Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra - Fuck Off Get Free We Pour Light on Everything (2014)

Dat Godspeed You! Black Emperor! (schrap één uitroepteken naar keuze) een grote naam was in postrockland, wist ik al langer; maar dat deze band daar in zekere zin een voortvloeisel van was, was dan weer volkomen nieuw voor mij. Ik liet mijn oog hier vooral op de bijzondere titel vallen, niet op de reputatie van de (mij toen nog onbekende) band.

Goed, het label waarop de plaat wordt uitgebracht, had een duidelijke hint kunnen zijn. Constellation. En als ik dan eens ga snuffelen, zie ik dat deze band toch al een aantal platen heeft uitgebracht, waarvan er enkele op MuMe best goed worden beoordeeld. Ik heb dan ook het debuut eens opgesnord, en dat beviel me wel; het had wel iets van de inherente dreiging van Godspeed, maar dan wat toegankelijker.

En een kleine maand geleden volgde dan mijn echte vuurdoop; de eerste beluistering van het nieuwe album, ‘Fuck Off Get Free We Pour Light on Everything’. De razend interessante openingstrack zette me, met z’n grilligheden en dreiging, meteen op het goede spoor, en gaf me het gevoel dat dit wel goed zou komen. En hoe!

Nu, na zo’n tien luisterbeurten, kan ik concluderen dat het niet kan tippen aan het beste werk van Godspeed, maar me toch een stuk beter bevalt dan bijvoorbeeld de “comeback” van die band in 2012. ‘Fuck Off Get Free We Pour Light on Everything’ bestaat uit 6 songs, waarvan er 3 de tien minutengrens passeren. Vooral de reeds genoemde opener en het grootse ‘What We Loved Was Not Enough’ maken grote sier. ‘Austerity Blues’ is, met z’n klein kwartier, dan weer iets te langdradig. Neen, dan liever de begrafenis / kermis die ‘Take Away These Early Grave Blues’ heet.

De leden van de band gaan er prat op dat ze muziek als een kunstvorm beschouwen, en er serieus mee bezig zijn. Zoals ergens te horen is: “Music is a way of life, it’s more than just something you do on the weekend … it’s something you devote your life to.”

Deze band (afijn, deze plaat) heeft dezelfde dreiging in zich als het werk van Godspeed, maar klinkt toegankelijker, ondanks het feit dat de vocalen nu niet meteen doorsnee zijn. Frontman Efrim Menuck heeft een stem die zich onderscheidt, en een hoog love-it-or-leave-it-gehalte heeft. Ik hou er wel van, je hoort de intensiteit en inleving er duidelijk in terug, en dat mag ik wel in muziek. Ook is dit geen postrock, eerdere pop/rockmuziek met een postrock-randje. Er zit diepgang en suspense in de nummers, maar het is (bewust?) net luchtig genoeg gehouden, om niet in de val te trappen waar vele andere bands in aangrenzende genres zich al mee bezeer hebben; te slepend en dreigend willen klinken, om naderhand er niet in te slagen om boven het maïsveld uit te steken.

‘Fuck Off Get Free We Pour Light on Everything’ is een plaat waar ik intens van kan genieten, en nog het meest op de fiets, met striemende regen die in mijn gezicht klettert en liefst nog een portie huilende wind erbij. Want dat apocalyptische heeft deze plaat wel, en is één van de redenen waarom ik het zo geslaagd vind.

4 sterren

Voor de meeste bands is de naam heilig. In sommige gevallen wordt ‘the’ nog wel eens weg gehaald, maar veel extremer dan dat wil het niet snel worden. Behalve bij The Silver Mt Zion dan. Begonnen als A Silver Mt. Zion, 4 albums onder de naam The Silver Mt. Zion Memorial Orchestra & Tra-La-La band en nu alweer voor de 2e keer onder de noemer Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra dus. Dingen lekker anders doen, gewoon omdat het kan. Het moet allemaal wel een beetje spannend blijven natuurlijk.

En dat geldt zeker voor dit nieuwe album. Het begint namelijk met de stem van een klein meisje: “We live on an island called Montreal, and we make a lot of noise because we love each other”. Nou, dan moet het met die liefde wel goed zitten want wat volgt is inderdaad noise. Maar dan wel op een positieve manier. De zanger zou de eerste ronde van Idols (of vul hier ieder ander talentenprogramma in) waarschijnlijk niet overleefd hebben, het tempo gaat van niveau gletsjer naar licht-snelheid binnen 2 seconden en weer terug en de violen lijken harder hun best te doen tegen de muziek in te gaan dan daadwerkelijk mee te willen helpen. Een soort post-rock op overdrive. Maar is het ook goed? Dat weet ik eigenlijk niet zo goed. Op sommige momenten is het teveel, teveel ideeën, teveel van alles eigenlijk. Maar 2 seconde later kan zich ook bijna perfecte schoonheid openbaren als alles opeens wel samenvalt. Hierdoor is het album in ieder geval altijd spannend, het blijft trekken aan me. Zodra het afgelopen is, wil ik hem eigenlijk gelijk nog een keer opzetten.

En dan moet je nu naar een conclusie schrijven, want zo hoort dat. Maar ja, wat moet je hier nou van vinden? Bij vlagen onuitstaanbaar, op andere momenten geniaal, maar het is in ieder geval spannend. Misschien moeten we het anders doen. Van 0 tot 5 sterren en een apart hoekje voor Thee Silver Mt. Zion waar alles zijn waarde heeft verloren. Ik gok dat de band dat wel kan waarderen. Totdat ik hier een mooie oplossing voor heb gevonden, toch maar traditionele sterren uitdelen. 4 stuks, maar over 2 seconde kunnen dat er ook 5 of 2 zijn.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds