Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra - Fuck Off Get Free We Pour Light on Everything (2014)

Op z'n zachtst gezegd een interessante titel.

Onlangs een fragment van 7 min(!) gehoord van Austerity Blues en ik was best onder de indruk. Volgens mij mogen we weer een paar lange nummers verwachten, ik heb alvast hoge verwachtingen. Artwork & titels zijn ook weer erg interessant!

vanaf vandaag gelekt.. straks eens luisteren, best benieuwd of die het niveau van de vorige kan overtreffen

Ja! Vooral What We Loved Was Not Enough gaat door merg en been!

Ik kan toch wel voorzichtig zeggen dat ik enorm onder de indruk ben van 'Fuck Off Get Free We Pour Light on Everything' eerst die fantastische comeback van GYBE! en nu dit!
Het heeft alle elementen van de voorgaande A Silver Mt. Zion platen - Efrim die vals maar vol gevoel zingt, prachtige composities, ... - maar deze is zoals ze zelf zeggen toch wat directer en harder. Vooral What We Loved Was Not Enough - de titel alleen al - is verpulverend!

Is dat al niet een "ouder nummer "?

O ja en de volgende is al 3 jaar oud http://www.youtube.com/watch?v=mEPmjRc_w90

Plezante plaat. De eerste 4 nummers erg goed, dik boven de 4*. Het laatste deel dan wel weer teleurstellend
Al is zo te zien niet iedereen het daar mee eens

what we loved was not enough is in 2012 uitgebracht op limited ep The West Will Rise Again als een nummer uit 2 delen met nog 2 bonus nummers:

Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra* - The West Will Rise Again (Vinyl) at Discogs

Ik had een typische post-rock plaat verwacht, dat komt doordat ik alleen maar de eerste en vierde plaat van dit gezelschap ken. Bij de eerste luisterbeurt was ik best wel verrast, aangezien ik een vrij rauwe plaat hoorde met bijna een punkenergie op sommige momenten maar ook epische stukken. De vocalen zijn alleen niet je van het, dat is soms een struikelblok, maar hij gaat zeker meer beluisterd worden.

Ja, die punkenergie viel me ook al op vooral bij Austerity Blues & Take Away These Early Grave Blues. Efrim vind ik persoonlijk dan weer één van de betere zangers die er zijn.

Ik ben best onder de indruk van dit werk. Ik vond die laatste van GYBE! persoonlijk wat minder, en de plaat die Efrim Menuck onder zijn eigen naam uitbracht in 2011, was ook maar een half succes. Maar dit is andere koek.

Wordt vervolgd..

Bevalt me zeer goed, ook niet verwacht. Alhoewel ik de 3 platen hiervoor (nog) niet beluisterd heb, ben ik toch verrast door het hardere geluid dat men hier laat horen. Tevens vind ik dat Efrim een stuk beter is gaan zingen.

Ik ben het er wel mee eens, eigenlijk..

Ik moet ook zeggen dat ik de eerste vier nummer ook veel meer kan bekoren dan de laatste twee. Ik vind SMZ wel steeds beter worden eerlijk gezegd.

Ja en ik heb m nu al in huis ( officieel CD )! Bij Constellation wilden ze me zeker niet meer laten wachten ( ik had nog meer besteld ). Goede service, en een persoonlijk briefje erbij, een leuk welkom bij mijn eerste bestelling.

Lekker plaatje is dit, heel anders dan wat ik al kende.

Blijkbaar de gewoonte bij Constellation om bij bestellingen persoonlijke briefjes te sturen. Leuk, al vind ik het jammer dat ik het bij mijn LP's niet heb doordat ik ze in een vinylwinkel kocht.

Verbazend goede plaat dit. Kollaps Tradixionales vond ik een onwaarschijnlijke zeikplaat en die Godspeed comeback was achteraf gezien ook maar opgewarmde kost terwijl Efrims solo-plaat volledig langs me heen ging maar hier tonen Efrim en de zijnen een soort hernieuwde energie die ik al een tijdje niet meer met dit collectief geassocieerd heb.

Tipje van mij: een lead singer die kan zingen. Geen dank.

Tipje van mij: een lead singer die meer emotie in zijn stem legt dan deze ken ik haast niet. Geen dank.

Wat is er mis met de leadzang? Beetje een Elvis Costello op een rauwe, gejaagde tour. Best tof.

Ik ben positief verrast door dit album. Heel anders dan wat ik van de projecten van Efrim gewend ben. Ook de zang van vind ik juist net dat beetje extra punk aan dit album geven. Ik laat nog even wat luisterbeurten voorbij komen alvorens ik een stem uitbreng.

Lees mijn recensie van Fuck Off Get Free We Pour Light On Everything op Zware Metalen.

"We live on an island called Montreal, and we make a lot of noise because we love each other". Zo introduceert Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra zich op zijn nieuwe plaat en eigenlijk slaat het de spijker op zijn kop. De bekendste naam van deze groep is Efrim Menuck, hij is namelijk ook lid van Godspeed You! Black Emperor, één van de grootste namen in de post-rock. Fuck Off Get Free We Pour Light On Everything is alweer de zevende plaat van deze Canadezen...

Erg knap stuk Mike!

Dat Godspeed You! Black Emperor! (schrap één uitroepteken naar keuze) een grote naam was in postrockland, wist ik al langer; maar dat deze band daar in zekere zin een voortvloeisel van was, was dan weer volkomen nieuw voor mij. Ik liet mijn oog hier vooral op de bijzondere titel vallen, niet op de reputatie van de (mij toen nog onbekende) band.

Goed, het label waarop de plaat wordt uitgebracht, had een duidelijke hint kunnen zijn. Constellation. En als ik dan eens ga snuffelen, zie ik dat deze band toch al een aantal platen heeft uitgebracht, waarvan er enkele op MuMe best goed worden beoordeeld. Ik heb dan ook het debuut eens opgesnord, en dat beviel me wel; het had wel iets van de inherente dreiging van Godspeed, maar dan wat toegankelijker.

En een kleine maand geleden volgde dan mijn echte vuurdoop; de eerste beluistering van het nieuwe album, ‘Fuck Off Get Free We Pour Light on Everything’. De razend interessante openingstrack zette me, met z’n grilligheden en dreiging, meteen op het goede spoor, en gaf me het gevoel dat dit wel goed zou komen. En hoe!

Nu, na zo’n tien luisterbeurten, kan ik concluderen dat het niet kan tippen aan het beste werk van Godspeed, maar me toch een stuk beter bevalt dan bijvoorbeeld de “comeback” van die band in 2012. ‘Fuck Off Get Free We Pour Light on Everything’ bestaat uit 6 songs, waarvan er 3 de tien minutengrens passeren. Vooral de reeds genoemde opener en het grootse ‘What We Loved Was Not Enough’ maken grote sier. ‘Austerity Blues’ is, met z’n klein kwartier, dan weer iets te langdradig. Neen, dan liever de begrafenis / kermis die ‘Take Away These Early Grave Blues’ heet.

De leden van de band gaan er prat op dat ze muziek als een kunstvorm beschouwen, en er serieus mee bezig zijn. Zoals ergens te horen is: “Music is a way of life, it’s more than just something you do on the weekend … it’s something you devote your life to.”

Deze band (afijn, deze plaat) heeft dezelfde dreiging in zich als het werk van Godspeed, maar klinkt toegankelijker, ondanks het feit dat de vocalen nu niet meteen doorsnee zijn. Frontman Efrim Menuck heeft een stem die zich onderscheidt, en een hoog love-it-or-leave-it-gehalte heeft. Ik hou er wel van, je hoort de intensiteit en inleving er duidelijk in terug, en dat mag ik wel in muziek. Ook is dit geen postrock, eerdere pop/rockmuziek met een postrock-randje. Er zit diepgang en suspense in de nummers, maar het is (bewust?) net luchtig genoeg gehouden, om niet in de val te trappen waar vele andere bands in aangrenzende genres zich al mee bezeer hebben; te slepend en dreigend willen klinken, om naderhand er niet in te slagen om boven het maïsveld uit te steken.

‘Fuck Off Get Free We Pour Light on Everything’ is een plaat waar ik intens van kan genieten, en nog het meest op de fiets, met striemende regen die in mijn gezicht klettert en liefst nog een portie huilende wind erbij. Want dat apocalyptische heeft deze plaat wel, en is één van de redenen waarom ik het zo geslaagd vind.

4 sterren

Nick, wat schrijf je toch toffe recensies. Zoals ze bedoeld zijn: interesse-opwekkend.

Heel erg mooie recensie inderdaad!

Een voor mij totaal onbekende band en ook (zelfs?) de link met GYBE had ik zelf niet zo snel gelegd. En, verrek, eigenlijk zitten er wel overeenkomsten al vind ik GYBE zwaarder en ontoegankelijker.

Deze plaat, die ik vanmiddag een eerste luisterbeurt heb gegeven, omschrijf ik nog het meest als progrock meets folk. Waarom mag duidelijk zijn: de lange instrumentale stukken klinken voor mij als progrock, maar tegelijk zit er iets luchtigs in en doet de ruimte in de productie en het gebruik van instrumenten me aan folk denken. Op een bepaalde manier hoor ik zelfs Arcade Fire erin terug en ook meen ik invloeden van The Velvet Underground te bespeuren. Dat is ook niet zo raar, nu ik hierboven de term punkenergie heb gelezen. Cijfer volgt later.

Een nummer voor Capital Steez, interessant.

Wonderlijk dat er nog GYBE-liefhebbers zijn die deze band nu pas leren kennen. Dit is al hun zevende album.


Arcade Fire-vergelijking is niet zo raar. Ze komen uit dezelfde stad en bv. Sophie Trudeau van ASMZ en GYBE speelt ook mee op Funeral.

Voor de meeste bands is de naam heilig. In sommige gevallen wordt ‘the’ nog wel eens weg gehaald, maar veel extremer dan dat wil het niet snel worden. Behalve bij The Silver Mt Zion dan. Begonnen als A Silver Mt. Zion, 4 albums onder de naam The Silver Mt. Zion Memorial Orchestra & Tra-La-La band en nu alweer voor de 2e keer onder de noemer Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra dus. Dingen lekker anders doen, gewoon omdat het kan. Het moet allemaal wel een beetje spannend blijven natuurlijk.

En dat geldt zeker voor dit nieuwe album. Het begint namelijk met de stem van een klein meisje: “We live on an island called Montreal, and we make a lot of noise because we love each other”. Nou, dan moet het met die liefde wel goed zitten want wat volgt is inderdaad noise. Maar dan wel op een positieve manier. De zanger zou de eerste ronde van Idols (of vul hier ieder ander talentenprogramma in) waarschijnlijk niet overleefd hebben, het tempo gaat van niveau gletsjer naar licht-snelheid binnen 2 seconden en weer terug en de violen lijken harder hun best te doen tegen de muziek in te gaan dan daadwerkelijk mee te willen helpen. Een soort post-rock op overdrive. Maar is het ook goed? Dat weet ik eigenlijk niet zo goed. Op sommige momenten is het teveel, teveel ideeën, teveel van alles eigenlijk. Maar 2 seconde later kan zich ook bijna perfecte schoonheid openbaren als alles opeens wel samenvalt. Hierdoor is het album in ieder geval altijd spannend, het blijft trekken aan me. Zodra het afgelopen is, wil ik hem eigenlijk gelijk nog een keer opzetten.

En dan moet je nu naar een conclusie schrijven, want zo hoort dat. Maar ja, wat moet je hier nou van vinden? Bij vlagen onuitstaanbaar, op andere momenten geniaal, maar het is in ieder geval spannend. Misschien moeten we het anders doen. Van 0 tot 5 sterren en een apart hoekje voor Thee Silver Mt. Zion waar alles zijn waarde heeft verloren. Ik gok dat de band dat wel kan waarderen. Totdat ik hier een mooie oplossing voor heb gevonden, toch maar traditionele sterren uitdelen. 4 stuks, maar over 2 seconde kunnen dat er ook 5 of 2 zijn.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds