R.E.M. - Reveal (2001)

Monotoon... dat vind ik nou persoonlijk een aardig adjectief voor deze plaat (3*). Slingert Up (4½*) van hot naar her? Wellicht, ik vind het eigenlijk wel meevallen... de plaat is redelijk samenhangend van toon, maar wel zeer avontuurlijk. Als eerste post-Berryplaat klinkt hij logischerwijs nogal 'anders' dan we gewend waren, maar de band slaagt er daar nog in om een en ander als een kans te zien in plaats van als een bedreiging. Hier bevatten veel songs mooie momenten, maar het geheel is minder dan de som der delen en de band slaagt er nergens in écht tot het gaatje te gaan.

Afijn, daarom dus wat mij betreft een van de zwakste R.E.M.-albums. Het basisniveau van de band is bijzonder hoog, daarom toch nog 3*, maar dan houdt het ook wel op.

Ik geef je groot gelijk Tribal ! Dit is niet hun beste plaat, maar zeker niet hun zwakste (voor mij blijft dat Monster, een Monster van een plaat haha, al heeft ook dàt album een paar fraaie momenten).
All The Way to Reno is ronduit één van de beste R.E.M. songs vind ik en IMITATION OF LIFE is gewoon één van de aanstekelijkste singles die ze maakten, zelfs eigenlijk beter voor een party dan Losing My Religion !
Hier en daar klinken ze - al dan niet bewust - een beetje als The Beach Boys, ik vind dit een plaat waar de ZON VAN GAAT SCHIJNEN, een echte zomerplaat !
3.5 sterren lijkt met toch redelijk fair, niet ? *** 1/2

minst goede plaat van REM denk ik , vind around the sun , ook niet overweldigend goed maar toch beter als deze. Het album blijft de moeite waard door de eerste 2 nummers , vooral I've been high vind ik echt kippevel. Echt strontvervelend zijn All the way to reno ( misschien wel hun slechste nummer ooit) en summer turns to high. gewoon eerste twee nummers draaien en dan af zetten, heb je nog een idee van hoe geniaal REM kan zijn

All the Way to Reno vind ik juist erg verfrissend. Het heeft een hele andere sound, maar slecht vind ik het zeker niet. Meer origineel dan. Summer Turns to High ook erg prima te verteren, een van mijn favorieten zelfs van dit album en net als All the Way to Reno een sixtiesgeluid. Je houdt ervan of niet, jij dus duidelijk niet

Zoals al gezegd, Steven je moet echt eens beter luisteren, All the Way to Reno is potverdorie één van de redenen om deze plaat aan te schaffen!
Maar "goesting" is koop zeggen ze in Vlaanderen.
Dat wil zeggen : elk zijn meug, elk zijn smaak.
Zèlfs Bon Jovi heeft ergens fans, wàt ik dan nooit begrepen heb!

Tja, ik vind het een erg saaie plaat. I'll Take the Rain redt hem van 2*, vooralsnog 2,5, maar ik zal hem in de toekomst nog een paar kansen gaan geven hoor ...

Ja, dat vind ik nou ook een hele leuke single. Clip was trouwens ook geinig.
Maar deze plaat heb ik maar een paar keer helemaal beluisterd.
Vind het vrij eentonig en vlakjes, als ik eerlijk mag zijn.

3.

Ik ga hem opwaarderen van 3.5 naar 4, dit is een echte groeiplaat, eentje die zijn geheimen niet meteen prijsgeeft. I love it!

* * * *

Tja, dit 12e album van REM was toch de eerste keer dat deze band mij teleurstelde. Slecht is het niet, maar ik ben beter gewend van REM. Bij de eerste luisterbeurt destijds vond ik het juist een prachtig album, maar vreemd genoeg werd ie na verloop van tijd juist minder inplaats van beter, terwijl dit meestal juist andersom is. De zomerse sfeer verbloemde wellicht de mindere composities? Eigelijk ligt het niet aan de composities, want die zijn zeker niet slecht, maar aan de gladgestreken sound. 'Up' had ook een gladdere sound, maar door de elektronica experimenten viel het daar niet op.

Het is alsof er (waarschijnlijk door toedoen van producer Pat McCarthy die van 1998 tot 2005 achter de knoppen zat) te lang aan deze nummers gesleuteld is waardoor uiteindelijk de 'ziel' uit de nummers verdwenen is. Bij 'I'll Take The Rain' blijkt dit het duidelijkst. Een prachtig nummer bij eerste beluistering, maar na verloop van tijd merkte ik dat het nummer me weinig meer deed. Toch staan er ook hier weer een paar pareltjes op: 'I've Been High', 'She Just Wants To Be', 'Beat A Drum' en 'Imitation of Life'. Overigens, van 'Beat A Drum' vind ik de demo-versie inderdaad beter.

Eindelijk sluiten ze met deze plaat die loodzware en oersaaie periode af, en doen weer waar ze steengoed in zijn. Eindelijk weer een REM plaat die blijft hangen en na meerdere luisterbeurten in mijn top 10 is beland.

Dit album ligt zowat in het midden van "Automatic For the People" en "Up". Degelijke, sfeervolle, licht experimentele en melodieuze popsongs met een zomers tintje, al hadden er wat meer vlotte nummers mogen staan.
"Imitation of Life" is erg aanstekelijk, "The Lifting" en "All the Way to Reno (You're Gonna Be a Star)" vind ik eveneens prachtig. Dit album is niet hun beste, maar R.E.M. blijft al jarenlang tot de toonaangevende Amerikaanse bands horen.

Geweldig album van R.E.M. dat bij mij altijd de zon laat schijnen.Het lijkt op een tussendoortje en dat is waarschijnlijk ook de opzet geweest ,daar er hier eigenlijk weinig promotie aan is gegeven,zowel door band als platenmaatschappij.De toon van het album is loom ,maar zeker niet suf.Veel van de nummers op Reveal hebben iets "herkenbaars" en dat voelt als thuiskomen.R.E.M. doet op Reveal niks niews maar wat ze doen,doen ze erg goed.Imitation Of Life is een heerlijke single en I'll Take the Rain is van ongekende schoonheid.Heel fijn plaatje om te draaien als de regen je ramen geselt en je even met jezelf in de knoop zit.Na het wegsterven van de laatste tonen van Beachball breekt vanzelf de zon door,althans hier bij mij thuis wel.

Weinig interessant album van de mannen van R.E.M. Wat mij betreft niets nieuws onder de zon. Het album moddert een beetje aan, maar weet nooit echt een hoogtepunt te bereiken. Een voldoende krijgt het nét.

3.0*

Het is toch even doorzetten met deze plaat. De eerste draaibeurten klinkt het allemaal wat saai. Nu een weekje en aardig wat kilometers verder begint het kwartje te vallen. De algehele sfeer van de cd is toch het sterke punt denk ik. Uitschieter: I'll Take the Rain

Volgens mij was dit geen tussendoortje, de singles imitation of life en all the way to Reno zijn behoorlijk gepromoot, en werden redelijke hits. Ook was er om deze plaat onder de aandacht te brengen een wereldtour van R.E.M. Dus van een tussendoortje kan je hier niet spreken. De term "tussendoortje" doet deze plaat te kort. De plaat is een groeier, hoe vaker je hem hoort hoe beter je de plaat gaat vinden. Ik wordt in ieder geval erg blij van deze plaat, alsof de zon opkomt en je een hele lange warme zomerdag voor de boeg hebt, zelfs als het grijs, bewolkt en nat is.

Gezien mijn waardering en opname in mijn top10 doe ik het abum niet te kort denk ik.Wat ik probeerde aangeven is dat er in tegenstelling tot Monster en Automatic minder promotie aan dit album is besteed .Zelfs Up en Around the Sun kregen meer aandacht in de pers.Misschien dat het album wat geruislozer is gepresenteerd tov de eerder genoemde albums en dat ik daaruit die conclusie trek .Daarbij zei ik dat de plaat LIJKT op een tussendoortje ,niet dat het er 1 is.Het is wel degelijk een prachtplaat van R.E.M. 1 die continue strijd om een plekkie in mijn top 10 met Murmur,Up en New Adventures in HI-FI .Ik draag deze plaat een warm hart toe en doe hem zeker niet tekort in mijn optiek.

Gelukkig maar Twinpeaks, want ik schrok al. Ook ik heb deze plaat in mijn top 10 staan. Als je het toch over een tussendoortje hebt, vind eerder hun laatste CD iets hebben van een tussendoortje.

over elke R.E.M. plaat zijn interresante feiten te vertellen. Dit is de tweede die men uitbrengt als trio als opvolger van Up, wat ik overigens een prachtige plaat vind. Op deze plaat klinkt R.E.M. belegen en dit is geen diskwalificatie, sophisticated is een in deze een lekkerder woord wat de lading wellicht beter dekt. Het klinkt verzorgder, meer een luister album zoals die past in de lijn die met Up is ingezet. Kakt tegen het einde wel een beetje in.

Beste album sinds Monster. Daarna helaas niet meer kunnen overdoen

Zomerse hoes, en zo klinkt de plaat ook. Tal van topnummers, zoals het erg aanstekelijke All The Way To Reno, het mooie Dissapear, het dromerige Summer Turns To High, dat sterk aan The Beach Boys doet denken, qua klankkleur dan.
I'll Take The Rain en Beachball zijn prima wat zweverige afsluiters van een best goed album.
En Imitation of Life is een pure zomerse "partysong" zoals ze dat sinds Losing My Religion niet meer gemaakt hadden.
Puike plaat dus.

'De minste R.E.M.-plaat' is misschien net zoiets als 'de minst lekkere sex', erg betrekkelijk als het gaat om de beste popgroep van na de Beatles. Toch is dit ook voor mij de enige die een (krappe) onvoldoende scoort, niet omdat de liedjes slecht zijn (integendeel), maar ik kom gewoon niet door al die gezwollen lagen geluidseffecten en synthesizers.

Ik heb om een of andere reden deze plaat nooit beluisterd. Toch wil ik mijn verzameling compleet maken. En heb ik hem toch wel besteld. Volgens mij de laatste plaat die father Mckenzie kan bekoren dus ben benieuwd.

Tweede R.E.M. album van de 'electronische trilogie' en voor mij de minst goede. De meeste nummers gaan nergens heen en beklijven niet. Als ik naar de tracklist kijk kan ik maar van enkele nummers zeggen hoe ze gaan en ik heb het album (destijds) toch erg veel gedraaid.
Imitation of Life blijft een topnummer maar kan het album niet redden.

volledig akkoord met wat je hierboven schrijft, rkdev. Is voor mij ook het enige REM-album waar ik me bij sommige tracks echt niet kan herinneren hoe ze ook maar klinken, en van sommige weet ik zelfs niet dat het REM-titels zijn. 'dissappear' bvb, da's voor mij altijd een INXS-song

Apart album moet ik zeggen. Pas twee keer beluisterd, maar ik vind de combinatie van uitgeklede ballads en electronisch ondergoed wel heel vreemd. Laat dat ondergoed nou net vaak een beetje jeuken of gewoon prikken. Vooral dat ene nummer, een pianobalade met een zachte industrial-beat én zelfs nog een Public Enemy-achtige sample van een fluitje vond ik maar curieus.

Beluister het album gewoon nog een keer. Twee keer beluisteren is wellicht iets te weinig.

Nee, dat snap ik ook wel, maar ik vind de nummers bij vlagen eerder interessant dan goed.

Jazeker, het kwartje is gevallen. Saturn Return is zelfs een van mijn favorieten geworden. Op dit album hoor ik een mooie, oranje kleur die ik eigenlijk verder bijna nergens hoor (op een aantal Editors-nummers van hun eersteling na).

R.E.M. heeft voor alle voorgaande albums van mij altijd minimaal 3,5*** gekregen, maar dat gaat deze keer niet lukken. Het is nog niet onvoldoende, maar het klinkt soms erg anoniem en gewoontjes. De liedjes blijven niet erg hangen. Natuurlijk, 'All The Way To Reno', 'Imitation Of Life' en 'I'll Take The Rain' zijn mooie songs. Maar R.E.M. kan over de hele linie een beter album bij elkaar spelen.

Vind dit een zwaar onderschat album. Ik heb alle albums van REM beluisterd en vindt dit album " Reveal" eerlijk gezegd het beste studioalbum wat ze ooit hebben gemaakt. Melodische muziek met mooie zanglijnen,mooi ritme, avontuurlijk en vooral aangenaam om naar te luisteren.
De eerste 4 nummers zijn gewoon af !!!!