John Norum - Optimus (2005)

John Norum heeft na dit album toch nog veel meer gemaakt?

Volgens mij alleen Playyard Blues.

Ja die ook inderdaad maar ik mis ook nog Slipped into Tomorrow uit 2000. Een prima album.

Dan is het 'naast dit album' i.p.v. 'na'
Slipped into tomorrow vind ik trouwens niet zo bijster interessant maar wellicht dat die discussie een keer in een eigen topic gevoerd kan worden?
On topic; dit album is redelijk naar mijn mening. Een paar sterke nummers (Nailed to the cross, Chase down the moon, Better day en One more time) maar ook wat minder indrukwekkende (Change will come en Forced). Op het gitaarspel is niks aan te merken alleen begin ik deze sound van Norum nu wel wat zat te worden eerlijk gezegd. Die downtuned gitaren moet ie maar weer eens inruilen voor een geluid.

Goed album. Aan nummer 5 schreef Glenn Hughes mee. Aan nummers 2 en 9 de huidige Opeth gitarist Frederik Akesson die zijn gitaarpartijen ook inspeelde.

Een lekker vet geluid en stevige nummers. John Norum blinkt vooral uit als gitarist maar staat als zanger ook zijn mannetje.

Een prima gitarist, een redelijk goede zanger en degelijke nummers. De productie klinkt wat mat in mijn oren en spettert niet, dat is een gemis want het had de plaat naar een dikke score kunnen tillen. De nummers zitten eigenlijk prima in elkaar, het rockt flink en het gitaarwerk is dik in orde. Leuk om het nummer Time to Run (die ik alleen ken van Phantom Blue en geschreven voor het album Built to Perform) weer eens te horen, wat zit hier toch een heerlijke groove en power in. Beste nummers; Chase Down the Moon, het al eerdere benoemde Time to Run en de instrumental Optimus. Norum is een redelijke zanger en past goed bij deze vorm van power rock. Graag een remaster meneer Norum, dat verdient deze schijf wel.

Wat doe je als je oude bandje weer bij elkaar is, maar niet al je materiaal kan gebruiken? Je brengt een volgend soloalbum uit. Tussen comeback Start from the Dark (2004) en Secret Society (2006) van Europe, bracht gitarist John Norum Optimus uit.

Hierboven verwoordt milesdavisjr precies hoe ik het beleef, waarbij de kleine toevoeging dat Phantom Blue, van wie het nummer Time to Run wordt gecoverd, de groep was van zijn Amerikaanse echtgenote Michelle Meldrum. Dan snap ik hoe het nummer in Zweden terecht kwam. Norum is een prima zanger met een vrij rauwe stem en dit leentjebuur past bij de rest van het album. Dit is dus tevens het nummer dat mede door ex-Purpleman en vriend-van-John Glenn Hughes werd geschreven, zoals Kronos reeds in 2011 opmerkte.
Tegelijkertijd kan ik mee met miles' kritiek op de doffe productie, die gecomprimeerd aanvoelt. Dat mede door de laaggestemde gitaren, het kritiekpunt van vielip.

Mijn favorieten: de niet eens zo vlotte opener Chase Down the Moon, het lichtere One More Time, het instrumentale Optimus, Takin' the Blame met zijn zware en tegelijkertijd melodieuze intro, alsof hier Thin Lizzy en Black Sabbath elkaar ontmoeten én het optimistische en lichtere Change Will Come.
Het tweede instrumentaal is de afsluiter Solitude, waar Norum (weer) eens laat horen hoe goed hij als sologitarist is. Een eigen compositie, niet een cover van het gelijknamige nummer van de Sabs.

Degelijk, verdienstelijk maar nergens verrassend, ontroerend of iets anders wat me echt raakt. Een 6,5 als schoolcijfer en dat is toch meer dan de 5 die ik voorganger Slipped Into Tomorrow uit 1999 gaf. Met de mannen van Europe wordt Norum echter naar grotere hoogten gestuwd.