David Crosby - Croz (2014)

Bevalt mij wel deze Croz. Wel wat minder zweverig als in het verleden maar zeker een goed album.

4****

David Crosby is vooral bekend geworden door zijn samenwerking met Stills, Nash (en Young) en als lid van de Amerikaanse groep The Byrds. Door de jaren heen kwam hij vooral negatief in het nieuws door zijn drugs- en alcoholgebruik en zijn gevangenschap. Na 20 jaar brengt hij weer een album uit als soloartiest na het in 1993 verschenen Thousand Roads.

Ondanks dat Crosby al op leeftijd is (72), heeft hij na al die jaren het talent om nummers te schrijven nog niet verloren. Met What’s Broken horen we zijn zachte stem die op een rustige melodie het nummer bezingt. Muzikaal gezien is het één en al rust met een simpele beat waarop de tekst is opgebouwd. Time I Have bouwt zich op vanaf een drumritme waarbij hij op zijn akoestische gitaar de melodie aanwakkert. Het refrein klinkt erg goed in de oren en doet ons herinneren aan de vroegere tijden met Stills, Nash (en Young). Het elektrische geluid neemt toe en er ontstaat een mooie muzikale mix. Rust en een relaxte sfeer is wat veelvuldig op het album terugkeert. Holding On To Nothing is een jazzy nummer door de blazers die herhalend terugkeren. De emotie die Crosby in zijn stem weet te brengen bewijst maar weer eens wat een talent en passie hij voor het maken van muziek heeft.

The Clearing is een ijzersterk nummer dat een prachtige melodie heeft en halverwege op de elektronische tour overgaat. Vervormingen in het geluid tonen aan dat ook Crosby met zijn tijd is meegegaan. Vooral de samenhang van de drums, akoestische gitaar en de piano vormen een belangrijk onderdeel van het album. We horen dit ook weer terug op Radio, het refrein blijft hangen door de sfeervolle tonen. Slice of Time zit vol met emotie en wordt vol overgave bezongen. Daarna volgt Set That Baggage Down, een nummer dat opnieuw herinneringen ophaalt aan vroegere tijden door de samenzang.

Het tweede deel van het album klinkt wat minder overtuigend. If She Called weet het niveau nog op peil te houden maar klinkt af en toe iets te traag voor de stem van Crosby. In Dangerous Night wijkt hij qua stijl wat af door een ritme wat rechtstreeks uit de drumcomputer lijkt te komen. Tekstueel is er niet zo veel op aan te merken maar het ritme zorgt voor een storing die het nummer kwalitatief afzwakt. In Morning Falling toont hij wel weer aan vol met emotie en met een rustgevende melodie teksten te kunnen dragen. Het slotstuk is minder overtuigend, veel invloeden van de jazz maar te langdradig.

De comeback van Crosby toont aan dat hij nog steeds het talent en de kracht bezit om kwalitatief goede muziek neer te zetten. Dat hij met zijn tijd meegaat wordt duidelijk door de invloeden van drumbeats en wat elektronische geluiden. Al blijft het sterke punt van David de emotie die hij in zijn stem kan leggen en dit komt dan ook het beste tot zijn recht in de wat rustigere nummers. Waarschijnlijk zal het zijn laatste soloplaat, zijn minste zal het in ieder geval niet worden.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Tja, hij mag wel eens een tijdje wegblijven, echt teleurstellen met zijn muziek doet hij natuurlijk zelden.

Het verveelt nooit, zijn scherpe pen blijft aanwezig en bij tijd en wijle wil hij ook nog wel eens wat steviger uit de hoek komen.
Zijn muzikale keuzes zijn natuurlijk niet meer verrassend, hij kan zich nog wel verfijnen.

Ik vind overigens dat, zou ik zijn achtergrond niet kennen, Crosby in zijn muziek in de verste verte nog niet overkomt als een man van 72. Vreemd is dat. In alle varianten van CSN&Y heb ik hem altijd beschouwd als de oude hippievader, verreweg de oudste van het kwartet.

Maar als je in 2014 je muziek nog redelijk kunt laten aansluiten bij je eerste solo album uit 1971, heb je de tijd weten in te halen. En niet andersom.

Overigens klinkt Croz mij als een kruising tussen CPR (1998) en zijn bijdragen aan het Crosby & Nash album uit 2004. Zoon James Raymond deed natuurlijk ook mee in CPR, dus merkwaardig is het niet. De productie van Croz is echter beduidend minder gepolijst.

Ik mis overigens Graham Nash wel een beetje.

De man die Crosby altijd heeft bijgestaan in slechte tijden (en dat waren er vele) en ook geweldige albums met hem heeft gemaakt, heeft nergens meegeschreven, heeft nergens harmony gezongen, geen muziekinstrument bespeeld en zich ook niet bezig gehouden met de productie. Ook geen bedankje voor Nash bij de (enorme) lijst van alles en iedereen die wat met Crosby van doen hebben gehad, tot en met de jongen met wie geknikkerd werd in de eerste klas van de lagere school aan toe.

Ze zouden toch geen ruzie hebben? Maar nee, de laatste jaren is er veelvuldig met elkaar omgegaan bij optredens.

Vreemd is het en ik had enige inbreng van Nash graag nog willen meemaken. Ik lees ergens van iemand dat dit waarschijnlijk het laatste album van David Crosby zal zijn. Dat waag ik toch te betwijfelen. In deze vorm kan hij voorlopig de komende 10 jaar toch wel zeker 3 albums afleveren. Ik teken alvast in, mocht het van crowdfunding afhankelijk gaan worden.

Ja, Raymond deed ook mee op het C&N album uit 2004.

Live natuurlijk ook.
De keuze voor zijn getalenteerde zoon is begrijpelijk. Daarom had een kleine beetje Graham Nash van mij sowieso wel gemogen.

Misschien niet wereldschokkend, maar wel een goed gemaakte en aangenaam klinkende plaat. Wat mij betreft beter dan CPR. Veel mensen vinden de plaat overgeproduceerd, maar dat vind ik zelf wel meevallen. Ik ga deze vaker draaien dan alles wat hij de afgelopen 20 jaar heeft gemaakt.

Lees mijn recensie op:
De krenten uit de pop: David Crosby - Croz - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Een groeier.

Net als jouw kritische reflectie?

Ik moet zeggen dat het bij mij geen groeier is gebleken. De muziek sprak mij vanaf het begin zeker aan, maar inmiddels vind ik het op sommige punten soms wat saaiig. 'The Clearing' en 'Set That Baggage Down' vind ik prachtige songs. 'Dangerous Nights' is echter niet bepaald mijn favoriet. Met een klein beetje sleutelen is het nummer goed geschikt voor Boyzone of zoiets.

Bij 'If She Called' kan ik een neiging tot gapen ook niet altijd onderdrukken.
Kortom, en album met verschillende hoogtepunten wat mij betreft, maar het geheel vind ik ook weer niet geweldig. Ik gaf een 3,5, maar ik denk dat ik hem met een halfje verlaag. Drie sterren is overigens in mijn ogen nog steeds een voldoende.

Ik bedenk me nog wel drie keer voordat ik een Crosby-album van een definitieve mening ga voorzien. Sommige Crosby-songs pakken mij pas na tien of twintig jaar bij de kladden. Composities uit het verleden zoals "In My Dreams" en "Carry Me" hebben er lang over gedaan om in mijn persoonlijke top zoveel te komen. Maar wat betreft Croz sluit ik me voorlopig aan bij Hans. Mooie muziek van de beste zanger ter wereld.

Als je er "de beste levende zanger" van maakt ga ik je geloven Adrie

Hoewel ik David Crosby een klabak van een zanger vind, is zijn stem toch duidelijk wat achteruit gegaan getuige deze plaat. En nu is hij natuurlijk ook al 72 jaar, dus dat is niet verwonderlijk.

De beste zanger? Nee, maar ik zou ook niet weten wie wel. Nash vind ik overigens niet onderdoen voor Crosby.

Ja, ik voelde 'm al aankomen... En ik ben ietwat bijgelovig. Als ik hier ga opschrijven: "David Crosby is de beste nog levende zanger ter wereld" dan weet ik precies waar het journaal vanavond mee opent. Alhoewel... zou de dood van Crosby het journaal halen?

In Amerika wel. Hier houd ik het op 50% kans.

Ik schat die kans in op 95%. Ik kan me niet voorstellen dat een dergelijke grootheid uit de muzikale geschiedenis niet in Nederland als zodanig wordt gewaardeerd en gerespecteerd. Ook in Nederland is een album als Deja Vu een enorm succes gebleken.

Maar gelukkig heeft hij het tijdelijke nog niet voor het eeuwige ingeruild. Wat gelet op zijn levenstijl in het verleden op zich nog wel redelijk een wonder is.

David Crosby, jl. nog een herwaardering gegeven voor zijn If i Could Only Remember My Name. Die regelmatig voorbij kwam op mijn speler aan zee en nu tot mijn top 10 heeft geschopt. Dat zal bij dit Croz minder zo het geval zijn. Wel verrassend goed geproduceerd, muzikaal warm vorm gegeven en nog aardig bij stem. Het 1ste gedeelte van dit album bevalt mij prima en weet wat van de sfeer te vangen, die mij zo aanpreekt uit de jaren zeventig. Bij If She Callled begint het wat moeizamer te klinken en de naar Cristopher Cross riekende Dangerous Night haalt de sfeer er nog wat meer uit. Gelukkig komt erna Morning Falling die mijn aandacht weer weet vast te houden, wat mistige geluids effectjes erdoor, die soms op het randje hangen van een celestijnse belofte. Met Find a Heart kom ik aan het eind van een aardige plaat, die her en der wat zeggingskracht ontbeert. Find a Heart is nou niet echt een waardige afsluiter en kabbelt zo wat voorbij. Als geheel voor mij net te vlak om op vinyl in huis te gaan halen.

If I could only remember my name heb ik destijds grijsgedraaid.
Bij het beluisteren van Croz komt af en toe het gelukzalige hippytrippy gevoel van weleer weer boven. Graham Nash met zijn geforceerde schelle kopstem mis ik gelukkig nergens op deze plaat. Aan de s-klanken is helaas goed te horen dat de Cros niet altijd zijn kunstgebit in zijn hoogbejaarde mond had, de digitale opnametechnieken zijn genadeloos....
Al met al is dit werk toch een aardige aanvulling op zijn pensioen.

Nash heeft geen falset, hij zong gewoon heel hoog.

Ook op deze plaat weet Crosby te overtuigen. De man weet nog altijd prima muziek te maken. Blijkbaar krijgt de tijd wat dat betreft weinig vat op David. Het is allemaal niks nieuws onder de zon. Maar dat hoeft ook helemaal niet wat mij betreft. Zolang Crosby maar op de proppen weet te komen met goede nummers. En dat doet hij dus op Croz. Niet van de kwaliteit als bij zijn debuut, had ik overgens ook niet verwacht. Maar als je op deze leeftijd en verleden nog altijd met een uitstekende plaat tevoorschijn kan komen, dan neem ik daar zeer zeker mijn petje voor af.

Mooie plaat!

In retrospectief en enkele flinke luisterbeurten verder moet ik mijn mening over man's zang capaciteiten enigszins bijstellen. Hoewel een heel album lang voor mij vaak wat teveel van het goede is heeft David een stem met karakter, wat afwijkend maar daar zit ook wel weer een bepaalde charme in. De muzikale omlijsting van zijn oeuvre, met name het songmateriaal vanaf dit schijfje tot aan heden is daar ook prima op toegespitst. Veelal rustige nummers, vol met details en vaak ook wat stemmiger van aard. Opener What's Broken vormt daar al een mooi voorbeeld van. Een fraaie song en dito gearrangeerd. Zo staat deze schijf vol met een rits sterke songs; Time I Have, het prachtige The Clearing (waar ik een echo hoor van vreemd genoeg Alice In Chains) of het bij vlagen venijnige Set That Baggage Down, prima composities. De prijs voor beste track gaat echter naar Morning Falling; een werkje dat wordt voorzien van een stemmig thema, lichte Oosterse invloeden en een melancholie bevat van heb ik jou daar. Croz vormde min of meer een terugkeer en met het verstrijken der jaren kent zijn arbeidsethos geen grenzen. En dat is te billijken, met alle 'verloren' jaren heeft de beste man nog genoeg moois in zijn pen zitten om de liefhebbers te verblijden.

Samen met For Free is dit ook een sterk album. Het bejubelde " If I could only remember my name " heb ik ook maar raakt mij iets minder. In ieder geval Crosby ( met of zonder Stills, Nash & Young ) is wat mij betreft nog niet op pensioen .........

Toch wel een interessante stelling die in 2014 best logisch was. Maar Crosby had daar duidelijk andere gedachten bij! Best bijzonder dat er nog vier zouden komen. Had ik ook nooit gedacht. Ik ben er blij mee!

Ja, ik zag dit toen ter tijd ook niet aankomen. Gelukkig heeft de beste man daarna nog meer albums opgenomen (en niet onverdienstelijk). R.I.P. David!

Crosby heeft een wat vreemd oeuvre als je zijn loopbaan bekijkt, de jaren 80 heeft Crosby min of meer overgeslagen (in zowel fysieke als in mentale zin). De jaren 90 stonden in het teken herstel om vanaf 2014 als een malle te gaan componeren.
Nog steeds is dit comeback album uit 2014 mijn favoriete plaat van de beste man op sologebied.
Of het nu de relaxte opener What's Broken is, de diepere lagen in het aanzwellende Time I Have, het jazzy middenstuk in Holding On to Nothing of het gevarieerde arrangement van The Clearing, stuk voor stuk sterke songs.

Prijsnummer voor mij is Morning Falling, een wat mysterieus aandoend nummer, met een meanderend ritme, een song met een haast hypnotiserende uitwerking.
Croz is en blijft voor mij de meest gevarieerde schijf van de beste man, de platen die hierna nog van Crosby uitkwamen waren zeker niet slecht maar misten toch een gezonde dosis spanning. Een dergelijke invalshoek is op Croz volop aanwezig, met name vanwege het implementeren van de juiste arrangementen.
Een topplaat!

Eens Milesdavisjr... Crosby heeft heel wat hiaten in zijn loopbaan, door drugs en querulant gedrag, maar áls hij dan weer eens een plaat maakte, stonden er geheid juweeltjes op. Zo ook op Croz. Stel je voor wat een songbook hij bij elkaar had kunnen schrijven als hij niet zoveel had lopen te rotzooien

"Croz" doet inderdaad aan de wat gelikte sound met jazzy accenten van CPR denken, niet verwonderlijk gezien de grote inbreng en bijdragen van zijn zoon James Raymond, die 2 van de betere mid-tempo nummers "What's Broke" met Mark Knopfler op gitaar en "The Clearing" schreef en meeschreef aan 5 andere nummers. van de 2 door Crosby zelf gepende nummers "Time I Have" en "If She Called" valt de eerste mee, maar de tweede ontbreekt het aan een (goede) melodie en is "skip" waardig.

de overige 2 nummers "Holding On to Nothing" (Crosby/Sterling Price) met de trompet klanken van Wynton Marsalis is 1 van de sterkhouders en het iets meer pittige "Set That Baggage Down" (Crosby/Shane Fontayne) ervaar ik samen met het zwakke "If She Called" als missers. het mid-tempo "Radio" en de piano ballad "Slice of Time" luisteren lekker weg,

2 andere sterkhouders zijn het dromerige, ingetogen "Morning Falling" en de jazzy afsluiter "Find a Heart" met een saxofoon partij van Steve Tavaglione.

mis op dit album waar de "synths" en "drum programming" gelukkig bescheiden zijn gehouden wel de fraaie harmoniezang die slechts op een beperkt aantal nummers te horen is en de vocale bijdragen van Jackson Browne/Bonnie Raitt/James Taylor zoals op zijn album "Oh Yes I Can". een album dat niet onder doet voor "Croz", dat ik overigens een klasse beter vind dan de opvolger "Lighthouse".

Album werd geproduceerd door James Raymond, Daniel Garcia & David Crosby

Croz is inderdaad een stuk sterker dan Lighthouse. In ieder geval qua arrangementen. Croz is bij vlagen spannend, onderhoudend en David weet de spanning er goed in te houden.
Lighthouse heeft altijd een ''voortkabbelende'' indruk op mij gemaakt, waarbij ik nergens opveer.
Bij Croz gebeurt dat regelmatig en daarmee blijft de schijf zijn waarde behouden.