perse onderwerpen die Eminem echt kenmerken, maar de uitvoering is zó overduidelijk op hem geïnspireerd dat het hier en daar vervelend is.

Jep, dat dacht ik ook al Er zitten wel wat lekkere tracks tussen maar het blijft niet hangen.

Na de eerste luisterbeurt geef ik vier sterren, kan nog aangepast worden. Zal hem de komende dagen meer beluisteren. Heb Hopsin hoog zitten als rapper, maar was nooit echt overtuigd of hij wel een studioalbum kon dragen. Inmiddels ben ik dat wel, hoewel de tracks vooral battleraps lijken en een vast concept uit het oog verloren is weet hij toch track op track te overtuigen.

Toch is de speelduur wel wat aan de lange kant. En aan het eind verlangde ik zelfs een beetje naar een commercieel zomers deuntje om weer even uit de zware teksten te komen. Maar bekijk ik deze plaat track voor track dan kan ik niets anders dan concluderen dat dit voor mij tot nu toe een van de beste platen van het jaar is.

Tuurlijk, hij lijkt veel te kopiëren van Eminem (al hou ik het liever bij een inspiratiebron) desondanks kan ik Knock Madness beter waarderen dan de laatste release van zijn grote inspirator. Vind trouwens dat hij Eminem op Tears To Snow wel erg nadoet, zowel zijn stem als flow neemt hij over. En ben ik trouwens de enige die Nollie Tre Flip aan Eazy-E doet denken?

Lekker album.

(wil jij als eerste mijn reviews lezen, abonneer je dan op mij door een PM te sturen)

Na talloze pushbacks en uiteindelijk 3 jaar na Raw is Hopsin's grootste last van z'n schouders gevallen. Sinds de aankondiging van Knock Madness in begin 2011 is de hype enorm bij de altijd maar groeiende fanbase (vooral na Ill Mind 5) en Funk Volume verwacht ook een groot succes. De nieuwe artiesten Dizzy Wright en Jarren Benton hebben deels de druk kunnen opvangen maar Knock Madness is altijd het magnum opus geweest van het zelfstandige label. Met alle ogen nu op Hopsin gericht, iets waar hij duidelijk niet van houdt, is het gelukt om een waardige opvolger van Raw te leveren?

Ja en 'n heel klein beetje nee. Aan de ene kant laat Hopsin zien erg gegroeid te zijn als artiest, maar toch vind ik dat het album zich iets teveel wil meten met Raw. Still Got Love For You is inhoudelijk een vervolg op Baby's Daddy, Dream Forever probeert de genialiteit van Heather Nicole te overtreffen en What's My Purpose is wat te prekerig, iets wat haar voor "voorganger" Nocturnal Rainbows wel goed lukte. En zo zitten er in meer herkenbare formules van Raw in het album.

Maar ondanks dit minpuntje is Knock Madness wel een zeer solide 4* album dat neigt naar een 4,5. Ik durf zelfs zo ver te gaan dat het misschien wel mijn favoriete hiphop album van het jaar is. Hopsin stelt namelijk op werkelijk geen enkel moment teleur. Hij laat zien dat er maar weinig collega's kunnen tippen aan zijn flow, rijmschema en techniek. Op I Need Help en Bad Manners gaat hij tekeer als een beest en op Rip Your Heart out staat hij z'n zelfs mannetje tegenover Tech N9ne. De man kan dus ontzettend goed rappen, en dit alles gepaard met een flinke dosis emotie en woede, zijn grote kracht, maakt hem misschien zelfs uniek.

Hip Hop Sinister is het beste voorbeeld hiervan. De woede over wat er allemaal gebeurt in de rapgame is echt, en dat voel je gewoon, net als in Tears To Snow waarin hij de prijs van bekendheid proeft. Het grote pluspunt aan Hopsin vind ik zijn authenticiteit. Alle verhalen die je hoort zijn echt gebeurd en elk woord is gemeend. Vandaar dat Knock Madness veel persoonlijker en donkerder is, door de gebeurtenissen van de afgelopen 3 jaar, sinds hij is doorgebroken. De term "emo-rapper" valt vaak bij Hopsin en dat is wellicht ook wel de beste omschrijving.

De emotie en drang om zich te bewijzen zit dus erg veel in het album, maar de (zwarte) humor ook nog deels aanwezig in bijv. Gimmie That Money. De kracht om te entertainen is ook een groot pluspunt van Hopsin. De manier waarop hij onderwerpen brengt maakt het vaak interessant. Zijn storytelling zit altijd logisch in elkaar, hij is makkelijk te volgen en altijd goed verstaanbaar. Het klinkt allemaal zo simpel, maar Hopsin blinkt erin uit.

Zoals altijd produceert Hopsin zelf z'n beats en dat is weer te horen op Knock Madness. Hij is erin gegroeid, dat is duidelijk te horen. Het klinkt wat muzikaler, wat professioneler en hij wijkt geen moment af van z'n stijl. Het album luistert daarom prettig weg als een geheel. De funk in Gimmie That Money is fantastisch, Dream Forever wordt nog emotioneler dankzij het vioolspel aan het einde en Still Got Love For You is de meest catchy en vrolijke beat wat de man ooit heeft geproduceerd. Heerlijk!

Is dan alles zo goed? Nope. Bij Jungle Bash en ook Nollie Tre Flip valt het kwartje niet bij mij. Good Guys Get Left Behind is een twijfelachtig nummer, maar begint langzaam toch wat meer te groeien bij mij. Dat refrein Over refreintjes gesproken. Ja, het zingen blijft een klein minpuntje van Hopsin wat er altijd zal blijven. Soms werkt het (Caught in the Rain), soms niet. Gelukkig komt er na een refrein altijd een inhoudelijke/gruwelijke/emotionele verse, dus ik neem het voor lief.

Maar ja. The Friends Are Knocking, Hip Hop Sinister, de gruwelijke possetrack Who's There. Zoveel moois op dit album. Hopsin blijft voor mij de meest interessante rapper van het moment. Het is nu de vraag wanneer we een opvolger van Knock Madness kunnen verwachten. Als we de laatste track (en de vele Twitter rants) moeten geloven, zou dit wel eens Hopsin's laatste kunnen zijn. Als dat zo is, dan is het een waardig afscheid. Een ding is zeker: met Knock Madness sluiten Hopsin en Funk Volume zich, wat mij betreft, definitief aan bij de elite van de underground hiphop scene.

I feel like I'm going to Hell, I keep it up, even my priest knows it,
So many women and the money is great,
But this life just isn't me and I don't want to be fake,
I didn't think that it would come to this day,
It's time I put my alter ego to the side and leave him stuck in his grave

Good Guys Get Left Behind is mijn favoriet van het album lol.

''I should have fucked you when i had the chance to.''

Kapot gelachen om dat refrein.

Briljant cheesy is het gewoon!

Nee, gewoon echt afgrijselijk.

Verschrikkelijk slecht refrein.